tag:blogger.com,1999:blog-71318839704915285382012-01-29T08:13:22.116+04:00ေဇာ္http://www.blogger.com/profile/13774875875259445312noreply@blogger.comBlogger1651100tag:blogger.com,1999:blog-7131883970491528538.post-25545904124685641042012-01-21T09:31:00.003+04:002012-01-21T10:02:02.640+04:00ေျပာပါ<br />ဘယ္သူ႕မွာ တာ၀န္ရွိလဲ<br />ေဟာ့ဒီေကာင္းကင္ က်ယ္က်ယ္ၾကီးထဲ<br />ထြန္းလင္းသင့္တဲ့ ၾကယ္ေတြ တျဖဳတ္ျဖဳတ္ေၾကြ<br />နာၾကည္းငုိညည္းသံေတြ ဘ၀င္မွာ သဲ့ညံေနတယ္<br /><br />တခ်ိဳ႕ေတြအတြက္ ေပ်ာ္စရာေပမယ့္<br />တခ်ိဳ႕ေတြအတြက္ မသာယာခဲ့ဘူး<br />တခ်ိဳ႕ေတြက ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႕ ေၾကြခဲ့ရတယ္<br />တခ်ိဳ႕ေတြက ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႕ ႏုိက္ကလာပ္တက္တယ္<br />ေျပာပါ<br />ဘယ္သူ႕မွာ တာ၀န္ရွိလဲ<br /><br />လက္တစ္ဆုပ္စာ ၾကယ္တခ်ိဳ႕ထြန္းလင္းေနခ်ိန္<br />ၾကယ္အမ်ားစုက တျဖဳတ္ျဖဳတ္ေၾကြေနရတယ္<br />နာက်င္ခံခက္ ဒဏ္ရာေသြးစက္ေတြနဲ႕<br />ရင္ထဲမွာ လွိဳက္လွိဳက္ျပီးငုိ<br />ၾကယ္တုိ႕ရဲ႕ ႏွလံုးသားမွာ<br />မ်က္ရည္ေတြ အခ်ိန္တုိင္း စုိလူးေနခဲ့<br />ေျပာပါ<br />ဘယ္သူ႕မွာ တာ၀န္ရွိလဲ<br /><br />လက္တစ္ဆုပ္စာ ဘ၀သက္တမ္းတုိတုိေလးမွာ<br />ငါ့တစ္ဘုိ႕စာ၊ ငါ့မိသားစု<br />ငါ့သမီးသား၊ ငါ့မယား ဆုိတဲ့ လူ႕အႏၶမ်ား<br />က်ေနာ္တုိ႕ေကာင္းကင္မွာ ဖံုးလႊမ္းေနသ၍<br />ၾကယ္ေတြ ၾကယ္ေတြ တျဖဳတ္ျဖဳတ္ေၾကြ<br />ေျမၾကီးေအာက္က ငုိေၾကြးသံေတြ<br />ေျမျပင္ေပၚက ေတာက္ေခါက္သံေတြ<br />ေလထုထဲမွာ ပ်ံ႕လြင့္ေနတယ္<br />ေျပာပါ<br />ဘယ္သူ႕မွာ တာ၀န္ရွိလဲ<br /><br />ကုိယ္ခ်င္းစာစိတ္ေလးတစ္ခုေတာ့ ထားၾကစမ္းပါ<br />စကားဟာ စကားအျဖစ္ပဲ ေလထဲ ေ၀့လြဲ<br />ဘယ္ေတာ့မွ တစ္ကုိယ္ေကာင္းဆန္တဲ့ သူေတြနားထဲ လြင့္မပ်ံ႕ခဲ့ဘူး<br />ေလာကပါလ တရားေစာင့္နတ္တုိ႕<br />ဘယ္ေခ်ာင္မွာမ်ား ေရာက္ေနၾကသလဲ<br />က်ေနာ္တုိ႕ေကာင္းကင္မွာ<br />ၾကယ္ေတြ တျဖဳတ္ျဖဳတ္ေၾကြ<br />စိန္ပြင့္ေတြဟာ ေျမာင္းထဲမွာ ေ၀ေနရတယ္<br />ေျပာပါ<br />ဘယ္သူ႕မွာ တာ၀န္ရွိလဲ<br />..............................<br />ေမးခြန္းဟာ ေမးခြန္းပဲ ျဖစ္ခဲ့ရတယ္<br /><br />ေပးဆပ္ျခင္းနဲ႕ ဘ၀ကုိ ရင္းခဲ့ရတဲ့ ၾကယ္ေတြမွ<br />တျဖဳတ္ျဖဳတ္ေၾကြေနရေလသလားရယ္လုိ႕<br />အံကုိၾကိတ္<br />မခ်ိတင္ကဲ<br />အနက္ရွိဳင္းဆံုး နာက်င္ရလဲ<br />က်ေနာ္တုိ႕ ဘာမွ မတတ္ႏုိင္ခဲ့<br />သားသမီးအိမ္ျပန္ခ်ိန္ကုိ ေမွ်ာ္ေနတဲ့<br />အေမတစ္ေယာက္ရဲ႕ မ်က္ရည္ေတြနဲ႕<br />ေဟာဒီ တုိင္းျပည္ တည္ေဆာက္ထားတယ္<br /><br />မတရားဘူးလုိ႕ ေအာ္ေနတဲ့<br />ေျမၾကီးေအာက္က အသံေတြ<br />ေနႏွင့္ဦးေပါ့ကြာဆုိတဲ့<br />ေျမျပင္ေပၚက ရင္တြင္းစကား<br />မုန္းတီးျခင္းမ်ား ျပြတ္သိပ္<br />အားမတန္ မာန္ေလွ်ာ့ေနရတဲ့ စိတ္ေတြ<br />ေဟာ့ဒီတုိင္းျပည္မွာ အုံနဲ႕က်င္းနဲ႕ ရွိေနၾကတယ္<br /><br />မေျပာခ်င္ေတာ့ပါဘူး အရပ္ကတုိ႕ရယ္<br />လူတုိင္းမွာေတာ့ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ရွိတယ္<br />ျပဳသူအသစ္ ျဖစ္သူအေဟာင္းတဲ့<br />၀ဋ္ေၾကြးမ်ားရွိ ေျပပါေစလုိ႕ ဆုမေတာင္းေလနဲ႕<br />ကမၻာမေၾကတဲ့သူေတြ တမလြန္မွာ ျပည့္ေနေလရဲ႕<br />ခင္ဗ်ားတုိ႕ ရက္စက္မွဳနဲ႕ ေၾကြလြင့္ခဲ့ရတဲ့ ၾကယ္ေတြ<br />ေကာင္းကင္မွာ မေရႏုိင္ေတာ့ဘုူး<br />မုိးေကာင္းတုန္းကုိ ရြာထားပါ<br />ထမင္း၀တုန္း နားထားပါ<br />တစ္ေန႕ေန႕ ျပန္ဆံုတဲ့အခါ<br />အလွည့္က်ေတာ့ မႏြဲ႕စတမ္းေပါ့ကြာ<br /><br />..................<br />..................<br />ေျပာရင္း ေျပာရင္း<br />ရင္ထဲ စုိ႕နစ္<br />ၾကယ္ေတြ ၾကယ္ေတြ<br />တျဖဳတ္ျဖဳတ္ေၾကြေနတဲ့ တုိင္းျပည္<br />................................<br />ေတာ္ျပီ<br />က်ေနာ္ ဒီကဗ်ာကုိ ဆက္မေရးခ်င္ေတာ့ဘူုး။<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 102);">ေဇာ္။</span><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(51, 0, 0);">{က်ေနာ္ဒီကဗ်ာကုိ ေဒါက္တာမင္းသိန္း၊ ေဒါက္တာေစာလြင္နဲ႕ မခင္ခ်ိဳဦးတုိ႕အတြက္ ေရးခဲ့တာပါ။ က်ေနာ္တစ္ခါမွ သူမ်ားအတြက္ ၀မ္းမနည္းဖူးပါဘူး။ ဘ၀မွာ ပထမဦးဆံုး နင့္နင့္သီးသီး ၀မ္းနည္းရလြန္းလုိ႕ ခ်ေရးမိတဲ့ ကဗ်ာပါ။ က်ေနာ္မေရးတတ္တဲ့အတြက္ ကဗ်ာေကာင္းတစ္ပုဒ္ေတာ့ မျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူတုိ႕အတြက္ က်ေနာ္ေရးခဲ့ပါတယ္။ </span><br style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(51, 0, 0);"><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(51, 0, 0);">ေခါင္းစဥ္ကုိ ေဒါက္တာမင္းသိန္းတုိ႕အေၾကာင္းေရးခဲ့တဲ့ အမတစ္ေယာက္ရဲ႕ စာမူက ေခါင္းစဥ္ကုိပဲ က်ေနာ္ျပန္ယူလုိက္ပါတယ္။</span><br style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(51, 0, 0);"><br style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(51, 0, 0);"><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(51, 0, 0);">" နာက်င္လုိက္ရတာဗ်ာ ........ ဘာနဲ႕မွကုိ မတူဘူး... " =( }</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7131883970491528538-2554590412468564104?l=latlatzaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေဇာ္http://www.blogger.com/profile/13774875875259445312noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7131883970491528538.post-1492960144087074702011-12-25T01:51:00.000+04:002011-12-25T01:52:07.087+04:00က်ေနာ္သည္ အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာ ေလဆိပ္တစ္ခု၏ ရံုးတစ္ရံုးတြင္ အလုပ္လုပ္ရသည့္ ၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ပါသည္။ က်ေနာ္တုိ႕ ရံုးခန္းက အခန္းအက်ယ္ၾကီး တစ္ခန္းထဲတြင္ ဌာနေတြ ခြဲထားျပီး တစ္ရံုးတည္းအျဖစ္ သတ္မွတ္ထားသည့္ ရံုးခန္းၾကီးတစ္ခုလဲ ျဖစ္ေနပါသည္။ Merchandising Department, Admin Department, Display Department, Cyber Finest Department, Online Sales စသည္ျဖင့္ သူ႕ဆုိင္ရာ ဆုိင္ရာ စားပြဲခံုေတြကုိ ကန္႕ျပီး ဌာနေတြ ခြဲထားသည့္ ရံုးခန္းက်ယ္ၾကီးတစ္ခုလဲ ျဖစ္ပါသည္။<br /><br />တစ္ေန႕ေတာ့ က်ေနာ္တုိ႕ရံုးကုိ Display ဌာနက လက္ေထာက္မန္ေနဂ်ာတစ္ေယာက္ ေျပာင္းလာပါသည္။ အမွန္က အသစ္ေတာ့မဟုတ္။ ရံုးခ်ဳပ္က ေျပာင္းလာတဲ့ သူျဖစ္သည္။ ေလဆိပ္မွာသူက ရံုးထုိင္ေတာ့မယ္ဆုိသည့္ ပံုစံမ်ိဳးျဖစ္သည္။ က်ေနာ္က Merchandising ဌာနက ၀န္ထမ္းဆုိေတာ့ ကုိယ္နဲ႕မဆုိင္လုိ႕ သိပ္ေတာ့ျဖင့္လဲ အေရးမလုပ္မိခဲ့ပါ။ သူ႕လဲ ကုိယ္မသိ၊ ကုိယ့္လဲ သူမသိဆုိသည့္ ပံုစံမ်ိဳးသာ ရွိခဲ့ၾကသည္။<br /><br /> ထုိလက္ေထာက္မန္ေနဂ်ာ၏ စားပြဲေနရာကုိ ရွိဳးေကစ့္ေတြႏွင့္ ကာျပီး ရံုးခန္းအျဖစ္ ဖြဲ႕ထားပါသည္။ အဲ့ဒီ ရံုးခန္းက က်ေနာ့္စားပြဲနဲ႕ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္မွာ ရွိေနခဲ့သည္။ သူက ခရစ္ယာန္ဘာသာ၀င္ ဖိလစ္ပုိင္လူမ်ိဳးပါ။ နာမည္က Second ဟုေခၚသည္။ အေစာပုိင္းကာလ သူေျပာင္းလာကာစတုန္းက က်ေနာ္ျဖင့္ သတိကုိ မထားမိပါ။ သူ ျဖဴသလားမဲသလားဆုိတာေတာင္ မသိတဲ့အထိကုိ သတိမထားျဖစ္ခဲ့တာပါ။ သုိ႕ေသာ္ သူေျပာင္းလာျပီး ေနာက္ပုိင္း သူက သူ႕စားပြဲကုိ ရံုးခန္းအျဖစ္ ကာထားသည့္ ႏွစ္ဘက္ပြင့္ ရွိဳးေကစ့္ထဲတြင္ စာအုပ္ေတြ၊ အျခား အလွဆင္ ပစၥည္းေတြႏွင့္ အလွဆင္ပါေတာ့သည္။ သူက အလွဆင္ရတဲ့ ဌာနက မန္ေနဂ်ာဆုိေတာ့လဲ အဲ့လုိေတြ အလွဆင္တာ မဆန္းပါဘူးေလ လုိ႕ က်ေနာ္က ရုိးရုိးသာမန္ပဲ ေတြးျဖစ္ခဲ့ပါေသးသည္။ သုိ႕ေသာ္ ေနာက္တစ္ေန႕မွာေတာ့ သူက ရံုးကုိ ဗုဒၶရဲ႕ ဦးေခါင္းတစ္၀က္ပံု ရုပ္ထုတစ္ခု ယူလာျပီး အဲ့ဒီ ရွိဳးေက့စ္ထဲမွာ ထည့္ထားခဲ့သည္။ ထည့္ထားပံုကလဲ သူ႕ဘက္ကုိ လွည့္ျပီး ထည့္တာမဟုတ္ဘဲ အျပင္ဘက္က လူေတြျမင္ေအာင္ လွည့္ထားတဲ့ပံုစံမ်ိဳးပါ။<br /><br />ပထမဆံုး အဲ့ဒီ ရုပ္ထုကုိ စျမင္ရေတာ့ က်ေနာ္ ႏုိက္ဂ်ဴတီက်တဲ့ ရက္ျဖစ္ေနခဲ့သည္။ သူက ေန႕စဥ္နံနက္ခင္းဂ်ဴတီပဲ ဆင္းျပီး ရံုးခန္းမွာထိုင္တာလဲ ရွားပါသည္။ စစ ျမင္ျမင္ခ်င္းမွာ က်ေနာ့္တစ္ကုိယ္လံုး ထူပူျပီး မ်က္စိေတြ ျပာသြားသလုိေတာင္ ျဖစ္ရသည္။ ေဒါသထြက္လုိက္တာဆုိတာလဲ ေျပာစရာမရွိေတာ့ေအာင္ပါပဲ။ စိတ္ထဲကေနလဲ ေစာ္ကားလုိက္ေလျခင္းရယ္လုိ႕ ေဒါသေတြျဖစ္၊ သူ႕ရံုးခန္းနံရံမွာ ခ်ိတ္ထားတဲ့ သူ႕ဓါတ္ပံုကုိ ၾကည့္ျပီးေတာ့လဲ အဲ့ဒါေၾကာင့္ ရုပ္က က်က္သေရကုိ မရွိတာ ဘာညာ နဲ႕ က်ေနာ္တစ္ေယာက္တည္း ေဒါသ ေဒါင္ခ်ာဆုိင္းေနခဲ့ပါေတာ့သည္။ ေတြ႕လုိ႕ကေတာ့ ရန္ျဖစ္ျပီပဲလုိ႕လဲ စိတ္ထဲမွာ ေတးထားလုိက္ပါေသးသည္။ သုိ႕ေသာ္ က်ေနာ္နဲ႕ အဲ့ဒီ လူနဲ႕ တစ္ပတ္လံုးလံုး မေတြ႕ျဖစ္ခဲ့ပါ။ သူက အလုပ္ရွဳပ္ျပီး ရံုးမလာတာရယ္၊ က်ေနာ္က ဂ်ဴတီခ်ိန္ ပံုမွန္မရွိတာရယ္ေၾကာင့္ပဲ က်ေနာ္တုိ႕ေတြ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ မေတြ႕ျဖစ္ပဲ ရွိခဲ့ၾကပါသည္။ က်ေနာ္လဲ တစ္ပတ္လံုးလံုး အဲ့ဒီ ရုပ္ထုကုိ ျမင္တုိင္း သူ႕ကုိ ပက္ပက္စက္စက္ ေျပာပစ္ခ်င္စိတ္ေတြ ဒုနဲ႕ေဒးကုိ ျဖစ္လုိ႕ေပါ့။<br /><br />ဒီလုိနဲ႕ ေနာက္တစ္ပတ္ ညဂ်ဴတီကုိ ေရာက္လာခဲ့ပါသည္။ တစ္ေယာက္တည္း ရံုးခန္းထဲမွာ လက္ေပၚ ေမးတင္ျပီး က်ေနာ္ အဲ့ဒီ ဗုဒၶရုပ္ထုကုိ ေငးေနခဲ့တဲ့အခ်ိန္ က်ေနာ္နဲ႕ ဂ်ဴတီခ်ိန္တူျပီး ရြယ္တူခ်င္းလဲ ျဖစ္တဲ့ swatch နာရီရဲ႕ Dedicated staff ဆုရည္က က်ေနာ္တုိ႕ ရံုးခန္းထဲက Admin ဌာနကုိ သူ႕ရဲ႕ ကုိယ္ေရးကုိယ္တာ ေလွ်ာက္လႊာတစ္ရြက္ လာတင္တာနဲ႕ ၾကံဳပါသည္။ သူက က်ေနာ့္ကုိ " ေဇာ္ .. တစ္ေယာက္တည္းလား " လုိ႕ႏွုတ္ဆက္ေတာ့မွ က်ေနာ္လဲ သူ႕ကုိ ျမင္ျပီး " ဟုတ္တယ္ ဆုရည္ .. တစ္ေယာက္တည္းပဲ "<br />ဆုရည္က ရံုးခန္းအသစ္ျဖစ္ေနတာကုိ ျမင္ျပီး " ဒါ ဘယ္သူ႕ရံုးခန္းလဲ ေဇာ္ "<br />လုိ႕ က်ေနာ့္ကုိ ေမးေတာ့ က်ေနာ္လဲ " အလွဆင္တဲ့ ဌာနက ဖားေကာင္ (ဖိလစ္ပုိင္လူမ်ိဳး) ရဲ႕ ဟာ " လုိ႕ မာထန္ထန္ေျပာလုိက္မိသည္။ စိတ္ထဲမွာ မၾကည္တဲ့စိတ္၊ မုန္းတီးတဲ့စိတ္ေတြက လွုိင္းထေနေတာ့ ဘယ္လုိမွကုိ အျမင္မၾကည္ေတာ့တာပါ။<br />ဆုရည္က ရံုးခန္းကုိ ၾကည့္ျပီး ရွိဳးေကစ့္ထဲက ဗုဒၶရုပ္ထုကုိ ျမင္ေတာ့ " ေၾသာ္ .. ဗုဒၶရုပ္ထုကုိ သူက ရိွဳးေကစ့္ထဲ ထည့္ထားတာဆုိေတာ့ သူက ဗုဒၶဘာသာလား ေဇာ္ " လုိ႕ က်ေနာ့္ကုိ ေမးလာပါသည္။ က်ေနာ္က မ်က္ႏွာကုိ ရွဳံ႕မဲ့ျပီး " ဘယ္ကလာ .. သူက ခရစ္ယာန္.. အဲ့ဒါ သူ႕ရွိဳးေကစ့္ကုိ အလွဆင္ထားတာ " လုိ႕ ေဆာင့္ေအာင့္ျပီး အသံက်ယ္က်ယ္ ေျပာလုိက္မိသည္။<br />ဆုရည္က က်ေနာ္ျဖစ္ေနပံုကိုၾကည့္ျပီး တစ္ခ်က္ျပံဳးလုိက္သလုိပါပဲ .. ( အမွန္ေတာ့ ဆုရည္ရဲ႕ မ်က္ႏွာက အျမဲ ျပံဳးေနတတ္တဲ့ပံုစံကေလးပါ။ )<br />ျပီးေတာ့မွ ဆုရည္က ေအးေအးေဆးေဆး က်ေနာ့္ကုိ ျပန္ေျပာပါသည္။<br />" ေၾသာ္ .. ေဇာ္ရယ္ .. အဲ့ဒီေတာ့လဲ ေဇာ္ ၾကည္ညိဳလုိ႕ရတာေပါ့ " တဲ့။<br /><br /><br /><br />က်ေနာ့္မွာ ေျပာစရာ စကားမရွိေတာ့ပါ။ တဒဂၤဆြံ႕အသြားမွဳအခ်ိန္ပုိင္းအတြင္းကေလးက က်ေနာ့္ကုိ အၾကီးအက်ယ္ အရွက္ရေစပါသည္။ ဆုရည္က ေျပာျပီး က်ေနာ့္ဆီက စကားျပန္မေစာင့္ဘဲ သူ႕ဟာသူ ရံုးခန္းထဲက ထြက္သြားခဲ့သည္။ က်ေနာ့္မွာသာ တစ္ေယာက္တည္း တိတ္ဆိတ္စြာ ..။<br /><br />အရွက္ရေသာ လုပ္ရပ္မ်ားတြင္ သူမ်ားကုိ ရွက္ရတာထက္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ ရွက္ရတာက အဆုိးရြားဆံုးျဖစ္သည္ဟု က်ေနာ္ထင္ပါသည္။<br />ရုိးရုိးကေလး ေတြးလုိက္လွ်င္ျဖစ္သည့္ကိစၥ၌ က်ေနာ္ တစ္ပတ္လံုးလံုး အၾကီးအက်ယ္ပူေလာင္ခဲ့ရမွဳသည္ က်ေနာ့္အတြက္ အၾကီးမားဆံုး ဆံုးရွံုးမွဳလဲ ျဖစ္သည္။<br />ေနာက္ထပ္ က်ေနာ္သတိျပဳခဲ့မိသည္မွာ က်ေနာ္တုိ႕ ေန႕စဥ္ ေျပာဆုိေနက် စကားလံုးမ်ားသည္ တစ္ဖက္လူအေပၚ အနည္းႏွင့္အမ်ားဆုိသလုိ အက်ိဳးသက္ေရာက္မွဳ ရွိေနခဲ့ၾကသည္ဟုထင္ပါသည္။ ကုိယ္ကေတာ့ ဘာရယ္မဟုတ္ ေျပာလုိက္ေသာ္လည္း တစ္ဖက္လူကုိမူ သိသာစြာ ေျပာင္းလဲသြားေစႏုိင္ၾကသည္။<br />အခု ဆုရည္ေျပာလုိက္ေသာ စကားေလးတစ္ခြန္းက ဘာရယ္ေတာ့မဟုတ္ခဲ့ပါ။ (သူကုိယ္တုိင္လဲ သိမည္မထင္ပါ။) သုိ႕ေသာ္ က်ေနာ့္ကုိ စိတ္ေရာကုိယ္ပါ ေျပာင္းလဲေစခဲ့ပါသည္။<br /><br /> ထုိေန႕မွစ၍ ရံုးခန္းတြင္းသုိ႕ ၀င္ေလတုိင္း ထုိဗုဒၶရုပ္ထုအား ၾကည္လင္စြာ က်ေနာ္ ၾကည့္ႏုိင္ခဲ့ပါသည္။<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 102);">ေဇာ္။</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 0, 0);">(လြန္ခဲ့ေသာ တစ္ႏွစ္ခန္႕က ျဖစ္ခဲ့ေသာ မေမ့ႏုိင္သည့္ အျဖစ္အပ်က္ တစ္ခု။) </span><span id="fullpost"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7131883970491528538-149296014408707470?l=latlatzaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေဇာ္http://www.blogger.com/profile/13774875875259445312noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7131883970491528538.post-57497758741833192822011-12-19T13:57:00.001+04:002011-12-19T13:58:26.288+04:00အမွတ္တမဲ့နဲ႕<br />က်ေနာ္တုိ႕အတြက္ ဘူတာတစ္ခု<br />၇ႏွစ္အျပီးမွာ<br />ဆုိက္ေရာက္လာတယ္<br /><br />အိမ္ျပန္ခ်ိန္မသိ<br />နားခ်ိန္မရွိတဲ့ ေန႕ရက္မ်ား<br />ျပကၡဒိန္ ၇ခုစာ ျပာျဖစ္ခဲ့ၾက<br />ၾကမ္းတမ္းတဲ့ ခရီးလမ္းမွာ<br />တစ္ကုိယ္တည္း ေပ်ာ္ေမြ႕ခဲ့ၾက<br />ယံုၾကည္ခ်က္တစ္ခုအတြက္<br />လူမုန္းမ်ားလဲ<br />အစိမ္းေရာင္ကုိပဲ ခ်စ္တတ္ခဲ့တယ္<br /><br />ခါးသက္တဲ့ မုန္တုိင္းေတြနဲ႕ ၾကံဳေလတုိင္း<br />က်လုလု မ်က္ရည္<br />ရွိဳက္သံမဲ့ ငုိေၾကြးရျခင္းေတြ<br />က်ေနာ္တုိ႕လဲ လူပါပဲ<br />ႏွလံုးသားနဲ႕ တည္ေဆာက္ထားတယ္<br />အမ်ားအတြက္ ေသနတ္ကုိင္တဲ့လက္<br />စိတ္အဆာေျပရံု<br />ဘယ္တုန္းကမွ လူမသတ္ခဲ့ဘူး<br /><br />ငါးခံုးမတစ္ေကာင္ေၾကာင့္<br />တစ္ေလွလံုးပုပ္ဆုိသလုိ<br />သစ္တစ္ပင္မေကာင္းရံုနဲ႕<br />တစ္ေတာလံုးျပဳတ္ရတဲ့အျဖစ္မ်ိဳး<br />က်ေနာ္ရင္နာလုိ႕ မဆံုးပါဘူး ေလာကၾကီးရယ္<br />မတရားဘူးလုိ႕ ဟစ္ေၾကြးခ်င္ေပမယ့္<br />ဘယ္သူကေရာ နားေထာင္ေပးလုိ႕လဲ<br />က်ေနာ္တုိ႕ရဲ႕ ေသြးေတြ ေခြ်းေတြ<br />ဘယ္သူကေရာ ျမင္ေပးလုိ႕လဲ<br />အမ်ားအတြက္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္တူးဆြ<br />အသက္ကုိ ေျမမွာခ်ခဲ့တာေတာင္<br />ဘယ္သူကမ်ား အသိအမွတ္ျပဳလဲ<br /><br />အဲ့ဒီလုိနဲ႕<br />မသိလုိက္ မသိဖာသာ<br />က်ေနာ္တုိ႕ တစ္ျဖဳတ္ျဖဳတ္ေၾကြက်သြားခဲ့ရတာ<br /><br />ေဖေဖ ေမေမ<br />ေမာင္ႏွမေတြနဲ႕ မိသားစုရဲ႕ ဟိုးအေ၀းမွာ<br />မုိးဒဏ္ေလဒဏ္ ဥတုဒဏ္ၾကား<br />ရင္ဘတ္တစ္ခုလံုး အသားမာတက္<br />ႏွလံုးသားေတြ ကြ်ဲပခံုးထခဲ့ရတယ္<br /><br />ေျပာစမ္းပါဦး ေလာကၾကီးရယ္<br />ေျမမွာ ေၾကြဆင္းဖုိ႕သက္သက္ေတာ့<br />က်ေနာ္တုိ႕ေတြ လင္းလက္မျပခဲ့ဘူး<br />ပခံုးေပၚက ၾကယ္ဆုိတာ<br />က်ေနာ္တုိ႕ ေသြးနဲ႕ ဖြဲ႕စည္းထားတာ<br />စကားလံုးေပါင္းမ်ားစြာ<br />လက္ညွိဳးေပါင္းမ်ားစြာ<br />သူတုိ႕နားမလည္တဲ့ က်ေနာ္တုိ႕ဆုိတာ<br />ေသြးတစ္စက္နဲ႕ ျဖစ္တည္လာတဲ့<br />ၾကယ္တစ္ပြင့္ကုိပဲ ပုိျမတ္ႏိုးတယ္<br /><br />ရတယ္<br />စိန္ေခၚမွဳေတြၾကား<br />မုန္းတီးသူေတြၾကားမွာ<br />ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ တည္ေဆာက္<br />ေယာက္်ားဆုိတာ ဘယ္ေတာ့မွ ဒူးမေထာက္ဘူး<br /><br />ဒီလုိနဲ႕<br />ထုိးႏွက္ခ်က္ေတြနဲ႕အတူ<br />အစိမ္းေရာင္ကုိ မုန္းတဲ့လူေတြေရွ႕<br />မေန႕က က်ေနာ္တုိ႕ပခံုးေပၚမွာ ၾကယ္တစ္ပြင့္တုိးခဲ့ျပီ ေမေမ ..။<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 102);">ေဇာ္။</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 0, 0);">( ဒီဇင္ဘာ ၁၄ရက္ေန႕ ၂၀၁၁ခုႏွစ္၊ ဗုဒၶဟူးေန႕ အပတ္စဥ္၅၀ ... ေနာင္ရုိးျမတ္ရဲ႕ အပြင့္တုိးျခင္းအမွတ္တရ .. က်ေနာ္ေရးပါသည္။)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7131883970491528538-5749775874183319282?l=latlatzaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေဇာ္http://www.blogger.com/profile/13774875875259445312noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7131883970491528538.post-60897764600020687472011-11-28T18:48:00.000+04:002011-11-28T18:49:38.901+04:00မသိလုိက္မသိဘာသာနဲ႕ နာရီေတြ ကုန္သြားေနတယ္<br />၀က္ကေလးရဲ႕ မီးစိမ္းပြင့္ေလး ဘယ္အခ်ိန္ထိ လင္းေနမွာလဲ<br /><br />က်ေနာ့္မွာ ဘာမွ မရွိပါဘူး<br />ရင္ခြင္အကန္းနဲ႕ ကမ္းမျမင္လမ္းမျမင္ေတာ့ ခ်စ္တတ္ခဲ့တယ္<br /><br />မေသခ်ာမေရရာတဲ့ ေနာင္လာမယ့္ ျပကၡဒိန္ေတြအတြက္<br />ရင္တထိတ္ထိတ္ခုန္ေနရတဲ့ ဒုကၡကုိ<br />က်ေနာ့္၀က္ကေလး မသိရွာဘူး<br /><br />အရူးအမူးျဖစ္ရလြန္းလုိ႕ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ မနည္းခြ်န္းအုပ္<br />ရင္ဘတ္တစ္ျခမ္းကုိ အတင္းသိမ္းထုပ္ထားရတာ<br />ကုိယ့္၀မ္းနာ ကုိယ္သာ သိတယ္<br /><br />၀က္ကေလးရယ္<br />ခ်စ္ေသးရဲ႕လားလုိ႕ ခနခနမေမးပါနဲ႕<br />စကားလံုးေတြထက္ ေလးနက္ျခင္းေတြကုိပဲ ငါသိမ္းထားတယ္<br /><br />ယံုခ်င္ယံု မယံုခ်င္ေနပါ<br />ေဆာင္းႏွင္းေတြ ဆြတ္ဆြတ္ျဖဴေအာင္ ပြင့္ေ၀တဲ့ေန႕က<br />က်ေနာ္ သူ႕ကုိ စခ်စ္ခဲ့တယ္။<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 102);">ေဇာ္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7131883970491528538-6089776460002068747?l=latlatzaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေဇာ္http://www.blogger.com/profile/13774875875259445312noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7131883970491528538.post-47287479672871612952011-11-27T19:12:00.000+04:002011-11-27T19:13:36.134+04:00အဆံုးအစမရွိဘူး<br />ျဖဴလြ ငံုၾကြေနတဲ့ ၀ါဂြမ္းမ်ား<br />ျပာလြင့္ ၀င့္ျမဴးေနၾက<br />ျမင္ျမင္ရသမွ် စူးရွလြန္းတယ္<br /><br />ၾကည္တဲ့အခါ ၾကည္<br />ေနာက္တဲ့အခါ ေနာက္<br />ပါးတဲ့အခါ ပါး<br />ထူတဲ့အခါ ထူ<br />ေလယူရာကုိလဲ ေ၀့လူးတတ္တယ္<br /><br />ပိတ္သားျပင္ ျပာျပာထဲက<br />အျဖဴေရာင္ စုတ္ခ်က္မ်ား<br />ဗန္ဂုိးေတာင္ လက္ဖ်ားခါေလာက္ရဲ႕<br /><br />အဲ့ဒါ ေလာကတရားေတြေပါ့<br />မရဏသေဘာေတြနဲ႕<br />အသစ္တဖန္ ျပန္ျပန္ျဖစ္တယ္<br /><br />သဘာ၀ေတြကလဲ<br />စကားေတြ ေျပာေနတတ္တယ္ မေဇာ္ တဲ့<br />ကုိယ့္ညီကေလးရဲ႕ စကားကုိ အမွတ္ရ<br />၀န္းက်င္ဟာ ပုိလုိ႕ လွလာတယ္<br /><br />ေဟး ______<br />ရင္ဘတ္တစ္ခုလံုး ျမည္ဟည္း ဟစ္ေၾကြး<br />အျဖဴေရာင္ တိမ္စည္းကေလးကုိ<br />က်ေနာ္ လွမ္းလင့္ ေငးေနမိတယ္<br /><br />အဲ့ဒီလုိ ေတြးရင္း ေ၀းရင္း<br />ေမ်ာလြင့္ရင္းနဲ႕<br />အဲ့ဒီေန႕က <br />စိတ္အစဥ္ကုိ<br />တိမ္ခုိးျဖဴ လက္တစ္ဆုပ္ၾကားမွာ<br />နစ္ျမဳပ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 102);">ေဇာ္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7131883970491528538-4728747967287161295?l=latlatzaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေဇာ္http://www.blogger.com/profile/13774875875259445312noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7131883970491528538.post-15847476850294077972011-10-26T19:43:00.000+04:002011-10-26T19:44:13.881+04:00<span id="fullpost">ကႏၱာရဆုိတာ ေျခာက္ေသြ႕ပူျပင္းတဲ့ေနရာ<br />စိမ္းလန္းျခင္းတုိ႕ ကင္းေ၀းရာ<br />က်ေနာ္တုိ႕ေတြ ဒီမွာ ေရာက္ေနခဲ့တာ ႏွစ္နဲ႕ခ်ီ ၾကာခဲ့ျပီ<br /><br />သူငယ္ခ်င္းေရ<br />ခနေလာက္ျဖစ္ျဖစ္ နစ္မြန္းေနတဲ့<br />သမားရုိးက် ဟန္ေဆာင္အျပံဳး<br />အလုပ္ေတြ တရုန္းရုန္းၾကားက<br />ထြက္ခဲ့လုိက္ပါ<br /><br />ေဟာ့ဒီမွာ<br />ငါတုိ႕ရဲ႕ ပြဲ .......<br />ျမန္မာတုိ႕ရဲ႕ ပြဲ .........<br />ဂီတေတြထဲမွာ နင္ရယ္ ငါတုိ႕ရယ္<br />လြတ္လပ္ပြင့္လင္းစြာ ေႏြးေထြးေပ်ာ္ျမဴးၾကမယ္<br />လွည့္ၾကည့္လုိက္စမ္းပါ သူငယ္ခ်င္းရယ္<br />ငါတုိ႕ခ်စ္တဲ့ဂီတ<br />ငါတုိ႕ခ်စ္တဲ့ မ်ိဳးႏြယ္မ်ား<br />ငါတုိ႕ခ်စ္တဲ့ ႏွုတ္ဆက္သံ<br />နင္တစ္ေခါက္ေတာ့ လွမ္းခဲ့သင့္တယ္<br /><br />ေဟာ့ဒီမွာ<br />ၾကည္ေမြ႕စရာ ကမ္းလင့္ေနတဲ့ လက္မ်ား<br />ဂီတရဲ႕ ျငိမ့္ေညာင္းမွဳမွာ<br />သူငယ္ခ်င္းေတြ ထပ္တုိးရမွာ<br />နင္ေတြး ၾကည့္စမ္းပါ<br /><br />သူငယ္ခ်င္းေရ<br />ဒါဟာ ငါတုိ႕ခ်စ္တဲ့ေျမမွာ မဟုတ္ေပမယ့္<br />ငါတုိ႕ရဲ႕ ေသြးခ်င္းေတြ ရွိေနၾကတယ္<br />ညီအကုိေတြ ဆံုၾကမယ့္ပြဲ<br />နင္ ခြဲထြက္မေနသင့္ဘူး<br /><br />ျပီးေတာ့<br />နင္၀ယ္လုိက္ရတဲ့ လက္မွတ္ကေလးတစ္ေစာင္မွာ<br />နင့္ရဲ႕ ေငြေၾကးေတြဟာ ငါတုိ႕ေျမက<br />လုိေနသူေတြကုိ ျဖည့္ေပးမယ့္ အလွဴမွတ္တုိင္ကြယ့္<br />နင္၀ယ္လုိက္ရတဲ့ လက္မွတ္ကေလးတစ္ေစာင္ဟာ<br />သာသနာအတြက္ ေမာ္ကြန္းတစ္ခ်ပ္လဲ ျဖစ္ရဲ႕<br />မ်ိဳးႏြယ္ေတြအတြက္ မွ်ေ၀ျခင္းလဲ ျဖစ္ရဲ႕<br /><br />သူငယ္ခ်င္းရယ္<br />ေက်းဇူးျပဳျပီး လွမ္းခဲ့ပါကြယ္<br />ကႏၱာရရဲ႕ ျမဴခုိးေတြ ပြင့္ခ်ိန္<br />ေဆာင္းဦးည မွဳန္ပ်ပ်မွာ<br />ေသြးခ်င္းေတြရဲ႕ ပထမဦး<br />အဲ့ဒီ ဂီတေတြကုိ ၾကဴးလုိက္ၾကစုိ႕။ ။<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 102);">ေဇာ္။</span><br /><br /><br /><span style="color: rgb(51, 0, 0);">(ေအာက္တုိဘာလ ၂၈ရက္ ၂၀၁၁ ေသာၾကာေန႕ ညေန ရွိတ္ရာရွစ္ခန္းမေဆာင္တြင္ က်င္းပျပဳလုပ္မည့္ ပထမဆံုးအၾကိမ္ စင္တင္ေတးဂီတ ေဖ်ာ္ေျဖပြဲကုိ ၾကြေရာက္ၾကပါရန္ ဖိတ္ေခၚပါသည္။ လက္မွတ္မ်ားကုိ ပြဲခ်ိန္တြင္လဲ ၀ယ္ယူရရွိႏုိင္ပါသည္။ )</span><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7131883970491528538-1584747685029407797?l=latlatzaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေဇာ္http://www.blogger.com/profile/13774875875259445312noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7131883970491528538.post-75759300877740592772011-10-07T01:40:00.000+04:002011-10-07T01:41:21.430+04:00ညီေလး<br />ျဖတ္ခနဲ တုိက္သြားတဲ့ ေလ ဆုိတာ<br />မုန္တုိင္းရဲ႕ အစပ်ိဳးလဲ ျဖစ္ႏုိင္တယ္<br />ေအးျမမွဳရဲ႕ သေကၤတလဲ ျဖစ္ႏုိင္တယ္<br />ဖုန္မွဳန္႕ေတြလဲ ပါႏုိင္တယ္<br />ေရေငြ႕ေတြလဲ ပါႏုိင္တယ္ ...။<br /><br />ညီေလး<br />ေဆးနံ႕ေတြ တလူလူလြင့္ေနတဲ့<br />သံကုတင္ အဆင့္ဆင့္မွာ<br />အသက္ကုိ ၀ ၀ ရွဴစမ္းပါ<br />ရနံ႕ကုိ စားသံုးဖုိ႕ လူျဖစ္ၾကတာမွ မဟုတ္တာကြာ<br />ရဲရင့္မွေပါ့ ...။<br /><br />ညီေလး<br />တိတ္ဆိတ္ျခင္းမွာ ကာရံေတြဟာ ပုိၾကြတတ္တယ္<br />ဓမၼကုိရွာေဖြဖုိ႕ ျငိမ္းခ်မ္းမွဳလုိ႕လဲ ဆုိၾကေလရဲ႕<br />ဘယ္သူမွ မရွိလုိ႕ အားငယ္မေနနဲ႕<br />ငါတုိ႕အားလံုး တူတူခ်ည္းပဲ<br />တစ္ေန႕ေန႕ေတာ့ .... ခြဲရမယ္ ...။<br /><br />အားတင္းထားစမ္း<br />မင္းရယ္ေနတယ္ဆုိတာ ငါသိတယ္<br />ဒီလုိေပါ့ကြယ္<br />လင္းတလွည့္ ေမွာင္တလွည့္မွာ<br />အက်င့္ကုိ ပ်ိဳးဖုိ႕ဆုိတာ<br />ေသြးရဲဖုိ႕ေတာ့ လုိလိ္မ့္မယ္ ...။<br /><br />ညီေလး<br />စိတ္မပ်က္နဲ႕<br />ဘ၀ဟာ ေလွကားထစ္ပဲ<br />မင္း အဲ့ဒီေတာင္ကုိသာ ေက်ာ္ခဲ့<br />ငါတုိ႕ ဒီမွာ ရွိေနတယ္။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 0, 0);">ေဇာ္။</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 0, 0);">(ညီေနပုိင္ ေဆးရံုေရာက္ျခင္း အမွတ္တရ) </span><br /><br /><span id="fullpost"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7131883970491528538-7575930087774059277?l=latlatzaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေဇာ္http://www.blogger.com/profile/13774875875259445312noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7131883970491528538.post-44839897328102805752011-10-05T02:44:00.000+04:002011-10-05T02:45:50.172+04:00ရုတ္တရက္ ႏုိးထလာတဲ့ နံနက္ခင္း<br />အရုဏ္ဟာ အလင္းေရာင္ေရာင္နဲ႕<br />ဘ၀ဟာ အိမ္တစ္ေဆာင္မီးတေျပာင္မဟုတ္တာလဲ အေသအခ်ာပဲ<br /><br />ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ .. ကဗ်ာတစ္ပုဒ္<br />အေၾကြးေတြက ေတာင္လုိပံု<br />ေမ့မရျခင္းမွာ ငါက ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ နင္းသတ္တဲ့ ဖိနပ္တစ္ရံ<br />ျမိဳ႕ျပဟာ ငါနဲ႕ လားလားမွ မတန္<br />ငါဟာ လူႏံုလူအတစ္ေယာက္လဲ ျဖစ္ရဲ႕<br /><br />ထားလုိက္စမ္းပါ .. ထားသြားလုိက္စမ္းပါ ...<br />ရင္ကုိဖြင့္ ... ႏွလံုးသားကုိ ၀င့္ျပီး ဟစ္ေၾကြး<br />ငါ့သမုိင္းက မွတ္တုိင္တစ္ခုရဲ႕ ေျမစုိက္ရာ<br />ဘ၀ဟာ ပုိလုိ႕ အေမာက္ၾကြလာခဲ့တာ။ <br /><br />ငွက္ဆုိတာ ပ်ံရင္း ေသရမွာပဲ<br />စကားၾကီးစကားက်ယ္ေတြနဲ႕ ႏွုတ္ခမ္းပဲ့ခ်င္း မီးမွဳတ္ပစ္ခဲ့တာလဲ အၾကိမ္ၾကိမ္<br />အဆံမရွိတဲ့ စပါးႏွံလုိ ေထာင္လႊား<br />ေဟာ့ဒါ ငါကြလုိ႕ အခါခါ ေဟာင္ျပတတ္တဲ့ ေျမစုိင္ခဲေတြၾကား<br />လူျဖစ္ရတဲ့ဒုကၡကုိ ၀ါးရံုပင္ၾကီး ေအာ္ရယ္ေနေတာ့<br />က်ေနာ္ရွက္လုိက္တာ ေမေမရယ္ ...<br />ကုိယ့္မ်က္ႏွာကုိယ္ ပုဆုိးျခံဳထဲ ဖံုး၀ွက္<br />က်ေနာ္ တပ္ေခါက္ျပန္ခဲ့ရတယ္။<br /><br />အခုေတာ့ က်ေနာ္နဲ႕ မတန္လုိ႕ထင္ရဲ႕<br />အရုဏ္ဟာ ေနကုိလဲ ေဆာင္ၾကဥ္းမလာေသးပါဘူး<br />က်ေနာ္ဟာလဲ ႏုိးထမေရာင္နဲ႕ မႏုိးထျဖစ္ခဲ့ေသးပါဘူး<br />ပတ္၀န္းက်င္ဟာ အေမွာင္ဖံုး<br />အနက္ရွိဳင္းဆံုးမွာ<br />ဘ၀ဟာ မီးလုိပူတယ္။<br /><br />ကုိယ့္လူေရ ...<br />ဟုိးမွာ ၾကည့္လုိက္<br />အဲ့ဒီ ေတာင္ကုန္းေပၚက ေျမပံုဟာ<br />ငါပဲ။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 0, 0);">ေဇာ္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7131883970491528538-4483989732810280575?l=latlatzaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေဇာ္http://www.blogger.com/profile/13774875875259445312noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7131883970491528538.post-75789980906341048122011-09-18T17:50:00.001+04:002011-09-18T17:52:30.257+04:00<span id="fullpost">ဇန္န၀ါရီ ၁၄ရက္<br />.............<br />ႏွစ္တစ္ႏွစ္ရဲ႕ အစေပမယ့္<br />ပန္းတုိ႕ မညွိဳးၾကေသးဘူး<br />စိမ္းျမျမ သေကၤတတစ္ခု<br />ႏွဳတ္ခြန္းဆက္သံ တစ္စြန္းတစ္စ<br />အဲ့ဒီရဲ႕ အလင္းပ်ိဳးမွဳမွာ<br />ေဆာင္းႏွင္းတုိ႕ ပုိ လူးလြန္႕လာ ...<br /><br />ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၈ရက္<br />................<br />စကားပန္းေတြ ပေတာင္းခတ္္ေအာင္ပြင့္ေ၀<br />ေဆာင္းကုန္ခါနီး ေအးျမေနဆဲ<br />အဲ့ဒီေန႕က<br />မခမ္းနားေပမယ့္ လူႏွစ္ေယာက္အတြက္<br />အိမ္အသစ္ေဆာက္ခဲ့ၾကတယ္<br />ျပကၡဒိန္မွာ ၀င့္ထည္စြာ ....<br /><br />ေဖေဖာ္၀ါရီ ၂၈<br />................<br />နင္ရယ္ .. ငါရယ္ .. သူငယ္ခ်င္းရယ္<br />အဲ့ဒီ ေႏြးေထြးမွဳမွာ အလင္းတစ္ပြင့္က<br />နာမေတြကုိ ေျပာင္းလဲပစ္ခဲ့<br />ခ်စ္သူရယ္ .. ေမာင္ရယ္ .. ဘ၀လက္တြဲေဖာ္ရယ္<br />ရြယ္စူးကာ ရူးမိ<br />တူႏွစ္ကုိယ္မွာ တဲအုိပ်က္ မရွိေပမယ့္<br />ေလွ်ာက္ေနတဲ့လမ္း<br />စိတ္ကူးေတြကုိ ထပ္တူျပဳမယ္<br />တုိင္တည္ခဲ့တယ္<br /><br />စက္တင္ဘာ ၁၈ရက္<br />................<br />ဒီေန႕မတုိင္ခင္ မေန႕ကအထိ<br />သခၤါရကုိ ငါတုိ႕ အတူရွဳတယ္<br />အတူေမႊခဲ့ဖူးတဲ့ စာအုပ္စင္ေတြ<br />ေဆြးေႏြးခဲ့တဲ့ ႏုိင္ငံေရးအေၾကာင္း<br />တက္က်မ္းေတြအေၾကာင္း<br />သမုိင္းေတြအေၾကာင္း<br />ဘာသာေရးအေၾကာင္း<br />ဒႆနအေၾကာင္း<br />အခ်ိန္မွန္ ဘုရားရွိခုိးသံနဲ႕ တရားထိုင္<br />ထိျခင္းငါးပါး ကန္ေတာ့ခန္း<br />ဓမၼကုိ အတူနာၾကားရင္း<br />နင္ရယ္ .. ငါရယ္ .. အခ်ိန္ရယ္<br />ညအိပ္ယာ၀င္ ပံုျပင္ေတြၾကား<br />ႏွစ္ကုိယ့္တစ္စိတ္ ျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္<br /><br />နင့္ေမေမဆီ ဖုန္းဆက္ေတာ့<br />ငါလဲ အတူဆက္ခဲ့တယ္<br />ငါ့မိဘနဲ႕ စကားေျပာေတာ့<br />နင္လဲ အတူ ခ်က္ (Chat) ခဲ့တယ္<br />မုိင္ေသာင္းခ်ီေ၀းေနေပမယ့္<br />ငါတုိ႕တေတြ ... နီးနီးေလးပဲ<br />ရင္ဘတ္ျခင္းတူ လမ္းလဲတူတယ္<br />ႏွစ္ေယာက္အတူ အျမဲရွိမယ္<br /><br />နင့္ေၾကာင့္ ငါရယ္ခဲ့ရတယ္<br />ငါ့ေၾကာင့္နင္ ငုိခဲ့ရတယ္<br />ငါဟာ သစၥာဦးအတြက္<br />ဘီလူးလုိလူလဲ ျဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္<br />နင္ဟာ သစၥာဦးမွာ<br />ရဲရင့္သူလဲ ျဖစ္ခဲ့တယ္<br />ခြင့္လႊတ္ပါကြယ္<br />စကားတစ္ခြန္းနဲ႕ ငါ့ကုိယ္ငါ အဆံုးသတ္<br />ငါဟာ နင့္အတြက္ ပြင့္မယ့္ပန္း<br />ရဲရဲခတ္ နီေစြးရင္း<br />တြဲလက္ေတြ ခုိင္ျမဲေစ<br />တုိးတိတ္စြာ ေတာင္းဆုေခြ် ....<br /><br />ျပန္ေတြးၾကည့္ရင္ မေန႕ကလုိပဲ<br />နင္ရယ္ ငါရယ္<br />ခ်က္စ္ (Chess) အတူထုိးရင္း ျငင္းၾကတယ္<br />ကုိယ္မွန္တယ္ထင္ရင္ ေလာင္းေၾကးေတြထပ္<br />နင္ရွံဳးလုိက္ ငါရွံဳးလုိက္<br />သံသရာကုိ ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ လည္ပစ္ခဲ့ၾက<br />ႏုိးျပီလားဆုိတဲ့ ေ၀ါဟာရတစ္ခုကုိ<br />ဦးသူရြတ္စတမ္း<br />နံနက္ခင္းကုိ အျပိဳင္အသက္သြင္း<br />ေန႕ေတြကုိ အတူတူလင္းပစ္ခဲ့ၾက<br />အဲ့ဒါဟာ အခ်စ္စစ္လား .... ငါေမးခ်င္တယ္<br /><br />တကယ္ပါ<br />နင္နဲ႕ပတ္သတ္ရင္ ငါ့မွာ<br />ေျပာစရာေတြက ေတာင္လုိပံုလုိ႕<br />ေျပာမကုန္ဘူး ... သစၥာဦးရယ္<br />တန္ဖုိးမထားတတ္တဲ့ ငါ<br />နင့္ရင္ဘတ္ကုိ ျဖတ္နင္းဖူးမွ<br />(ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္) နာက်င္လုိက္ရတာ<br />အခုထိ ခံစားရတုန္း<br /><br />ထားလုိက္ပါေတာ့<br />ငါ့ရဲ႕ ကဗ်ာေလးရယ္ ....<br />စကားတင္းေတြ ငါမဆုိေတာ့ဘူး<br />ခြင့္လႊတ္မွဳနဲ႕ နားလည္မွဳမွာ<br />ငါတုိ႕ ကမၺည္းတင္ျပီးၾကျပီပဲ<br />ရာဟုအခ်င္းခ်င္း ေတာကုိ၀င္ဖုိ႕<br />လမ္းေတြကုိ ရွာေဖြရင္း<br />ေဟာ့ဒီမွာ ငါ့လက္တစ္ဖက္<br />ခုိင္ခုိင္တြဲခဲ့<br />ဟုိးက မုိးကုတ္စက္၀ုိင္းဆုိတာ<br />ငါတုိ႕အတြက္ နီးနီးေလးပဲ<br />ကဲ......<br />.............<br />ေလွ်ာက္လုိက္ၾကစုိ႕ .......။ ။<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 102);">ေဇာ္။</span><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7131883970491528538-7578998090634104812?l=latlatzaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေဇာ္http://www.blogger.com/profile/13774875875259445312noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7131883970491528538.post-20481804537079084102011-09-04T06:24:00.001+04:002011-09-04T06:24:59.648+04:00ကဗ်ာေတြကုိ ျမတ္ႏိုးမိလုိ႕တဲ့ <br />က်ေနာ့္ကုိ ထားသြားတဲ့သူ <br />ေဟာ့ဒီ ကမၻာၾကီးမွာ <br />ရွိခဲ့ဖူးပါတယ္ ေမေမ <br />အညတရနဲ႕ သမားရုိးက် <br />က်ေနာ့္ညေတြမွာ <br />ပုိးစုန္းၾကဴးေတြေတာင္ <br />မေပ်ာ္ျမဴးၾကေတာ့ဘူး ...။ <br /> <br />ျငိမ္သက္ေနတဲ့ ရနံ႕ေတြနဲ႕ <br />ယဥ္ပါးလြန္းတဲ့ က်ေနာ့္ကုိ <br />မႏူးညံ့ဘူးရယ္လုိ႕ <br />စကားတင္းေတြလည္း <br />သူဆုိခဲ့ဖူးပါတယ္ ေမေမ <br />အျပင္မွာ ႏွင္းေတြ မေ၀ေသးေပမယ့္ <br />က်ေနာ့္ရင္မွာ ေဆာင္းေတြကေတာ့ <br />တစ္ပြင့္ခ်င္း လြင့္ေၾကြခဲ့ေပါ့ ...။ <br /> <br />မခြ်ဲႏြဲ႕တတ္ခဲ့ပါဘူး <br />မသိမ္ေမြ႕ခဲ့မိပါဘူး <br />ခ်စ္တင္းေတြလည္း နားမလည္ခဲ့ဘူး <br />ရယူခ်င္တာကလြဲလုိ႕ <br />က်ေနာ္ဟာ အရုိးသားဆံုး ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္ ေမေမ ...။ <br />ခံစားလုိ႕ မရဘူးဆုိတဲ့ <br />ျပင္းရွရွေလတုိးသံေတြက <br />က်ေနာ့္ကုိ ေသြးလန္႕ေစခဲ့ ...။ <br /> <br />ေမေမရယ္ <br />ေနာက္ဆံုးေတာ့လဲေလ <br />ေတာင္းပန္ပါတယ္ဆုိတဲ့ <br />စကားပန္းေတြ ပြင့္ေ၀ရင္းက <br />သူ က်ေနာ့္ကုိ <br />(အျပီးအပုိင္) <br />ထားသြားခဲ့တာ ...။ ။ <br /> <br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 102);">ေဇာ္။</span><span id="fullpost"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7131883970491528538-2048180453707908410?l=latlatzaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေဇာ္http://www.blogger.com/profile/13774875875259445312noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7131883970491528538.post-24456156163958150752011-08-31T10:42:00.000+04:002011-08-31T10:43:40.969+04:00<span id="fullpost"> <br />ေ၀းရျပီပဲကြယ္ <br />မေျပာျဖစ္ခဲ့တဲ့ စကားလံုးေတြနဲ႕ <br />ဒီတံခါးကုိ ေစ့ပိတ္လုိက္ပါ့မယ္ <br />မေတြ႕ရေတာ့ေပမယ့္ <br />သတိတရ ရွိခ်င္တယ္။ <br /> <br />မခူးေတာ့ပါဘူးေလ <br />အပင္မွာပဲ တင့္ပါေစ <br />အဲ့ဒီ ပန္းကေလး <br />က်ေနာ္ ... ေလထဲကပဲ ရနံ႕ေတြကုိ ပုိက္ေထြးမိတယ္ <br />ကံၾကမၼာရယ္ ... <br />ပန္းကေလးက မ်က္ႏွာလႊဲ <br />က်ေနာ့္အတြက္မွ မဟုတ္ဘဲ .... တဲ့။ <br /> <br />မစိမ္းကားပါးနဲ႕ကြယ္ <br />ေ၀းရမွာကုိ စုိးပါတယ္ <br />ခယ၀ပ္တြား <br />သိပ္ခ်စ္ေၾကာင္းကုိ စကားေတြ အၾကိမ္ၾကိမ္ပါးေပမယ့္ <br />ကံၾကမၼာရယ္ ... <br />သူ ... က်ေနာ့္ကုိ ထားသြားတယ္။ <br /> <br />အစကတည္းက အေျဖၾကိဳသိေနတဲ့ <br />အျဖစ္အပ်က္ေတြအတြက္ <br />က်ေနာ္ ထူးျပီး ၀မ္းမနည္းေတာ့ဘူး <br />တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ေပါ့ <br />ေတာင္ေလလာလုိ႕ က်ေနာ့္ပန္းကေလး <br />အပြင့္ေတြေ၀ရင္ <br />ရင္တစ္ခုလံုးကုိ ျဖန္႕ခင္းေပးမယ္။ <br /> <br />ရပါတယ္ <br />ထားခဲ့ရက္လဲ <br />သတိရတုိင္း ေကာင္းကင္ၾကီးကုိ ေမာ့ၾကည့္မယ္ <br />ေဟာ ... ဟုိးမွာ <br />သူ ရွိတယ္။ <br /> <br /> <br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 102);">ေဇာ္။</span> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7131883970491528538-2445615616395815075?l=latlatzaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေဇာ္http://www.blogger.com/profile/13774875875259445312noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7131883970491528538.post-71528653993339115982011-08-21T03:43:00.001+04:002011-08-21T03:45:36.898+04:00 <br /> <br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 0, 0);">နိဒါန္း ၁ </span> <br /> <br />တန္ျမန္မေန႕က ကုိေက်ာ္စြာဟိန္းဆီမွာ ဦးသုေမာင္ေရးတဲ့ သုခသုေမာင္စာေပတုိက္ပြဲဆုိတဲ့ ရသစာေပငယ္တစ္ခုကုိ က်ေနာ္ ဖတ္ခြင့္ရလုိက္ေတာ့ ရင္ထဲမွာ ေျပာမျပတတ္ေအာင္ ျဖစ္မိရပါတယ္။ ဆရာၾကီး ဦးသုခရဲ႕ ပညာရွိဆန္ျပီး ရုိးသားတဲ့ ဟန္ပန္ေတြနဲ႕ ဆရာဦးသုေမာင္ရဲ႕ ရုိးသားတဲ့ ေနာင္တ။ <br /> <br />ဖတ္ရင္းနဲ႕ ရင္တစ္ခုလံုးလွဳိက္ခနဲျဖစ္ရတဲ့ ခံစားခ်က္ပါ။ ဖတ္ခြင့္ရတာ သိပ္ေကာင္းပါတယ္။ တစ္လက္စတည္း က်ေနာ့္ရဲ႕ အတိတ္ပံုရိပ္ေတြကုိ က်ေနာ္ျပန္ျမင္ခဲ့မိတယ္။ က်ေနာ္လဲ လူထဲကလူပဲ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ <br /> <br />အမွားနဲဲ႕မကင္းတဲ့ လူေတြထဲမွာ အမွားအမ်ားဆံုးလူေတြကုိ ေရြးထုတ္ရမယ္ဆုိရင္ က်ေနာ္က ထိပ္ဆံုးတန္းကို ၀င္ႏိုင္ေလာက္မယ္ထင္ပါတယ္။ ဆရာဦးသုေမာင္ ေျပာခဲ့သလုိပါပဲ။ လူငယ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ငယ္ဂုဏ္ေမာက္ေနမွဳရယ္၊ ၀င္ေငြေကာင္းေနမွဳရယ္၊ အလုပ္ေကာင္းေနမွဳရယ္၊ ရေနတဲ့အခြင့္အေရးေတြ ေကာင္းေနမွဳရယ္ေၾကာင့္ ငါမွန္ရင္ျပီးေရာ ... ဘယ္သူမွ ဂရုမစုိက္ဘူးကြာဆုိတဲ့ ျဖစ္ရပ္ေတြက က်ေနာ့္ရဲ႕ အတိတ္လမ္းမတေလွ်ာက္မွာ ဒုနဲ႕ေဒးပါ။ ေနာက္ကုိ ျပန္ျပန္ၾကည့္တုိင္း ေနာင္မွပဲတ, တ မိေနတဲ့ ေနာင္တေတြက မုိင္တုိင္ေတြကုိ ရာနဲ႕ခ်ီျပီး စုိက္ထူလုိ႕ေတာင္ ေနပါျပီ။ အခုထိလဲ ေနာင္တနဲ႕ က်ေနာ္နဲ႕ ပလဲနံပ သင့္ေနဆဲပါပဲ။ <br /> <br />အဲ့ဒီေနာင္တေတြနဲ႕ လံုးလည္ခ်ာလည္လုိက္ေနခဲ့ရင္းက ဆရာဦးသုေမာင္လုိ ေမ့မရႏုိင္ေတာ့မယ့္ စကားခြန္းၾကီးခြန္းငယ္ေတြ က်ေနာ့္မွာလည္း ရွိခဲ့ဖူးပါတယ္။ က်ေနာ္မွ မဟုတ္ပါဘူးေလ။ လူတုိင္းမွာ ရွိေနၾကမွာပါ။ အမွတ္တရဆုိတာ လူတုိင္းနဲ႕ သက္ဆုိင္တဲ့ ပင္လယ္တစ္ခုပါ။ မရွိမျဖစ္ လုိအပ္ပါတယ္။ <br /> <br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 0, 0);">အပုိင္း (က)</span> <br /> <br />က်ေနာ့္ရဲ႕အေနအထိုင္မတတ္ခဲ့မွဳေတြအေၾကာင္း တေစ့တေစာင္းကုိ စကားစပ္မိရင္း သူငယ္ခ်င္း ၾကည္သာေမာင္ (ကဗ်ာဆရာ ၾကည္သက္ဟန္) ကုိ ဖြင့္ေျပာခဲ့မိတုန္းက ၾကည္သာျပန္ေျပာခဲ့တဲ့ စကားေလးတစ္ခြန္း ရွိပါတယ္။ <br /> <br />" အရွိကုိ အရွိအတုိင္းေနပါ မိေဇာ္ရယ္။ အဲ့ဒီလုိေနတာကုိက အဓိပါယ္ရွိေနတာ " တဲ့။ <br /> <br /> အဲ့ဒီ စကားေလးတစ္ခြန္းဟာ က်ေနာ့္ရင္ထဲကုိ အၾကိမ္ၾကိမ္ျဖတ္စီးေနခဲ့တာ စၾကားကတည္းကပါ။ သူက ရုိးရုိးေလး ေျပာခဲ့တာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ့္အတြက္ေတာ့ ျပည့္၀တဲ့ စကားတစ္ခြန္းျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ <br /> <br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 0, 0);">အပုိင္း (ခ)</span> <br /> <br />က်ေနာ္က နဂုိကတည္းက စာေပနဲ႕ပတ္သတ္ရင္ ၀ါသနာက ေပါ့ေသးေသးမဟုတ္ပါဘူး။ ေလးၾကီးၾကီးပါ။ စာေတြကုိ ကမူးရွဴးထုိး ၀ါးစားမတတ္ ဖတ္တတ္တဲ့သူေတြထဲ က်ေနာ္လဲ ပါမယ္ထင္ပါတယ္။ စာအုပ္ေတြ ကဗ်ာေတြ ဖတ္ပါမ်ားလာေတာ့ စာဖတ္မ်ားတဲ့သူတုိ႕ ထံုးစံအတုိင္း က်ေနာ္လဲ ေဘာပင္ေလးတစ္ကုိင္ကုိင္နဲ႕ ေပါက္တတ္ကရေလးေတြ ေရးမိေတာ့တာပါပဲ။ တကယ္ေတာ့ က်ေနာ္ေရးခဲ့သမွ် စာေတြ ကဗ်ာေတြဆုိတာ အခုေခတ္ ကုိးတန္း ဆယ္တန္း ကေလးေတြ စိတ္ကစားတတ္ခါစ ဗလာစာအုပ္ေနာက္ေက်ာဘက္မွာ ေရးၾကတဲ့ အခ်စ္ကဗ်ာေတြ စာသားေတြရဲ႕ အဆင့္အတန္းနဲ႕မွ တန္းတူ ငယ္ေပါင္းၾကီးေဖာ္ရယ္ပါ။ <br />ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္က ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ ျပန္ငံု႕မၾကည့္ပါဘဲ သူမ်ားရဲ႕ ရင္ဘတ္ဟၾကားကုိ လက္ညွိဳးအေခါက္ေခါက္အခါခါ ထုိးခဲ့မိဖူးပါတယ္။ ရန္ျဖစ္လုိက္ ျပန္ခ်စ္လုိက္နဲ႕ သံသရာလည္း အၾကိမ္ၾကိမ္လည္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ <br /> <br />တစ္ေန႕ေတာ့ သူငယ္ခ်င္း ဟိန္းလတ္ေဇာ္ (သူလဲ ကဗ်ာဆရာပါပဲ) နဲ႕ စကားေျပာခြင့္ၾကံဳရတဲ့အခါ က်ေနာ္ကလည္း လတ္တေလာ စိတ္တုိစရာ ကိစၥေတြရွိထားခဲ့ေတာ့ သူ႕ကုိ ေဒါသတၾကီးနဲ႕ ရင္ဖြင့္မိပါတယ္။ ဟိန္းလတ္က က်ေနာ္ေျပာသမွ် အစအဆံုး ေအးေအးေဆးေဆး နားေထာင္ျပီးမွ တစ္ခြန္းတည္းပဲ က်ေနာ့္ကုိ ျပန္ေျပာခဲ့ပါတယ္။ <br /> <br />" မိေဇာ္ ... ကဗ်ာေရးတဲ့သူက လူမုိက္ျဖစ္ရတယ္လုိ႕ .... " <br /> <br />သူက ေအးေအးေဆးေဆး တစ္ခြန္းတည္းေျပာအျပီးမွာ က်ေနာ္လည္း ဆြံ႕အျငိမ္သက္သြားမိရတယ္။ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္လည္း ရွက္ရြံ႕သိမ္ငယ္ျခင္းၾကီးစြာနဲ႕ က်ေနာ္ နင့္နင့္သီးသီး နာက်င္ခဲ့ရတယ္။ <br /> <br />ေလာကမွာ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ အမွန္အတုိင္းျပန္သိရတာဟာ တကယ္ကုိ လက္ခံရခက္ခဲတဲ့ ကိစၥတစ္ခုပါလုိ႕ ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိက ေျပာတာေလး က်ေနာ္ သတိရလုိက္မိပါတယ္။ က်ေနာ္ တကယ္ပဲ လူမုိက္တစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ <br /> <br /><span style="color: rgb(102, 0, 0);">အပုိင္း (ဂ)</span> <br /> <br />က်ေနာ္က စာသိပ္ေရးခ်င္တဲ့သူဆုိေတာ့ က်ေနာ္ေရးသမွ်စာေတြကုိလည္း သူမ်ားကုိ သိပ္ဖတ္ေစခ်င္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ၾကီးတစ္ခုလုိ ဘယ္သူမ်ားဖတ္လိမ့္မလဲဆုိတဲ့ ခံစားခ်က္နဲ႕ က်ေနာ္ ေရနစ္သူ ေကာက္ရုိးဆြဲသလုိ ျဖစ္ခဲ့ရဖူးတာပါ။ ဆုိခဲ့ဖူးသလုိပါပဲ။ က်ေနာ့္ရဲ႕ စာေရးျခင္းအတတ္ပညာက အထက္တန္းေက်ာင္းသူအဆင့္ေလာက္ပဲ ရွိေလေတာ့ မေရးရင္ေကာင္းမယ္ဆုိတဲ့ ေ၀ဖန္ျခင္းကုိေတာင္ က်ေနာ္ ခံခဲ့ရဖူးပါတယ္။ က်ေနာ္ ရွဳက္ၾကီးတငင္ ငုိခဲ့ရတဲ့ ေန႕တစ္ေန႕ပါပဲ။ <br /> <br />က်ေနာ္ငုိေနတဲ့အခ်ိန္မွာ တုိက္ဆုိင္စြာ မူလတန္းတုန္းကတည္းက တစ္တန္းတည္းတက္ခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္း စုိးထြန္းေနာင္ (ကဗ်ာဆရာ လင္းစက္ရာ) ကုိ က်ေနာ္ေတြ႕လုိက္ရတယ္။ ေနာင္ေနာင္က က်ေနာ္ငုိေနတာကုိ မသိေပမယ့္ က်ေနာ္ေျပာသမွ်ကုိ နားေထာင္ေပးရွာတယ္။ က်ေနာ္ကလဲ နားေထာင္ေပးမယ့္သူ ရွိေနေတာ့ အားရပါးရ၀မ္းနည္းပက္လက္နဲ႕ ေျပာေပါ့။ အဲ့လုိေျပာေနရင္းက ေနာင္ေနာင္က က်ေနာ့္ကုိ ရယ္တယ္။ ျပီးေတာ့ သူ ေျပာခဲ့တယ္။ <br /> <br />" လတ္လတ္ .. သူငယ္ခ်င္း ... ငါလဲ ကဗ်ာေတြ ေရးေနတာ နင္သိပါတယ္။ ငါ ကဗ်ာေတြ ေရးတယ္။ ျပီးေတာ့ နင္တုိ႕ဆီ ပုိ႕ေပးတယ္။ ေရးရမွာ ငါ့အလုပ္ပဲ။ ဖတ္တာမဖတ္တာ နင္တုိ႕အပုိင္းပဲ။ ငါေရးခ်င္စိတ္ရွိလုိ႕ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကုိ ခ်ေရးလုိက္တယ္။ ေရးျပီးရင္ ငါ့အတြက္က ျပီးသြားျပီ။ အဲ့ဒီရဲ႕ ေနာက္ပုိင္းက ကိစၥေတြကုိ ငါမသိေတာ့ဘူး။ သိလဲ မသိခ်င္ေတာ့ဘူး။ ငါလုပ္ရမယ့္ကိစၥ ငါျပီးသြားျပီေလ။ " <br /> <br />အဲ့ဒီကတည္းက က်ေနာ္ မငိုေတာ့ဘူး။ ျပီးေတာ့ က်ေနာ္ေရးတယ္။ ေရးတတ္သလုိေရးတယ္။ ျပီးေတာ့ လူၾကားထဲ ခ်ျပတယ္။ ဖတ္ခ်င္သူက ဖတ္ျပီး မဖတ္ခ်င္သူက မဖတ္ဘဲ ေနပါလိမ့္မယ္။ အဲ့ဒီအတြက္ က်ေနာ္ မေမွ်ာ္လင့္ေတာ့ပါဘူး။ အျပစ္လဲ မတင္ခဲ့မိေတာ့ဘူး။ <br /> <br />က်ေနာ့္ရဲ႕ ၀ါသနာအရ က်ေနာ္စာေရးျပီး ၀ါသနာအရပဲ က်ေနာ္ လူၾကားထဲ မ်က္ႏွာေျပာင္စြာ ခ်ျပေနဦးမွာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ေနာင္ေနာင့္စကားေလးကေတာ့ အျမဲတမ္း က်ေနာ့္အနီးမွာ လြင့္၀ဲလွ်က္ ရွိေနခဲ့ပါတယ္။ <br /> <br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 0, 0);">အပုိင္း ( ဃ ) </span> <br /> <br />က်ေနာ့္မွာ က်ေနာ္သိပ္ကုိ ခ်စ္ခင္ရတဲ့ ညီငယ္ေလးတစ္ေယာက္ ရွိပါတယ္။ သူ႕နာမည္က ေနျဖိဳးပုိင္ ( ကဗ်ာဆရာ ေနပုိင္) ပါ။ က်ေနာ္ကေတာ့ ညီေနပုိင္လုိ႕ပဲ ေခၚပါတယ္။ ညီေနပုိင္ ရန္ကုန္ကုိ ခြင့္ျပန္ရေတာ့ သူ ရဟန္းခံပါတယ္။ က်ေနာ္ဖုန္းဆက္ခ်င္ခဲ့ေပမယ့္ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ သူလူထြက္ဖုိ႕ တစ္ရက္အလုိ ညမွပဲ က်ေနာ္တုိ႕ ဖုန္းေျပာၾကရပါေတာ့တယ္။ က်ေနာ္က ညီေနပုိင္ကုိ .... <br /> <br />" ဘုန္းဘုန္းကုိ တပည့္ေတာ္ ဖုန္းထဲကေနပဲ ကန္ေတာ့လုိက္ပါတယ္ဘုရား " <br /> <br />" အင္းအင္း၊ ဟုတ္ပါျပီ ဒကာမၾကီး " <br /> <br />" ဘုန္းဘုန္း ... တပည့္ေတာ္ ကန္ေတာ့ျပီးျပီးဆုိေတာ့ ဆုေပးဦးေလဘုရား " <br /> <br />" ဘုန္းဘုန္း ဆုမေပးတတ္ဘူး ဒကာမၾကီး " <br /> <br />" ဘုန္းဘုန္းကလဲ ... ဆုေပးပါဘုရား " <br /> <br />" ဒကာမၾကီး ... ဒီေန႕ ဘုန္းဘုန္း အသုဘလုိက္ပုိ႕ျဖစ္ခဲ့တယ္.. ေလာကမွာ ၀ဋ္ဆုိတာ တကယ္လည္တယ္ ဒကာမၾကီး... ဘုန္းဘုန္းေရးခဲ့ဖူးတဲ့ ကဗ်ာထဲကလုိပါပဲ.. ငါေမြးတုန္းက ေပ်ာ္ေနရယ္ေနသူေတြၾကား ငါတစ္ေယာက္တည္း ငုိရတယ္... ခု ငါေသေတာ့ ငုိေနသူေတြၾကား ငါတစ္ေယာက္တည္း ျပံဳးေနရတယ္... အဲ့ဒါေၾကာင့္ ၀ဋ္ဆုိတာ တကယ္ပဲ လည္တယ္ဆိုတာ သိလုိက္ရတယ္... ဒကာမၾကီး .. စိတ္ေကာင္းႏွလံုးေကာင္းထားပါ.. အစမွာေရာ .. အလယ္မွာေရာ .. အဆံုးမွာပါ စိတ္ေကာင္းထားပါ ... အဲ့ဒီလုိ စိတ္ေကာင္းထားတဲ့သူ ျဖစ္ပါေစလုိ႕ ဘုန္းဘုန္း ဆုေပးလုိက္မယ္ " <br /> <br />ေအးေအးေဆးေဆး ျငိမ္ျငိမ္သက္သက္ စကားသံတုိ႕အဆံုးမွာ က်ေနာ့္ရင္ထဲ ျငိမ္းခ်မ္းေအးျမျခင္းေတြ အစုလုိက္အျပံဳလုိက္ ၀င္တုိးၾကတယ္။ တည္ျငိမ္ျခင္း၊ ျငိမ္သက္ျခင္း၊ ေအးျမျခင္း ... အဲ့ဒါေတြကသာ ကုိယ့္ရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳအစစ္ျဖစ္တယ္ဆုိတာ အသက္ရွဴမိေလတုိင္း က်ေနာ္ ပုိပုိသိလာေနရတယ္။ <br /> <br />ဘ၀ဆုိတာ ....... ဘာလဲ။ <br /> <br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 0, 0);">အပုိင္း ( င ) </span> <br /> <br />က်ေနာ္ တကၠသုိလ္တက္ေနတုန္းက က်ေနာ့္ညီငယ္ေလးေတြကုိ အိမ္မွာ စာေခၚျပေပးဖူးပါတယ္။ ညီငယ္ေလးေတြဆုိေပမယ့္ က်ေနာ့္ထက္ တစ္ႏွစ္ပဲငယ္ၾကတဲ့ က်ေနာ့္ရဲ႕ တစ္၀မ္းတည္းကြဲတဲ့ ညီ ေမ်ာက္ေလာင္းေလးေတြပါ။ တကယ္ဆုိ သူတုိ႕က က်ေနာ့္ထက္ စာပုိေတာ္ၾကတဲ့ ဂ်ီတီစီ ေက်ာင္းသားေတြပါ။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ့္ဆီမွာ အဂၤလိပ္စာဘာသာရပ္ကုိ လာသင္ၾကပါတယ္။ သူတုိ႕က က်ေနာ့္ကုိ အေတာ္ေလး ခင္တြယ္ၾကသလုိ က်ေနာ္ကလဲ ခ်စ္ပါတယ္။ <br />တစ္ေန႕ေတာ့ သူတုိ႕ကုိ စာသင္ေပးရတဲ့ စာသင္ခ်ိန္အျပီး အဲ့ဒီ အုပ္စုထဲက က်ေနာ့္ညီကေလး ဘုိဘုိနဲ႕ က်ေနာ္ လမ္းထိပ္ကုိ အေမခုိင္းလုိ႕ သြားၾကရပါတယ္။ လမ္းထိပ္ဆုိေပမယ့္ ဘတ္စ္ကား၂မွတ္တုိင္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ေ၀းတာမုိ႕ စကားတေျပာေျပာနဲ႕ သြားရပါတယ္။ လမ္းမွာ အေတြးေတြအေၾကာင္း အိပ္မက္ေတြအေၾကာင္းနဲ႕ တရားသေဘာေတြအေၾကာင္း ေျပာျဖစ္ၾကေတာ့ ဘုိဘုိက က်ေနာ့္ကုိ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ <br /> <br />" မေဇာ္ ... စကားမေျပာေတာ့တဲ့အခ်ိန္၊ တစ္ေယာက္တည္း ျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ စိတ္ထဲကေန ဘုရားဂုဏ္ေတာ္ကုိးပါးကုိ အနက္အဓိပါယ္နဲ႕အတူ ရြတ္ေနၾကည့္ပါ... သိပ္မေတြးျဖစ္ေတာ့ဘူး ... က်ေနာ္လဲ အဲ့လုိပဲ လုပ္ျဖစ္တယ္... " <br /> <br />" မေဇာ္ ျမန္မာလုိ မရဘူးရယ္ ... " <br /> <br />" က်ေနာ္ ေရးေပးမယ္ ... " <br /> <br />လမ္းသြားေနရင္းနဲ႕ သူတကယ္ပဲ က်ေနာ့္ကုိ ေရးေပးပါတယ္။ လမ္းသြားရင္းနဲ႕ပဲ က်ေနာ့္ကုိ တစ္ထုိင္တည္း အလြတ္ရေအာင္ က်က္ခုိင္းပါတယ္။ ဘုိဘုိက ညီေတြအားလံုးထဲမွာေတာ့ အလိမၼာဆံုးနဲ႕ က်ေနာ္ အခ်စ္ဆံုး ညီကေလးပါ။ <br />အဲ့ဒီအခ်ိန္ကစျပီး သတိရတုိင္း က်ေနာ္ လုပ္ျဖစ္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။ <br /> <br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 0, 0);">နိဒါန္း ၂ </span> <br /> <br />က်ေနာ့္ဘ၀မွာ အဲ့ဒီလုိ အမွတ္တမဲ့စကားေလးေတြေၾကာင့္ ေျပာင္းလဲခဲ့ရတာေတြ အေတာ္မ်ားမ်ားရွိခဲ့ဖူးပါျပီ။ စကားေလးတစ္ခြန္း၊ စာေလးတစ္ေၾကာင္းကအစ က်ေနာ္ခ်စ္ျမတ္ႏုိးတတ္လာေအာင္ က်ေနာ့္ပတ္၀န္းက်င္ကပဲ က်ေနာ့္ကုိ သင္ေပးခဲ့တာပါ။ အဲ့ဒီ ပတ္၀န္းက်င္ေၾကာင့္ပဲ က်ေနာ္ ေထရ၀ါဒေကာင္းတစ္ေယာက္၊ စာေပကုိ ျမတ္ႏုိးသူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ <br /> <br />ညီေနပုိင္ရဲ႕ ကဗ်ာေလးလုိပါပဲ။ <br /> <br />" ငါေမြးတုန္းက ေပ်ာ္ေနသူေတြၾကား <br />ငါတစ္ေယာက္တည္း ငိုတယ္။ <br />တစ္ေန႕ ငုိေနသူေတြၾကား <br />ငါတစ္ေယာက္တည္း ျပံဳးျပရဦးမယ္ " ..... တဲ့။ <br /> <br />ကဗ်ာေလးကုိ ျပန္ဖတ္ရင္း စိတ္ထဲကေန အသာဖြဖြ ရြတ္ဆုိလုိက္မိပါတယ္။ <br /> <br />" မဟာကရုဏာေတာ္ေၾကာင့္ အလြန္တရာ ၾကည္လင္ေအးခ်မ္းလွစြာေသာ ျမတ္စြာဘုရား " <br />" မဟာကရုဏာေတာ္ေၾကာင့္ အလြန္တရာ ၾကည္လင္ေအးခ်မ္းလွစြာေသာ ျမတ္စြာဘုရား " <br />" မဟာကရုဏာေတာ္ေၾကာင့္ အလြန္တရာ ၾကည္လင္ေအးခ်မ္းလွစြာေသာ ျမတ္စြာဘုရား " <br /> <br /> <br /> <br /> <br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 102);">ေဇာ္။</span> <br /> <br /> <br /> <br /><span id="fullpost"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7131883970491528538-7152865399333911598?l=latlatzaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေဇာ္http://www.blogger.com/profile/13774875875259445312noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7131883970491528538.post-55095523326064484122011-08-06T08:55:00.001+04:002011-08-06T08:57:07.148+04:00ဟုိတုန္းက ျမတ္ႏုိးခဲ့တဲ့ ျငိမ္သက္ျခင္းေတြ အခု မႏူးညံ့ၾကေတာ့ဘူး<br />အုတ္ေအာ္ေသာင္းနင္း ၀ဋ္လည္ျခင္းေတြၾကား ကုိယ္ခ်င္းစာတရားက က်ေနာ့္ပါးကို ျဖတ္ရုိက္သြားတယ္<br />" အခုမွ သက္ျပင္းမခ်နဲ႕ ... " တဲ့။<br /><br />ေတြ႕ၾကေတာ့လဲ ေအးစက္စက္ေတးသြားေတြက သူနဲ႕ က်ေနာ့္ၾကားမွာ ျမဴးတူးကခုန္<br />ေက်ာခ်င္းကပ္ နီးေနရတာမ်ိဳးဆုိရင္ေတာ့ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ပဲ ေျမၾကီးေပၚ ျပားေနေအာင္ျဖန္႕ခင္း<br />ေကာင္းကင္ၾကီးကို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေမာ့ၾကည့္ပစ္မယ္<br /><br />အရင္းႏွီးဆံုးလုိ႕ ေခါင္းစဥ္တပ္ျပီး ေမးထူးေခၚေျပာဆက္ဆံခံရတုိင္း ရင္ဘတ္တစ္ခုလံုး ရစ္ရစ္ျပီးနာတယ္<br />ေလထဲမွာ သူစိမ္းနံ႕ေတြရရင္ က်ေနာ္ အသက္မရွဴခ်င္ေတာ့ဘူး<br /><br />ခါးသက္သက္စကားလံုးေတြ ထည့္ေဖ်ာ္ထားတဲ့ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္နဲ႕<br />ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ သတိမရတဲ့ စစ္ရွံဳးသမားက ....... က်ေနာ္<br />ေသြးစိမ္းရွင္ရွင္က်ေနတာေတာင္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ မီးစုန္းေတာက္ၾကတုန္း<br /><br />ထားပါေလ<br />ျပီးတာေတြလဲ ျပီးပါေစေပါ့<br />ဘုရားလဲ နားျငီးေလာက္ျပီ<br />ေဘာပင္ေလးလဲ မ်က္ႏွာငယ္ျပီ<br />စာရြက္ေတြလဲ ကြက္လပ္မက်န္ေတာ့ဘူး<br />အပ္ေၾကာင္းထပ္ အကၡရာေတြအစား က်ေနာ္ .... မီးကုိ မွုတ္ျငိမ္းလုိက္ပါမယ္<br /><br />အကုိ<br />..........................<br />ျမက္ပင္ေလးက ေျပာတယ္<br />သူ႕မွာလဲ အသက္ရွိတယ္ ..... တဲ့။<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 102);">ေဇာ္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7131883970491528538-5509552332606448412?l=latlatzaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေဇာ္http://www.blogger.com/profile/13774875875259445312noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7131883970491528538.post-55088267100854486882011-08-05T04:13:00.001+04:002011-08-05T04:14:53.438+04:00( I )<br /><br />" ပူညံ ပူညံ မလုပ္ပါနဲ႕ကြာ.... နားပူတယ္။ "<br /><br />အေ၀းက ေအာ္ျမည္သံေတြ က်ေနာ္ ၾကားေနရတယ္။ ေလတုိက္သံလား၊ ေတာလားေခၚသံလား။ ေသခ်ာ မသဲကြဲေပမယ့္ ေလထုဟာ ခုနကထက္ ပုိပူလာတယ္။ ေငးမိေငးရာ ေငးေနမိတဲ့ ေကာင္းကင္ကဗၺလာမွာ ၾကယ္ေတြက မွိတ္တုတ္မွိတ္တုတ္နဲ႕ အလင္းေတာက္စားျပေနၾက။<br />ေယာင္ရမ္းမွိတ္လိုက္မိတဲ့ မ်က္၀န္းအစံုေအာက္ ရင္ဘတ္တစ္ခုလံုး အျပိဳင္းအရုိင္း ... ေၾကြ..။<br /><br />" အကုိ ... အကုိ႕ကုိ လူတစ္ေယာက္က သိပ္ခ်စ္ေနခဲ့ရင္ အကုိ ဘယ္လုိ ခံစားရမလဲဗ်ာ ... "<br />" ေပ်ာ္တာေပါ့ကြာ ... ဒါေပမယ့္ စိတ္က်ဥ္းက်ပ္တယ္ ... "<br /><br />လြတ္လပ္စြာ လြင့္၀ဲေနတဲ့ သစ္ရြက္တစ္ရြက္ကုိ က်ေနာ္က ၾကိဳးတစ္ေခ်ာင္းနဲ႕ ခ်ည္ဖုိ႕ ၾကိဳးစားခဲ့မိတာ။<br />ေကာင္းကင္ရဲ႕ တစ္ဘက္ျခမ္းမွာ မုိးရြာေနေပမယ့္ အျခားတစ္ဘက္ျခမ္းမွာ ေနျခစ္ျခစ္ေတာက္ ပူရင္ ပူေနမွာေပါ့။<br />သိပ္ခ်စ္မိရင္ နာက်င္ရတာ ရုိးရာတစ္ခုဆုိ .............<br />ေျခာက္ေသြ႕အက္ကြဲ ကႏၱာရထဲေပါက္တဲ့ စြန္ပလြန္ပင္လုိ ခ်ိဳရဲရဲနဲဲ႕ ရုိးတံက်ဲတယ္။<br />( ကုိယ့္အယူအဆအရ ေျပာရရင္ ) အခ်စ္ဆုိတာ မျမင္ရတဲ့ ႏြံအုိင္တစ္ခုလုိ... ေျခေခ်ာ္ျပီး ျပဳတ္က်မိျပီဆုိတာနဲ႕ လွဳပ္ေလ ျမဳပ္ေလ။<br /><br />သက္ျပင္းပဲ ရွဳိက္လုိက္မိသလား။ အသက္ရွဴပဲ ျပင္းသြားတာလား။ အေယာင္ေယာင္အမွားမွားနဲ႕ က်ေနာ္ေခါင္းေမာ့မိေတာ့ ဘာမွ မျမင္ရတဲ့ ေကာင္းကင္ၾကီးက ဘာမွမရွိတဲ့ က်ေနာ့္ကုိ ေထြးေပြ႕ဖုိ႕ ဟန္ေရးတၾကြၾကြ။<br />ရုတ္တရက္ က်ေနာ့္မ်က္၀န္းမွာ ၾကယ္တစ္ပြင့္ ေ၀့ကနဲ လြင့္ေၾကြ။<br /><br />" ခ်ိဳခ်ိဳသာသာ ေအးေအးေဆးေဆးေျပာမွေပါ့။ စကားေျပာတယ္ဆုိတာ သူမ်ားနား၀င္ေအာင္ ေအးေအးေဆးေဆးနဲ႕ အသံပံုမွန္နဲ႕ တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ ေျပာႏုိင္ရင္ အေကာင္းဆံုးပဲတဲ့ .. သိလား။ ကုိယ့္ခ်စ္သူက ေအးေအးသက္သာနဲ႕ ေျပာတာေလးကုိ နားေထာင္ခ်င္တာေပါ့ "<br /><br />အလန္႕လန္႕အျဖန္႕ျဖန္႕နဲ႕ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ ျပန္ငံု႕ၾကည့္လုိက္မိတယ္။ က်ေနာ့္ရင္ဘတ္က အသည္းႏွလံုးတစ္ျခမ္း၊ သူတစ္ျခမ္းနဲ႕ အလင္းမဲ့ဇုန္တစ္ခုလုိ။<br /><br />" သိပ္ခ်စ္ရပါတယ္ "<br />ခပ္ဖြဖြ ေရရြတ္သံမွာတင္ က်ေနာ့္မီးအိမ္ ဟုတ္ခနဲ ... ျငိမ္း ...။<br />တကယ္ဆုိ သူဟာ မုိးပ်ံပူေပါင္းတစ္လံုးပါ။ က်ေနာ္ကသာ သူပ်ံမွာကုိ စုိးရြံ႕စြာ အပ္ခ်ည္ၾကိဳးမွ်င္ ... တန္းမိခဲ့လွ်က္။<br />( သြားပါကြယ္။ က်ေနာ္ ၾကိဳးေျဖေပးလုိက္တယ္....။<br />ထိန္းထားတဲ့ၾကားက လက္ေတြေတာင္ တုန္လုိ႕။ )<br /><br />( II )<br /><br />မီးေလာင္ရင္ ေရနဲ႕ ျငိမ္းရတယ္ဆုိတဲ့ နိယာမတစ္ခုေၾကာင့္ က်ေနာ္ ေရပန္းေအာက္ ၀င္ရပ္ခဲ့မိတယ္။<br /><br />" မင္းအသုိင္းအ၀ုိင္းက လူေတြကုိ အကုိမွ စိတ္မ၀င္စားတာ။ မင္းက တစ္ခါလာလဲ ဒီအေၾကာင္း၊ တစ္ခါလာလဲ ဒီအေၾကာင္း ... အကုိက အဲ့လုိၾကီးက် ပ်င္းတယ္။ မင္းအမ်ိဳးေတြကုိ စိတ္မ၀င္စားဘူး။ သူတုိ႕အေတြးအေခၚေတြ ေကာင္းရင္ေကာင္းမယ္။ Talent ျဖစ္ရင္ျဖစ္မယ္။ အကုိေတာ့ စိတ္မ၀င္စားဘူး။ "<br /><br />( မိန္းကေလးမဆန္တဲ့ က်ေနာ္က က်ေနာ့္အသုိင္းအ၀ုိင္းနဲ႕ က်ေနာ့္အေပါင္းအသင္းေတြအေၾကာင္းကလြဲရင္ ေျပာစရာစကား မရွိခဲ့ဘူး။ ရပါတယ္။ ေျပာစရာစကားမရွိလုိ႕ ေမးထူးေခၚေျပာဆုိလဲ က်ေနာ္ အဆင္ေျပပါတယ္။ ခ်စ္ေနခြင့္ရရင္ကုိပဲ က်ေနာ္ ေက်နပ္တတ္ခဲ့တယ္။ )<br /><br />ေအးစက္လိမ့္မယ္လုိ႕ ေမွ်ာ္လင့္ထားခဲ့မိတဲ့ ေရစီးေၾကာင္းေတြက အေငြ႕တေထာင္းေထာင္းထလုိ႕ ပြက္ပြက္ဆူေနၾက ...။<br />နိယာမအတုိင္း မီးေတာ့ ျငိမ္းပါရဲ႕။ ေခါင္းကေန ေျခဖ်ားအထိ က်ဆင္းသြားတဲ့ ေရမွဳန္ေတြၾကား က်ေနာ္ ေပ်ာက္ဆံုးသြားတယ္။<br />တေ၀ါေ၀ါက်ေနတဲ့ ေရသံေတြၾကားမွာ က်ေနာ္ ဆြံ႕ ____ အ။<br /><br />ေရပန္းက ေရက်သလုိ က်ေနာ့္မ်က္၀န္းကလဲ ေရက်တယ္။ ေရပန္းကေရနဲ႕ မ်က္၀န္းကေရ ... ေရာျပီး က်ေနာ္ ခ်ိဳးပစ္လုိက္တယ္။ ေသခ်ာပါတယ္။ က်ေနာ္ မလန္းေတာ့ဘူး။<br /><br />က်ေနာ္က ေတာင္တန္းေတြေပၚကေန ပင္လယ္ဆီ ဖိနပ္မပါဘဲ ေျခေထာက္ခ်ည္းသက္သက္ ခုန္ခ်ခဲ့တဲ့ေကာင္။<br />တစ္ကုိယ္ရည္ခ်လုိက္တဲ့ အခုိင္အမာဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြက ရင္ထဲမွာ အုတ္ေအာ္ေသာင္းနင္း။<br />(အခုဆုိ သူ႕ေရွ႕မွာ က်ေနာ္ ဘုရားမရွိခုိးေတာ့ဘူး။ ကုိယ္ကုိယ္ကုိယ္လဲ နာမည္ထည့္မေျပာေတာ့ဘူး။ )<br />ေနာင္တရဲ႕ အစုိင္အခဲေတြ မီးက်ီလုိ ရဲရဲနီေနၾက ။<br />(သိမ္ငယ္ရလြန္းပါတယ္။ အမွားေတြနဲ႕ ဆင္ယင္ျပီး သူ႕ေရွ႕မွာ ခစားေနရတာကုိ ယူၾကံဳးမရ ေတြးမိတုိင္း မြန္းက်ပ္ေနခဲ့။ )<br />ေလျပည္ရယ္ ... ငါလဲ မင္းလုိ ျပန္သန္းခ်င္တယ္... မုိးကုတ္စက္၀ုိင္းေတြဆီ။<br /><br />( III )<br /><br />ဒုိေရမီဖာဆုိလာတီပုိကုိ က်ေနာ္ မရင္းႏွီးပါဘူး။ အႏုပညာကုိေတာ့ ရူးမူးတတ္ခဲ့တယ္။<br /><br />" အကုိ လူတစ္ေယာက္ကုိ ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ ခ်စ္ဖူးလား... "<br />" ခ်စ္ဖူးတယ္ "<br /><br />က်ေနာ့္မ်က္ႏွာမွာ အျပံဳးတစ္ပြင့္ ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ ဖူးပြင့္ခဲ့။<br />ဟာလာဟင္းလင္းျဖစ္ေနတဲ့ ႏွလံုးသားကေတာ့ ( ေခါင္းငိုက္စုိက္က်စြာ ) တီးတုိးဆုိတယ္။<br />နင္ မဟုတ္ဘူး .... တဲ့။<br />( တကယ္ဆုိ က်ေနာ္က စိတ္ကူးေတြနဲ႕ ေသေနတဲ့ ပိတုန္းေကာင္။ မထုိက္တန္မွန္းသိေပမယ့္ သူ႕အနားမွာ ၀ဲလည္ ... အမွတ္မရွိ ေငးရီေနခဲ့မိ။ )<br /><br />ျဖည္းေလးစြာ ေခါင္းခါရင္း ႏွလံုးသားဆီ အားေပးစကားေျပာဖုိ႕ ၾကိဳးစားမိတယ္။<br />အားမငယ္ပါနဲ႕ကြာ။ စကားပံုတစ္ခုေပါ့။ သူခ်စ္လာေအာင္ မလုပ္ႏုိင္ေပမယ့္ ကုိယ္ကေတာ့ ခ်စ္ခြင့္ ရွိေနတာပါပဲ ...။<br /><br />အလုိက္မသိတဲ့က်ေနာ္က အလုိက္မသိစြာ စကားတင္းဆုိဖုိ႕ ၾကိဳးစားမိေလတုိင္း က်ေနာ့္ မဥၹဴသကေလး မ်က္ႏွာညိဳတယ္။<br />က်ေနာ္က အလြဲေပါင္းမ်ားစြာနဲ႕ မတည့္မတ္ခဲ့တဲ့ေကာင္။<br />က်ေနာ္ညွိေနတဲ့ၾကိဳးက က်ေနာ့္ကုိ ျပန္ျပန္ညွိသြားတုိင္း က်ေနာ့္မွာ သံစံုျမည္ျပီး ဆူညံခဲ့ရ...။<br />အထိတ္ထိတ္ အလန္႕လန္႕နဲ႕ က်ီးလန္႕စာစား က်ေနာ္ အေနအထုိင္မတတ္ခဲ့ေလသမွ် က်ေနာ့္ႏွလံုးသားက က်ေနာ့္ကုိ ျပန္ျပီး စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ျဖစ္လုိ႕....။<br />တတ္ႏုိင္ပါဘူးေလ။<br />သူ ( က်ေနာ့္ႏွလံုးသား) က တစ္ခ်က္ကေလးမွ အျငိမ္မေနခဲ့ဘဲ။<br />သူသာျငိမ္ေနခဲ့ရင္ က်ေနာ္လဲ အသက္ရွဴစရာ မလုိေတာ့ဘူးေပါ့ ....။<br />ခုေတာ့ .....။<br /><br />( IV )<br /><br />က်ေနာ္ဖတ္ခဲ့ဖူးတဲ့ စာသားေလးတစ္ခု သတိရမိတယ္...။<br /><br />" ခ်စ္မိသူဆုိတာ စစ္အရွံဳးဆံုးလူပါပဲ။ "<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 102);">ေဇာ္။ </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7131883970491528538-5508826710085448688?l=latlatzaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေဇာ္http://www.blogger.com/profile/13774875875259445312noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7131883970491528538.post-87155276949782305352011-08-03T13:21:00.000+04:002011-08-03T13:22:18.027+04:00မွားျပီးရင္း မွားေနတဲ့<br />အမွားတစ္သက္စာေတြနဲ႕<br />ကုိယ့္ဘာသာ ယက္ကန္ယက္ကန္ ျဖစ္ေနရ.....<br /><br />က်ေနာ္လဲ လူပဲ<br />အပ္စူးရင္ေတာင္ နာတတ္တယ္။<br /><br />( ျဖစ္ႏုိင္မယ္ဆုိ )<br />ရွိသမွ်ခြန္အားကုိသံုး<br />အေတာင္ကုိ အစြမ္းကုန္ဖြင့္<br />ေတာင္နံရံေတြ ၀င္က်ံဳးခ်င္တယ္<br />ရင္ဘတ္တစ္ခုလံုး ေရခဲဖံုးေနလုိ႕<br /><br />အနားမလာပါနဲ႕<br />(ေက်းဇူးျပဳျပီး တံျမက္စည္းတစ္လက္သာေပးပါ)<br />ႏွလံုးသားတစ္ခုလံုး<br />လင္း___ ရွ___ အက္___ ကြဲ<br />အစိတ္စိတ္အျမႊာျမြာ ပ်ံ႕ၾကဲေနသမွ်<br />အရင္လွည္းက်င္းရဦးမယ္။<br /><br />( ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ပါေလ )<br />က်ေနာ့္ေၾကာင့္ လွုတ္ခတ္သြားတဲ့ တံခါးတစ္ခ်ပ္အတြက္<br />ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ ပုဆိန္လုပ္ျပီး<br />( ေနမ၀င္ခင္ )<br />ေတာခုိခဲ့ပါ့မယ္။ ။<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 102);">ေဇာ္။</span><br /><br /><span id="fullpost"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7131883970491528538-8715527694978230535?l=latlatzaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေဇာ္http://www.blogger.com/profile/13774875875259445312noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7131883970491528538.post-31809999850169987722011-07-31T15:42:00.000+04:002011-07-31T15:43:03.483+04:00<span id="fullpost">၃နာရီ ၂၉မိနစ္...<br /><br />သတိရျခင္းေတြဟာ ရထားဘူတာေတြလုိပဲ<br />လမ္းေဘး၀ဲယာမွာ ေငါင္ေငါင္ၾကီး ထုိင္ေနၾက...<br />စိတ္နဲ႕ မွန္းေယာင္ၾကည့္ရင္းက<br />သူ႕ကုိ ပုိျပီး လြမ္းတတ္လာတယ္...<br /><br />၃နာရီ ၃၀ မိနစ္ ...<br /><br />ေကာင္းကင္တစ္ခုလံုး အလြမ္းေတြနဲ႕ အုပ္မွိဳင္း...<br />ခ်စ္သူေရ....<br />ငါဟာ အရုိင္းအစုိင္းေကာင္ကြဲ႕<br />မင္းအတြက္ ေလနီရုိင္းေတြ<br />အျပိဳင္းအရုိင္း ခက္ထန္ေနတယ္.....<br />လြမ္းလြန္းလုိ႕ ေသသြားတဲ့သစ္တစ္ပင္<br />ငါ့ရာသီမွာ မျဖစ္ခ်င္ခဲ့ဘူး....<br /><br />၃နာရီ ၃၁ မိနစ္ .....<br /><br />ခ်စ္သူေရရရရရရရရရရရ .............<br /><br />၃နာရီ ၃၂မိနစ္ ...<br /><br />ငါ့ရစ္သမ္ေတြ ပုိတုိးလ်တယ္...<br />သတိရျခင္း .. အလြမ္း... တမ္းတမွဳ... တစ္ျဖည္းျဖည္း ထုထည္ၾကီးရင့္<br />ခ်စ္သူ ...<br />နင္မသိတဲ့ ငါ့ေကာင္းကင္က<br />တစ္ခုတ္တရ ေမွာင္တယ္...။<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 102);">ေဇာ္။</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7131883970491528538-3180999985016998772?l=latlatzaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေဇာ္http://www.blogger.com/profile/13774875875259445312noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7131883970491528538.post-71792487571467247502011-07-29T08:49:00.001+04:002011-07-29T08:51:08.408+04:00လင္းလက္ျဖာက်ေနတဲ့<br /><br />အလြမ္းရဲ႕ ၀တ္မွဳန္ေတြေအာက္<br /><br />တစ္ပင္က တစ္ပင္ လူးလားေခါက္တံု႕<br /><br />စကားလံုးေတြနဲ႕ မရစ္သုိင္းတတ္ခဲ့ပါဘူး<br /><br />သတိရစိတ္ကေတာ့ နရီစည္းခ်က္ေတြလုိ<br /><br />စကၠန္႕သံတစ္ခ်က္တစ္ခ်က္မွာ<br /><br />ဘယ္ဘက္ရင္အံုက သူ႕အမည္နာမနဲ႕သာ ခုန္လွဳပ္တယ္<br /><br />လစ္ဟာေနတဲ့ အေတြးေတြတုိင္း<br /><br />ဦးတည္ေနတာ တစ္ခုတည္း ...<br /><br />ျမင္ျမင္သမွ် .... သူသာျဖစ္ရဲ႕...<br /><br />တုိးတုိးဖြဖြ ရြတ္ဆုိတတ္တဲ့ ေခၚသံေလးတစ္ခု<br /><br />၀န္းက်င္မွာ သဲ့ညံ.....<br /><br />ပစၥဳပန္ေရ...............<br /><br />ငါဟာ ေျမၾကီးလုိေကာင္<br /><br />ရင္ဘတ္တစ္ခုလံုးေပၚ သူ႕ေျခရာေတြ<br /><br />အပ္ေၾကာင္းထပ္တယ္......။<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 102);">ေဇာ္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7131883970491528538-7179248757146724750?l=latlatzaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေဇာ္http://www.blogger.com/profile/13774875875259445312noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7131883970491528538.post-30216215188179531492011-07-26T23:59:00.002+04:002011-07-27T00:01:25.255+04:00ကြန္ျပဴတာကုိ စူးစူးစုိက္စုိက္ၾကည့္ေနခဲ့ေသာ အၾကည့္မ်ား၊ စားပြဲေပၚမွ စာရင္းစာအုပ္မ်ားႏွင့္ လံုးေထြးေနခဲ့ရေသာ အခ်ိန္မ်ား ကုန္ဆံုးသြားခဲ့ၾကျပီ။ ေျပာင္းလဲေနေသာ နာရီလက္တံမ်ားႏွင့္အတူ ႏုိက္ဒ်ဴတီလဲ ကုန္ဆံုးသြားခဲ့ျပီ။ ဖုန္းထဲ၀င္လာေသာ ဟက္ပီးဘက္ေဒး ႏဳွတ္ဆက္စာတစ္ေစာင္၏ ေအာ္ျမည္သံေၾကာင့္ ဒီေန႕ က်ေနာ့္ေမြးေန႕မွန္း သတိရမိသည္။<br />ကုန္ဆံုးသြားေသာ အခ်ိန္ေတြႏွင့္အတူ က်ေနာ္လဲ တစ္စစ ကုန္ဆံုးေနခဲ့ျပီ။<br /><br />ထုိင္ေနရသည္မွာ ၾကာလြန္းခဲ့၍ နာက်င္ကုိက္ခဲေနေသာ ခႏၵာကုိယ္ကုိ တစ္ခ်က္အေညာင္းဆန္႕ရင္း ထုိင္ရာမွ ျဖည္းညင္းစြာ က်ေနာ္ ထရပ္လုိက္သည္။ က်ေနာ္ႏွင့္အတူ က်ေနာ့္ စိတ္အစဥ္သည္လဲ ထုိင္ေနရာမွ ထရပ္ခဲ့ပါျပီ။ အာရုဏ္သည္ နံနက္ခင္းကုိ ေသာင္းေသာင္းဖ်ဖ် ၾကိဳဆုိရန္ အားယူေနခဲ့သည္။ <br /><br />သိမ္းဆည္းစရာ ရွိသည္မ်ား သိမ္းဆည္း၍ က်ေနာ္ အိမ္ျပန္ရန္ျပင္ဆင္ခ်ိန္၌ ေမာနင္းဒ်ဴတီအတြက္ လူမ်ား တစ္ဖြဲဖြဲေရာက္လာခဲ့ၾကျပီ။ ဟက္ပီးဘက္ေဒး ႏွုတ္ဆက္သံ .. ေမာနင္းဟု ေအာ္ျမည္သံမ်ားသည္ လက္ပံပင္ေပၚ ဇရက္က်သည့္ႏွယ္ ရံုးတစ္ခုလံုး ျပန္႕က်ဲလွ်က္။ တစ္စစီလုိက္ေကာက္ရလွ်င္ အမွုိက္ကား တစ္စီးစာေလာက္ ရႏုိင္မည္လားမသိ။ က်ေနာ္ ပါးပါးေလး ေတြးျဖစ္ခဲ့ေသးသည္။ ေမြးေန႕၏ နံနက္ခင္းသည္ ဆူညံပြက္ေလာရုိက္ေနသည္ကေတာ့ အမွန္။<br /><br />ရံုးမွထြက္လာေသာ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ က်ေနာ္ရင္ဆုိင္လာရေသာ မ်က္ႏွာမ်ားသည္ အလွ်ံမီးမီးထင္ဟပ္လွ်က္ ရွိၾကသည္။ ေႏြရာသီ၏ အခုိးအေငြ႕ တံလွ်ပ္မ်ားကုိ ထုိသူမ်ား၏ မ်က္ႏွာ ၾကမ္းျပင္ေပၚ၌ က်ေနာ္ ျမင္ေတြ႕ေနရသည္။ က်ေနာ္ေရာ ျငိမ္းခ်မ္းပါရဲ႕လား။<br />ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ တုိးတုိးဖြဖြ က်ေနာ္ေမးမိေတာ့ ေလပူေတြႏွင့္ အုိက္ေလွာင္ဆဲ။<br /><br />ထုိင္ခံုေနရာတစ္ခုအတြက္ စစ္ေၾကျငာေနၾကေသာသူမ်ားကုိ က်ေနာ္ ျမင္ရသည္။ မလုိအပ္ေသာ စကားအပုိမ်ားႏွင့္ မ်က္ႏွာသစ္ၾကေသာ သူမ်ားကုိလဲ က်ေနာ္ျမင္ရသည္။ ျဖာက်လာေသာ ေနေရာင္ျခည္ႏွင့္အတူ " ငါ " ေပါင္းမ်ားစြာ က်ေနာ္ ျမင္ေနရသည္။ က်ေနာ္ သိမ္ငယ္လုိက္ေလျခင္း။<br /><br />ေမြးေန႕မတုိင္ခင္ နံနက္ခင္းတစ္ခုတြင္ နံနက္စာစားရင္ ( က်ေနာ့္လက္ေထာက္ ) အကုိၾကီး ဂြ်န္ ႏွင့္ ေျပာခဲ့မိေသာ အေၾကာင္းအရာေလး က်ေနာ္ အမွတ္ရမိသည္။ အရင္တုန္းကလဲ က်ေနာ္တုိ႕ တစ္ရက္တြင္ ၂၄နာရီ အျပည့္ရခဲ့သည္။ အခုလဲ က်ေနာ္တုိ႕ ၂၄နာရီအျပည့္ရေနၾကသည္။ ဘာ့ေၾကာင့္ အခု က်ေနာ္တုိ႕ အခ်ိန္မရွိရသနည္း။ အရင္တုန္းကလဲ က်ေနာ္တုိ႕ အစားအစာ၊ ေရ၊ ေအာက္ဆီဂ်င္ ႏွင့္ အရွက္လံုရန္ ရာသီဥတုႏွင့္ လုိက္ေလ်ာညီေထြေသာ အ၀တ္အစားမ်ားသာ လုိအပ္ခဲ့ၾကသည္။ အခုလဲ အစားအစာ၊ ေရ၊ ေအာက္ဆီဂ်င္ ႏွင့္ အရွက္လံုရန္ ရာသီဥတုႏွင့္ လုိက္ေလ်ာညီေထြေသာ အ၀တ္အစားမ်ား သာ လုိအပ္ေနၾကဆဲျဖစ္သည္။ ဘာ့ေၾကာင့္မ်ား အဓိက မဟုတ္ေသာ အေၾကာင္းအရာေတြ က်ေနာ္တုိ႕ ပုိ၍ လုိခ်င္ေနၾကရပါသနည္း။<br />စဥ္းစားရင္း က်ေနာ္ ထမင္း နင္သြားခဲ့ရဖူးပါသည္။ က်ေနာ္လဲ လုိအပ္တာထက္ ပုိစားလုိက္မိ၍ပဲ ျဖစ္ရမည္။<br /><br />ေနသည္ တစ္ျဖည္းျဖည္း နံနက္ခင္းကုိ ပုိ၍ အသက္၀င္လာေနေစခဲ့သည္။ က်ေနာ္သည္လဲ တစ္ျဖည္းျဖည္း ရုပ္လံုးၾကြလာခဲ့ပါျပီ။ ထုိ႕အတူ အေရးအေၾကာင္းမ်ားလဲ ထင္ဟပ္လာခဲ့သည္။ ေျပာင္းလဲေနေသာ သေဘာသဘာ၀ၾကီးထဲတြင္ က်ေနာ္တစ္ေယာက္တည္း ရပ္ေန၍ မရမည့္အတူတူ လမ္းေလွ်ာက္ခ်င္သည္။ စိတ္ေအးလက္ေအးသာ လမ္းေလွ်ာက္ခ်င္ပါသည္။ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ ေလွ်ာက္ရမည္လဲဆုိသည္ကုိ က်ေနာ္ မစဥ္းစားခ်င္ေတာ့ပါ။ ေလွ်ာက္ႏုိင္သေလာက္ က်ေနာ္ စိတ္ေအးလက္ေအးသာ ေလွ်ာက္ခ်င္ပါသည္။<br /><br />ေမြးေန႕နံနက္ခင္း၌ ျမင္ျမင္သမွ် လူမ်ားကုိ က်ေနာ္ လုိက္ၾကည့္ျဖစ္ခဲ့သည္။ ၾကည့္ေသာသူ ျမင္၏ ဆုိသကဲ့သုိ႕ က်ေနာ္လဲ ၾကည့္သမွ် ေတြ႕ပါသည္။ ထုိသူမ်ားအားလံုး ဆီမ်ားျဖင့္သာ မ်က္ႏွာမ်ားကုိ လိမ္းျခယ္၍ အလွဆင္ထားၾကေလသည္။<br /><br />ေနမင္းသည္ သူ၏ ထံုးတမ္းစဥ္လာအတုိင္းပင္ ေကာင္းကင္ ထုိင္ခံုတြင္ ထုိင္၍ ေလာက ပိတ္သားျပင္ကုိ ၾကည့္ရွဳေနခဲ့ျပီ။ က်ေနာ္သည္လဲ ေနၾကာတစ္ပြင့္ ျဖစ္ခ်င္ခဲ့ပါသည္။<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 102);">( ဇူလုိင္လ ၂၇ရက္ေန႕တြင္ က်ေရာက္ေသာ အကုိ (ေဒါက္တာ) ထက္ေအာင္ ( ဧရာ၀တီသား ဘေလာ့ပုိင္ရွင္) ျငိမ္းခ်မ္းပါေစ။) </span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 102);">ေဇာ္။ </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7131883970491528538-3021621518817953149?l=latlatzaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေဇာ္http://www.blogger.com/profile/13774875875259445312noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7131883970491528538.post-4210193506649957812011-07-21T09:27:00.002+04:002011-07-21T09:38:52.937+04:00<blockquote></blockquote>တိတ္ဆိတ္၍ ေရေငြ႕ပ်ံေနေသာ အခန္းက်ဥ္းေလး၏ ကုတင္တစ္လံုးေပၚ၌ ျငိမ္ျငိမ္သက္သက္ က်ေနာ္ ထုိင္ေနခဲ့သည္။ က်ေနာ့္မ်က္စိေရွ႕တြင္ ျဖဴလြလြ နံရံတစ္ခု။ နံရံေပၚတြင္ ကပ္ထားခဲ့ေသာ ဓါတ္ပံုတစ္ပံု၌ ထင္ေပၚေနေသာ ေဖေဖ ... ေမေမ ႏွင့္ သားငယ္တုိ႕၏ အျပံဳးမ်ား...။<br /><span style="display: block;" id="formatbar_Buttons"><span class=" on down" style="display: block;" id="formatbar_Blockquote" title="Blockquote" onmouseover="ButtonHoverOn(this);" onmouseout="ButtonHoverOff(this);" onmouseup="" onmousedown="CheckFormatting(event);FormatbarButton('richeditorframe', this, 17);ButtonMouseDown(this);"><img src="img/blank.gif" alt="Blockquote" class="gl_quote" border="0" /></span></span><br />ေလေအးေပးစက္မွ လြင့္ပ်ံလာေသာ ေအးစက္စက္ ေလထု၏ ရုိက္ခတ္မွဳေအာက္ တစ္ေခ်ာက္ေခ်ာက္ျမည္ေနေသာ နာရီသံမွ အပ ၀န္းက်င္သည္ ပကတိ သုညံလွ်က္...။<br />ျဖစ္တည္ခဲ့ျပီးေသာ အတိတ္၏ ေျခရာမ်ား။<br />ေလွ်ာက္လွမ္းဆဲ ျဖစ္ေသာ ေရျပင္ညီ။<br />မွဳန္ပ်ပ် နံနက္ျဖန္။<br />စက္၀ုိင္းတစ္ခုလုိ လည္ေနခဲ့ေသာ အစႏွင့္ အဆံုး။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ေမေမ .....။</span><br /><br />ရင္ထဲမွ တီးတုိးေရရြတ္သံတစ္ခု နားထဲတြင္ ဆူညံစြာ ေပါက္ကြဲေတာ့ က်ေနာ္ အထိတ္တလန္႕ျဖစ္ရသည္။<br />ေၾသာ္.... က်ေနာ္ဆုိေသာ သစ္တစ္ပင္သည္ ေလရူးတြင္ ေရာ္ရြက္ေတြႏွင့္ တလြင့္လြင့္ လွဳတ္ခတ္လွ်က္ ရွိခဲ့ျပီ။<br /><br />ေ၀့၀ဲေနေသာ အေတြးမ်ားတြင္ ဆုပ္ကုိင္ရခက္ခဲေသာ ဒဏ္ရာတစ္ခုစီရွိခဲ့သည္။<br />က်ေနာ္လုပ္ခဲ့ေသာ အပုိကိစၥမ်ားႏွင့္ က်ေနာ္ရွဴခဲ့ေသာ အပုိေလမ်ား၊ က်ေနာ့္ကုိ ၀င္တုိက္သြားၾကေသာ ခလုတ္မ်ားႏွင့္ က်ေနာ္က ၀င္တုိက္ခဲ့ေသာ ခလုတ္မ်ား။<br />အျပစ္မတင္ခဲ့ပါ။ သုိ႕ေသာ္ အမာရြတ္ေတာ့ ထင္က်န္သည္။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ေမေမ .... ရုိးသားဖုိ႕ ၾကဳးစားရင္း မရုိးမသားနဲ႕ အသက္ရွဴေနရတာကုိက မြန္းၾကပ္လြန္းလွပါတယ္ဗ်ာ....။ </span><br /><br />ရုိးသားျခင္းကုိ တစ္ခါ ငတ္မြတ္တုိင္း က်ေနာ့္ေရွ႕တြင္ မုိးခါးေရတစ္ပုလင္း အဆင္သင့္ ရွိေနတတ္ခဲ့သည္။ အေတြးေတြကုိ သတ္ဖုိ႕ ဓါးထက္ထက္တစ္လက္ က်ေနာ္ေသြးတုိင္း အေတြးေတြက က်ေနာ့္နယ္ေျမတြင္ အလံျဖဴစုိက္၍ သိမ္းပုိက္ၾကသည္။ တစ္စကၠန္႕ရွင္လုိက္ တစ္စကၠန္႕ေသလိုက္နဲ႕ အမွတ္မရွိ က်ေနာ္ ေမြ႕ေပ်ာ္သည္။ က်ေနာ္ႏွင့္ ခပ္လွမ္းလွမ္းတြင္ မရဏမင္းက က်ေနာ္၏ အလစ္အငိုက္ကုိ မုဆုိးေခ်ာင္း ေခ်ာင္းလွ်က္။<br />ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ သားေကာင္လား မုဆုိးလားပင္ ေရေရရာရာ မသိေသာ က်ေနာ္က<br /><span style="font-weight: bold;">ေမေမရယ္... သမီး ငယ္ပါေသးတယ္ ....</span> တဲ့<br />အရွက္မရွိ ေျပာထြက္ခဲ့ဖူးသည္။<br /><br />၂၄ နာရီမ်ားရွိ မိနစ္နည္းနည္းတုိ႕တြင္ တိတ္တဆိတ္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ ျပန္ၾကည့္ရသမွ် က်ေနာ့္ကုိ ေလာင္ေနေသာ မီးမ်ား၊ က်ေနာ္၏ မျငိမ္းေသာ မီးမ်ားသည္ က်ေနာ္ကုိယ္တုိင္ရွိဳ႕ေသာ ရွိဳ႕မီးမ်ားသာျဖစ္ေၾကာင္း က်ေနာ္သိလုိက္ရသည့္ေနာက္ က်ေနာ့္ကုိယ္ က်ေနာ္ အထင္ေသး၍ စက္ဆုပ္ရြံရွာမိသည္။<br /><span style="font-weight: bold;">တယ္ျပီး ... ငါ ... မုိက္လံုးၾကီးပါပေကာ...။</span><br />သုိ႕ေသာ္ လက္ကေတာ့ ရွိဳ႕မီးကုိ ကုိင္ထားဆဲ။ ခႏၵာေလာင္စာကုိ မီးညွိဖုိ႕ ၾကိဳးစားေနခဲ့ဆဲ...။<br /><br />မျမဲျခင္း အုတ္တုိင္ေတြႏွင့္ ေဘာင္ကြတ္ထားေသာ ၾသကာသေလာကထဲတြင္ ေျမမွဳန္လူသား မိခင္မွ ေျမမွဳန္လူသားက်ေနာ့္ကုိ ေမြးဖြားခဲ့သည္။ ေသးငယ္ေသာ ေျမမွဳန္ကေလးမ်ားျဖင့္ ျဖစ္တည္ေနေသာ က်ေနာ္သည္ စြဲလန္းျခင္းမ်ားျဖင့္ ခႏၵာဖြဲ႕သည္။ မာနကုိ အုတ္ျမစ္ခ်သည္။ ဘ၀င္တစ္ခုကုိ ေျခေထာက္ျပဳသည္။ ထုိ႕ေနာက္မွ ငါဆုိေတာ့ အတၱသည္ က်ေနာ့္မ်က္ႏွာ၏ ေထာက္တုိင္ လည္ပင္း အျဖစ္ တည္ရွိလာခဲ့သည္။ သုိ႕ေသာ္ က်ေနာ္ မသိေသာ၊ က်ေနာ္မျမင္ႏုိင္ေသာ က်ေနာ္၏ ေနာက္ေက်ာတြင္ ေလာင္ကြ်မ္းေနေသာ ဖြဲမီးမ်ား.... ေလးပင္ ေမာပန္းလြန္းစြာ က်ေနာ္ ထမ္းထားေနခဲ့ရဆဲ။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ေမေမ .... ေကလာသနဲ႕ ေနမိႏၵရကုိ သမီး သတိရတယ္..။ ျပီးေတာ့ ရုိးမေတာင္ေျခ.. ငါးဆူေတာင္ ေတာင္ေပၚက ခ်မ္းေျမ့ဂုဏ္ေ၀ ကုိ လြမ္းတယ္..။</span><br /><br />တိတ္ဆိတ္စြာ တုိက္ခတ္လာေသာ ေလျပည္ေအးမ်ား၊ ျငိမ့္ေညာင္းစြာ လွုတ္ခတ္ေနေသာ သစ္ရြက္မ်ား၏ ဂီတ၊ က်ေနာ္ရပ္ေနခဲ့ဖူးေသာ သဲေျမျပင္၏ ပူပူေႏြးေႏြးအာရံု၊ လြင့္ပ်ံလာေသာ ေၾကးစည္သံ...၊<br />ေျမမွဳန္ေတြထဲ၌ လြန္႕လူးစြာ တည္ရွိေနေသာ အသက္ေငြ႕၏ စိတ္အစဥ္တြင္ အာရံုတစ္ခုသာ ထင္ဟပ္ေနခဲ့သည္။ မြတ္သိပ္စြာ ဆာေလာင္ေနခဲ့ေသာ အရာ...။<br />ျငိမ္းခ်မ္းျခင္း..။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ေမေမ ... ဒီေန႕ သမီး လူ႕ေလာကထဲကုိ ၀င္ေရာက္လာခဲ့တာ ၈၇၆၆ ရက္ ျဖစ္ခဲ့ျပီ။ သမီး ဘာေတြ လုပ္ခဲ့ျပီးျပီးလဲ...။</span><br /><br />ရွင္သန္ေနရေသာ ဒီေန႕တြင္ က်ေနာ္ ေနာင္တကင္းခ်င္ပါသည္။ မေသခ်ာေသာ နံနက္ျဖန္၏ အာရံုဦးထက္ ဒီေန႕၏ နံနက္ခင္းကုိ က်ေနာ္ အားရပါးရ ႏွုတ္ဆက္ခ်င္သည္။ မရိွေတာ့ေသာ အတိတ္ ဒဏ္ရာမ်ား၏ နာက်င္ေနရမွဳအစား ဒီေန႕ က်ေနာ္ ေက်နပ္စြာ ျပံဳးခ်င္သည္။<br />ေျပာခဲ့ဖူးေသာ စကားတစ္ခြန္းကုိ က်ေနာ္သတိရမိသည္။<br /><span style="font-weight: bold;">ဘယ္သူ႕ကုိမွ ဘယ္ေတာ့မွ အျပစ္မတင္ေတာ့တဲ့သူ ျဖစ္ခ်င္ပါသည္။</span><br /><br />ေလာင္ေနေသာ မီးမ်ား၏ ေအာက္ ျငိမ္ျငိမ္သက္သက္ ေအးခ်မ္းခ်င္သည္။ ရွဴရွိဳက္မိေသာ အပုိေလမ်ား၊ မရုိးသားေသာ အသက္တာအတြက္ လူမသိသူမသိ အခုိင္အမာဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခ်ိဳ႕ႏွင့္အတူ ကုိယ့္စိတ္ကုိ ကုိယ္ တံျမက္လွည္း၍ ဖုန္ခါခ်င္သည္။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ေမေမ ... ေမာဟုိက္ႏြမ္းနယ္ေနတဲ့ စိတ္ခႏၵာအတြက္ သမီး အသက္ ၀၀ ရွဴခ်င္တယ္...။</span><br /><br />တည္ျငိမ္ျခင္း၊ ျငိမ္သက္ျခင္း၊ ပစၥဳပန္၊ သတိ။<br />ထုိသူမ်ားႏွင့္ က်ေနာ္ မိတ္ေဆြဖြဲ႕ပါမည္။ ျငိမ္းခ်မ္းျခင္း၊ သိမ္ေမြ႕ျခင္း၊ စိတ္ေလွ်ာ့ျခင္းနယ္ပယ္မ်ားသုိ႕ က်ေနာ့္ ခရီးကုိ ဦးတည္ပါမည္။ ၾကမ္းတမ္းေသာ ခရီးလမ္းတြင္ ထမ္းေနရေသာ ၀န္မ်ား ငွက္ေမြးတစ္ေခ်ာင္းပမာ ျဖစ္ေစဖုိ႕ က်ေနာ္ တာ၀န္ယူခ်င္သည္။ ပုိင္ဆုိင္ရာ ဘာမွမရွိခဲ့ေသာ ေျမမွဳန္လူသားက်ေနာ္သည္ အေနာက္ဘက္ကမ္းတြင္ ေနသူရိန္ ေမးတင္ေသာအခါ ေျမၾကီးေအာက္တြင္သာ အိပ္စက္နားခုိရပါလိမ့္မည္။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ေမေမ ... ဒီေန႕ သမီး.. ၂၄ ႏွစ္ ျပည့္ ခဲ့ ျပီ ....။ </span><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 102);">(ဇူလုိင္လ ၂၂ရက္ ၂၀၁၁ တြင္ က်ေရာက္ေသာ ၂၄ႏွစ္ျပည့္ေမြးေန႕အတြက္ က်ေနာ္ ဖြဲ႕ဆုိပါသည္။ )</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 102);">ေဇာ္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7131883970491528538-421019350664995781?l=latlatzaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေဇာ္http://www.blogger.com/profile/13774875875259445312noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7131883970491528538.post-88846333315058650552011-07-09T21:37:00.000+04:002011-07-09T21:38:25.375+04:00မသိလုိက္ပါဘဲနဲ႕<br />က်ေနာ္ဖြာရွိဳက္လုိက္တဲ့ စကားလံုးေတြေအာက္<br />က်ေနာ့္ႏွလံုးသား ေသမိန္႕က်သြားတယ္<br />ရဲရင့္လုိက္စမ္းပါဗ်ာ...<br />အားေပးတဲ့ အသံမွာေတာင္<br />အဖ်ားခတ္တုန္ရီေနခဲ့တဲ့ေနာက္<br />နံနက္ျဖန္ဟာ (ထင္သလုိ) မေတာက္ပေတာ့ဘူး။<br /><br />က်ေနာ္ ခင္ဗ်ားကုိ မခ်စ္ဘူး...။<br />တစ္လံုးစီတုိင္းမွာ<br />လင္း..... ရွ...... အက္..... ကြဲ<br />က်ေနာ္ ေက်နပ္တယ္<br />ခင္ဗ်ားရဲ႕ ျငင္းဆန္မွဳမွာ<br />က်ေနာ့္ ႏွလံုးခုန္သံေတြ ပုိ စည္းခ်က္ညီသြားခဲ့တာ...။<br /><br />ခံစားခ်က္ကုိ တစ္ခုခ်င္း က်ေနာ္ သီကုံးမယ္<br />စကၠန္႕တုိင္းကုိ က်ေနာ္ခ်စ္တယ္<br />မလိုအပ္ပါဘူးဗ်ာ<br />သကာရည္ေတြ<br />မလုိအပ္ပါဘူးဗ်ာ<br />ပကာသနေတြ<br />ခင္ဗ်ားက ခင္ဗ်ား<br />က်ေနာ္က က်ေနာ္<br />တစ္လမ္းစီေပမယ့္ ပန္းတုိင္ခ်င္းေတာ့ တူခ်င္တယ္။<br /><br />ပူလြန္းတယ္<br />ေႏြရာသီက ခုမွ ရင္ဘတ္ထဲမွာ ခင္းက်င္းတာ<br />ထားရက္သြားမွေတာ့ လွည့္ၾကည့္မေနပါနဲ႕ေတာ့<br />ကုိယ့္အတၱကုိယ္ထမ္းျပီး<br />ခင္ဗ်ားရဲ႕ လမ္းခြဲကုိ က်ေနာ္ ရပ္ၾကည့္မယ္။<br /><br />( ဒီလုိပါပဲဗ်ာ )<br />( မသိစိတ္မွာေတာ့ )<br />ျပန္လာပါလုိ႕ တုိးတိတ္တမ္းတ<br />နံနက္ျဖန္မွာ ခင္ဗ်ားအသံေလး<br />က်ေနာ္ ဆက္ၾကားေနခ်င္ေသးတယ္<br />သစ္ရြက္ကေလးရယ္.......။<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 102);">ေဇာ္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7131883970491528538-8884633331505865055?l=latlatzaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေဇာ္http://www.blogger.com/profile/13774875875259445312noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7131883970491528538.post-2644365941228966562011-07-03T03:26:00.000+04:002011-07-03T03:27:52.376+04:00မွိဳင္းျပာမွဳန္ေ၀၊ တိမ္မည္းညိဳရိပ္ေတြ<br />ေတာင္ျပန္ေလ၊ တပ္လန္႕ႏွိဳး<br />ႏုိးၾကြလာျပီေလ ....။<br /><br />တျဖည္းျဖည္း လာေခ်ျပီေလ<br />ပင္လယ္ေတြ ျဖတ္သန္း<br />ရုိးမအေပၚ လႊားေက်ာ္ကာပင္<br />သူ႕ခ်စ္မိတ္ေဆြ၊ တုိ႕ျမန္မာႏုိင္ငံျပည္<br />လက္ေဆာင္ပါးခဲ့၊ မုိးပုလဲပန္းေတြ<br />ရြာပါေစေလ<br />ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ရြာပါေစ....။<br /><br />ဆည္ေျမာင္းေခ်ာင္းကန္၊ ျပည့္လွ်ံတုိးေအာင္<br />မုိးလံုးမည္းမွ်၊ မရြာေစခ်င္ပါေပ...။<br />ဆည္ေျမာင္းေခ်ာင္းကန္၊ အသင့္အမွန္ျဖိဳးရန္<br />ပုလဲလံုး ရြဲအလွ၊ ရြာေစခ်င္ပါေပ...။<br />တုိ႕ျပည္သည္ကား၊ ဆန္စပါး အသက္ေပ<br />တုိ႕ေျမသည္ကား၊ ဆန္စပါး အခက္ေ၀<br />မက္မေျပႏုိင္ေသာ၊ လယ္ေတာယာေျမ<br />ထြန္ယက္ျပဳစု၊ ယုယအျမဲေပ<br />တိမ္တမန္အေဆြ<br />တုိ႕မ်ားရႊင္လန္း ... ပုလဲပန္းကုိ ေျခြ........။<br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);"><br />ေဇာ္။</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">(စႏၵရားခ်စ္ေဆြ၏ တိမ္တမန္ သီခ်င္းကုိ ႏွစ္သက္လြန္းစြာျဖင့္.....။ ) </span><br /><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);"></span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);"></span><span style="color: rgb(0, 0, 102);"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7131883970491528538-264436594122896656?l=latlatzaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေဇာ္http://www.blogger.com/profile/13774875875259445312noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7131883970491528538.post-21314448395340792862011-07-01T17:02:00.000+04:002011-07-01T17:04:05.838+04:00ယံုခ်င္တယ္....။<br />ညေနေစာင္းေပမယ့္<br />ေန၀င္ခ်ိန္ေတြ မေစာခဲ့ဘူး...။<br /><br />ၾကာခဲ့ပါျပီ<br />ေနာက္ျပန္ၾကည့္ရင္ မေန႕ကလုိ<br />စိတ္ကူးယဥ္တယ္ပဲ ေျပာေျပာ<br />အိပ္မက္ေတြလုိ႕ပဲ ဆုိဆုိ<br />ေတာင္ျပာတန္းေတြေပၚ<br />အခ်စ္အိမ္ကေလး ေဆာက္ခ်င္တယ္<br />သူရယ္ .... ကုိယ္ရယ္....။<br /><br />( ျဖစ္ခ်င္တာသာ ေျပာရရင္ )<br />အလုိမက်မွဳေတြနဲ႕ စိတ္မညစ္ရပါလုိ<br />ကေလးေရ<br />( အဲ့ဒီလုိ )<br />ဆုေတာင္းျခင္းမ်ားထဲ ပစၥဳပန္ေတြ<br />အပြင့္ေၾကြတယ္<br />( တကယ္ပါ )<br />အိမ္ေထာင္မွဳ ဘုရားတည္ ေဆးမင္ရည္စုတ္ထုိး<br />မ်က္ရည္ေတြ တာမက်ိဳးခ်င္ဘူး...။<br /><br />စဥ္းစားပါကြယ္<br />အခ်ိန္မလင့္ခင္<br />ေနမပူခင္<br />ေရာ္ရြက္ေတြလဲ မေၾကြခင္<br />( ဒီေတာင္ရုိးမွာ )<br />တိမ္ခုိးေတြလဲ မေ၀ခင္...။<br /><br />..................................<br />..................................<br />ကေလးရယ္<br />ခ်စ္ျခင္းနဲ႕ ေပါင္းစည္းျခင္းမွာ<br />ညီမွ်ျခင္းေတြ ထုိးမယ္ဆုိ<br />ဒီ သီအုိရီ<br />ကုိယ္ မုန္းမိမယ္<br />အဖ်ားခတ္တုန္ရီတဲ့<br />စကားလံုးေတြအစား<br />ဆြံ႕အမွဳသာ အလုိရွိတယ္....။<br /><br />ခုိင္ျမဲပါရေစ<br />နံနက္ျဖန္ေတြမွာ<br />သူ႕နံရုိးဟာ ကုိယ္ပါလုိ႕.....<br />ယံုခ်င္တယ္.............။ ။<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">ေဇာ္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7131883970491528538-2131444839534079286?l=latlatzaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေဇာ္http://www.blogger.com/profile/13774875875259445312noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7131883970491528538.post-84688016632850128652011-06-18T01:15:00.001+04:002011-06-18T01:16:41.458+04:00<span id="fullpost">ေအးစက္စက္အေငြ႕အသက္ေတြ<br />ဖြင့္ဟ၀န္ခံရခက္တဲ့ မရုိးေျဖာင့္ျခင္းေတြ<br />...............<br />ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ ျပန္ျပန္သိေနရတာကုိက<br />အ၀င္ဆုိးလြန္းေနတယ္။<br /><br />မေန႕ကလဲ က်ေနာ္ေတြးတယ္<br />ဒီေန႕လဲ က်ေနာ္ အဆံုးမသတ္ေသးဘူး<br />ၾကည့္လုိက္သမွ် ခ်စ္သူကေလးကုိသာ<br />က်ေနာ္ ျမင္တယ္။<br /><br />ခက္ေတာ့တာပဲ<br />က်ေနာ့္ကုိ ၀င္၀င္ တုိက္သြားၾကတဲ့ ခလုတ္ေတြ<br />(တကယ္ဆုိ က်ေနာ္က အေနသာၾကီးပါ)<br />အခုေတာ့<br />လြင့္၀ဲလာတဲ့ ေျမာက္ျပန္ေလေတြၾကား<br />ျမတ္ႏုိးမွဳနဲ႕ မလွန္ဘဲထားခဲ့တဲ့<br />က်ေနာ့္စာမ်က္ႏွာကေလး<br />ျပိဳေတာ့မလုိ ညိဳေနတယ္<br />တဆိတ္ ေက်းဇူးျပဳျပီး<br />ကုိယ့္လမ္းကုိယ္သြားပါ ကုိယ့္လူရာ<br />ခင္ဗ်ားက ခင္ဗ်ား<br />က်ေနာ္က က်ေနာ္<br />ကုိယ့္ဦးတည္ရာနဲ႕ ကုိယ္ေပါ့<br />(ေျပာသာေျပာရတာ စကားလံုးေတြက ေလထဲမွာ ၀င့္လြဲေကာင္းတုန္း။)<br /><br />ဒီလုိနဲ႕ပဲ<br />အားၾကိဳးမာန္တက္ တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ ထိန္းေနတဲ့ၾကားက<br />အခုထိ က်ေနာ့္မွာ ရုန္႕ရင္းဆန္ခတ္ ျဖစ္ေနရတုန္း....<br />သူ႕ႏွုတ္ခမ္းေလး တစ္ခ်က္စူတုိင္း<br />က်ေနာ့္သစ္ရြက္ေတြက တစ္ေ၀ါေ၀ါ ေၾကြေနၾကရတုန္း...။<br /><br />တကယ္ပါဗ်ာ<br />လမ္းၾကံဳတဲ့အခါ<br />က်ေနာ့္ပစၥဳပၸန္ေလးကုိ<br />တုိးတုိးတိတ္တိတ္ ေျပာထားရဦးမယ္<br />က်ေနာ္....<br />သူ႕ကုိ....<br />ျဖည္းျဖည္းကေလး ........<br />ခ်စ္ေနခ်င္တယ္။ ။<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 102);">ေဇာ္။</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7131883970491528538-8468801663285012865?l=latlatzaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေဇာ္http://www.blogger.com/profile/13774875875259445312noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7131883970491528538.post-81008917297079149432011-06-06T17:51:00.000+04:002011-06-06T17:53:28.044+04:00ဘာ့ေၾကာင့္မ်ားလဲ ေ၀ရယ္<br />လြမ္းေမာဖြယ္ေႏြညမ်ားမွာ<br />ေ၀့ရဲ႕ ကုိယ္သင္းရနံ႕ေလး ရလုိရျငား<br />ေလထုထဲမွာ<br />က်ေနာ္ အစာရွာထြက္ခ်င္လာတယ္။<br /><br />ဖြင့္မေျပာတတ္ခဲ့ပါဘူး<br />ျဖတ္စီးသြားတဲ့ လွ်ပ္စစ္လွိဳင္းေတြအေၾကာင္း<br />ေအးစက္စက္ ေရခုိးေရေငြ႕ေတြ အေၾကာင္း<br />မွိဳင္းမွဳန္ရီေ၀လြန္းတဲ့ ျပသဒါး တခ်ိဳ႕အေၾကာင္း<br /><br />အဲ့ဒီလုိ<br />မသိလုိက္မသိဖာသာ က်ိတ္မွိတ္ျမိဳခ်<br />ေျပာမထြက္တဲ့ စကားလံုးအခ်ိဳ႕ သိမ္းဆည္းထုတ္ပုိး<br />အသက္ရွဴဖုိ႕ ေမ့ေလ်ာ့ခဲ့တဲ့ ေန႕ေတြမွာ<br />အေလးနက္ဆံုး ေလးနက္မွဳနဲ႕<br />က်ေနာ္ ခင္ဗ်ားကုိ သိပ္ခ်စ္ခဲ့တယ္ မိေ၀ေ၀...။<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 102);">ေဇာ္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7131883970491528538-8100891729707914943?l=latlatzaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေဇာ္http://www.blogger.com/profile/13774875875259445312noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7131883970491528538.post-86740493787923372342011-05-31T13:10:00.002+04:002011-05-31T13:15:50.061+04:00<span id="fullpost">အေရွ႕ဘက္ေကာင္းကင္မွာ ေရာင္နီေတြ တံခါးေခါက္ကုန္ျပီ<br />ထေတာ့ သူငယ္ခ်င္းရယ္<br />အိပ္စက္ျခင္းကုိ ခ၀ါခ်<br />နံနက္ျဖန္ေတြ ေရာင္၀ါေတာက္ဖုိ႕<br />ငါတုိ႕ ေန႕ေတြ အစြမ္းကုန္ လင္းခ်င္းလုိက္ၾကစုိ႕။<br /><br />ေရြ႕လ်ားေနတဲ့ အတၱခႏၵာမွာ<br />ပရဟိတစိတ္ေတြ ငါတုိ႕ သယ္ေဆာင္ၾကမယ္<br />ငါလုိတဲ့အခါ နင္ရွိမယ္<br />နင္လုိတဲ့အခါ ငါ ဒီမွာ<br /><br />မုိင္ေထာင္ခ်ီ ေ၀းေနစမ္းပါေစ<br />စကၠဴေပၚမွာ ငါတုိ႕ နီးနီးေလးပဲ<br />ရင္ဘတ္ျခင္းေတြ တူညီတယ္<br />အျပံဳးေတြ ဖလွယ္မယ္<br />ေသာက္ေနက် ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ကုိ အတူမွ်ေ၀<br />လက္ေတြကုိ ခုိင္ေအာင္တြဲ<br />ဒီေျမၾကီးမွာ<br />ရည္မွန္းခ်က္ေတြ ပ်ိဳးၾကဲလုိက္မယ္<br />လြတ္လပ္စြာ သီးပြင့္ေ၀ ...။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 102);">ေဇာ္။</span><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7131883970491528538-8674049378792337234?l=latlatzaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေဇာ္http://www.blogger.com/profile/13774875875259445312noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7131883970491528538.post-7688808905348159212011-05-25T03:20:00.002+04:002011-05-25T03:23:08.436+04:00<span id="fullpost">မေန႕ညက က်ေနာ္ အိပ္မက္မက္သည္။<br />ဖိနပ္တစ္ရံ ေရတစ္ဘူးသာပါေသာ က်ေနာ္ ေနပူပူေအာက္တြင္ အရိပ္မဲ့စြာ ဦးတည္ရာမဲ့ ေလွ်ာက္လွမ္းလာခဲ့သည္။<br />ေခါင္းကုိ ငံု႕၍ တစ္လွမ္းခ်င္း ေလွ်ာက္လွမ္းလာခဲ့ရင္းက စိန္ပန္းပြင့္အေၾကြမ်ားကုိ က်ေနာ္ေတြ႕ရသည္။ ေႏြအပူကုိ အံတုျပီး ပြင့္လန္းတတ္ေသာ စိန္ပန္းပြင့္မ်ား ... အပင္ကပဲ လက္မခံ၍လား၊ ေလေျပကပဲ က်ီစယ္၍လား .. က်ေနာ့္ေျခရင္းတြင္ လွပစြာ လွဲေလ်ာင္းေနၾကသည္မွာ ဖဲကတၱီပါထက္ အိပ္ေပ်ာ္ေနၾကသည့္ႏွယ္။<br />ရုတ္တရက္ က်ေနာ္ေတြးျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ ေျမၾကီးကုိ မၾကည့္လုိ၍ ရင္ေကာ့ေခါင္းေမာ့ေနသူမ်ား တစ္ေန႕တြင္ ေျမၾကီး၏ ရင္ခြင္၌သာ ျငိမ္သက္စြာ လဲေလ်ာင္းရလိမ့္မည္။ မည္သုိ႕ပင္ ၀င့္ၾကြားစြာ ပင္ျမင့္ယံ သဇင္ခက္ပင္ ျဖစ္လင့္ကစား ေျမၾကီး၏ ယုယေႏြးေထြးျခင္း၌သာ ခရီးဆံုးေပလိမ့္မည္။<br /><br />" လတ္လတ္ေရ ..... ငါတုိ႕ေတာင္ လူၾကီးေတြ ျဖစ္လာၾကျပီေနာ္ ...."<br /><br />ရုတ္တရက္ နႏၵာက အျပံဳးေလးႏွင့္လာေျပာသည္။ က်ေနာ္ ဘာမွ ျပန္မေျပာျဖစ္ခဲ့ပါ။ လူၾကီးႏွင့္ လူငယ္ၾကား တစ္ခ်ိဳ႕လူမ်ားထင္သလုိ အသက္တစ္ခုသာ ကြာျခားတတ္သည္ဆုိလွ်င္ ကမၻာၾကီး အုိဇုန္းလႊာ ေပါက္လိမ့္မည္မထင္။ ႏ်ဴကလိယေၾကာင့္ DNA ပ်က္စီးျခင္းမ်ားလဲ ၾကံဳရမည္မထင္။ အုိင္းစတုိင္းႏွင့္ ႏ်ဴတန္၊ ဂေရဟမ္ဘဲလ္တုိ႕ ဒီေန႕အထိ ရွင္သန္လိမ့္မည္မဟုတ္။<br />ထားပါ....။ က်ေနာ္ ဆက္ေလွ်ာက္ခဲ့သည္။<br /><br />" ေဇာ္ဂ်ီရယ္... ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနပါဟ .... "<br /><br />ပါးစပ္ကုိ ဆယ္လက္မခန္႕ျဖဲ၍ ေအာင္ေက်ာ္သူက ေျပာသည္။ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနျခင္းဆုိသည့္ ေခါင္းစဥ္ေအာက္၌ မနာလုိျခင္းမ်ား၊ ေလာဘမ်ား၊ ရန္လုိျခင္းမ်ား၊ ေဒါသမ်ား...... က်ေနာ္ ခပ္ေရးေရး ျမင္ေနရဆဲ။<br />ေအာင္ေက်ာ္သူ႕ကုိ က်ေနာ္ ျပန္ေမးလုိက္ခ်င္ပါသည္။ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနျခင္းတြင္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ ေလးစားမွဳမ်ား ရႏုိင္ပါသလား။ က်ေနာ္ မေမးျဖစ္ခဲ့ေတာ့ပါ။ အျပံဳးျဖင့္သာ ထြက္လာခဲ့လိုက္သည္။<br /><br />တစ္ေနရာ၌ တုိက္မိမလုိျဖစ္၍ က်ေနာ္ေမာ့ၾကည့္ုလိုက္ေတာ့ က်ေနာ္ ခ်စ္ခင္ရေသာ ညီေနပုိင္။<br /><br />" မေဇာ္ ... ညီ ၾကိဳးၾကာ ၇၅ေကာင္ ရျပီ.. သိလား....။ စာရြက္ေပၚမွာ ေအာ္တုိေရးခုိင္းဖုိ႕ ညီ လူလုိက္ရွာလုိက္ဦးမယ္ဗ်ာ.... '<br /><br />က်ေနာ့္ဆီက တံု႕ျပန္မွဳကုိေတာင္ သူ မေစာင့္ႏုိင္။ ပ်ာယီးပ်ာယာျဖင့္ သူ ထြက္သြားသည္။ အပုိလုပ္၍ အလုပ္ပုိေနတာ ဆုိသည့္ စကားေလး က်ေနာ္ သတိရမိသည္။ က်ေနာ္တုိ႕ ေန႕စဥ္ လူေနမွဳ ဘ၀တြင္ ဘယ္ေလာက္မ်ား အပုိေတြ လုပ္မိ၍ အလုပ္ေတြ ပုိေနခဲ့ျပီးပါျပီလဲ။ က်ေနာ့္အသက္ ၁၇ႏွစ္ ျပည့္ေသာေန႕က အကုိရဲေနာင္၀င္းျမင့္ ေျပာခဲ့ဖူးတာ အမွတ္ရသည္။<br /><br />" Chatter box ... အပုိမလုပ္နဲ႕ .. ေကာင္းေကာင္းေန ... " တဲ့<br /><br />က်ေနာ္... ညီေနပုိင္ကုိ အျပစ္မတင္မိပါ။ ညီသည္ က်ေနာ့္ညီကေလးသာ ျဖစ္သည္။ က်ေနာ့္ညီကုိ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ က်ေနာ္ခ်စ္ရမည္သာ။<br /><br />ေတြးရင္း ေငးရင္း က်ေနာ္ဆက္ေလွ်ာက္လာခဲ့မိေတာ့ ေရွ႕မနီးမေ၀းဆီက လမ္းေဘးခံုတြင္ထုိင္ေနေသာ ေႏြဦးႏွင့္ ဟိန္းလတ္ကုိ က်ေနာ္ေတြ႕ရသည္။ က်ေနာ္ သူတုိ႕ႏွစ္ေယာက္ကုိ ျပံဳးရယ္ျပရင္း ေႏြဦးမ်က္ႏွာ သုန္မွဳန္ေနတာ သတိထားမိခဲ့သည္။<br /><br />" ေဇာ္လတ္ရာ... ငါ အရမ္းပူေလာင္ေနရတယ္... လုိခ်င္တာေတြ အရမ္းမ်ားေတာ့ ပူေလာင္လုိက္တာဟာ.... "<br /><br />က်ေနာ္ မ်က္ခံုးတစ္ခ်က္တြန္႕မိေတာ့ ဟိန္းလတ္က ရယ္သည္။<br /><br />" စာမ်ားမ်ားဖတ္ေနာ္ သူငယ္ခ်င္း.... နင့္အိမ္ကုိ နင္ဖတ္ဖုိ႕ စာအုပ္ေတြ ငါ သြားပုိ႕ထားတယ္.... "<br /><br />ဟိန္းလတ္စကားသံက က်ေနာ့္နားထဲတြင္ သကာေရအလား ခ်ိဳျမိန္လြန္းလွသည္။ ပူျပင္းေသာ ေႏြရာသီေအာက္ ငုတ္တုတ္ထုိင္ရင္း ပူေနေသာ ေႏြဦးႏွင့္ လူၾကီးလုပ္ရတာ ပင္ပန္းတယ္ဟုဆုိေသာ ဟိန္းလတ္ ... သူတုိ႕ႏွစ္ေယာက္ကုိ ႏွုတ္ဆက္ျပီး က်ေနာ္ ဆက္ထြက္လာခဲ့မိသည္။<br /><br />ေနက ျပင္းလြန္းေတာ့ က်ေနာ္ ရင္ေတြ ပူလာသည္။ ေရလဲ ဆာလာသျဖင့္ ေရဘူးကုိဖြင့္၍ တစ္ရွိဳက္မက္မက္ က်ေနာ္ေမာ့ေသာက္လုိက္သည္။ အရသာရွိလုိက္သည့္ ျဖစ္ျခင္း။<br />ရုတ္တရက္ ေနာင္ေနာင္ က်ေနာ့္အနား ေရာက္လာခဲ့သည္။<br /><br />" လတ္လတ္.... နင္ ဟုိေန႕က နင္ေရးတဲ့ ကဗ်ာေတြနဲ႕ပတ္သတ္ျပီး ငုိေတာ့ ငါ စိတ္မေကာင္းဘူးဟာ... အဲ့ဒီ ဆုိက္က နင့္ကဗ်ာေတြကုိ တင္တာ မၾကိဳက္ဘူးဆုိရင္ မတင္နဲ႕ေပါ့ သူငယ္ခ်င္းရ... ဒီမွာ သူငယ္ခ်င္း .. ငါတုိ႕ စာေရးတဲ့သူေတြဆုိတာ ကုိယ္ေရးလုိက္တဲ့စာကုိ ဘယ္သူေတြက ဖတ္ေနၾကသလဲ ဆုိတာကုိ လုိက္ၾကည့္ေနဖုိ႕ထက္ ငါ အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ ဘယ္လုိေရးမလဲဆုိတာပဲ အေရးၾကီးတယ္... ငါကေတာ့ ငါ့ကဗ်ာေတြကုိ တတ္ႏုိင္သမွ် အစြမ္းကုန္အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ ေရးလုိက္တယ္.... ေကာင္းတယ္ မေကာင္းဘူးဆုိတာ ငါ့အလုပ္မဟုတ္ေတာ့ဘူး... ဘယ္သူဖတ္တယ္ မဖတ္ဘူးဆုိတာလဲ ငါ့စိတ္ထဲမွာ မရွိေတာ့ဘူးရယ္... မဖတ္ၾကလုိ႕လဲ ငါ မခံစားရပါဘူး... ခ်ီးက်ဴးတာကုိလဲ ငါမသိေတာ့ဘူး...။ "<br /><br />လင္းစက္ရာရယ္လုိ႕ နင့္ကဗ်ာေတြ ေအာင္ျမင္တာ နင္ထားခဲ့တဲ့ အဲ့ဒီလုိ စိတ္ေၾကာင့္မ်ားလား ေနာင္ေနာင္ရယ္..... က်ေနာ္ တိတ္တဆိတ္ ေတြးျဖစ္ခဲ့မိသည္။ ေသာက္ေနေသာ ေရထက္ ေနာင္ေနာင့္စကားသံက ပုိ၍ ေအးျမေနသေယာင္။ အေပ်ာ္ပဲေရးေရး၊ အတည္ပဲေရးေရး... စာေရးျခင္း၌ က်ေနာ္ေပ်ာ္ေမြ႕လွ်င္ စာေရးေသာ အလုပ္သည္ က်ေနာ့္အလုပ္သာ ျဖစ္သည္။ က်န္ေသာက႑မ်ား၌ က်ေနာ္ဆုိတာ လုိအပ္ေသာ အရာေတာ့ျဖင့္ မဟုတ္။ စမ္းေခ်ာင္းႏွင့္ ပင္လယ္ တစ္ခ်ိန္ေတာ့လဲ ေပါင္းဆံုရမည္သာ။ တမင္သက္သက္ လုပ္ယူေသာ အရာမ်ားသည္ ေရရွည္တည္တံ့ျခင္းမရွိဟု က်ေနာ္ၾကားခဲ့ဖူးပါသည္။<br /><br />" ဟုတ္ကဲ့ေနာင္ေနာင္.... နင္ေျပာခဲ့တဲ့ အဲ့ဒီစကားတစ္ခြန္းကုိ ငါခ်ေရးထားလုိက္ပါတယ္ဟာ.... "<br /><br />က်ေနာ္ေလးေလးနက္နက္ တည္တည္ၾကည္ၾကည္ ေျပာလုိက္ေတာ့ ေရွ႕သြားေလးႏွစ္ေခ်ာင္းေပၚေအာင္ ေနာင္ေနာင္ျပံဳးခဲ့သည္။ သူ႕အျပံဳးသည္ သူ႕ကဗ်ာမ်ားႏွင့္ လုိက္ဖက္ညီစြာ ၾကည့္ေမြ႕လွသည္။ က်ေနာ္သည္လဲ စိတ္လက္ေပါ့ပါးစြာ ျပံဳးရယ္ခဲ့မိသည္။<br /><br />" ကုိယ္က စာေရးဖုိ႕ စိတ္အားထက္သန္မွေတာ့ သူမ်ားက ေ၀ဖန္တာေတြ .. ခနဲ႕တာေတြ.. ကဲ့ရဲ႕တာေတြကုိ ခံႏုိင္ရည္ ရွိရမွာေပါ့ ေဇာ္ေလးရဲ႕ ... "<br /><br />ကုိယ့္အေတြးႏွင့္ကုိယ္ ေခါင္းငံု႕ေလွ်ာက္လာေနရင္းက နားနားကပ္ေျပာလုိက္ေသာ ေနာင္ရုိးျမတ္အသံၾကား၍ က်ေနာ္ ရုတ္တရက္ ေမာ့ၾကည့္လုိက္မိသည္။ ေနာင္ရုိးျမတ္ မ်က္၀န္းမ်ား.. စူးလက္ေတာက္ပေနၾက၏။<br /><br />" ေဇာ္ေလး ..... ကုိယ္လုပ္စရာရွိတာကုိသာ လုပ္.. ကုိယ္မွားရင္ ေတာင္းပန္လုိက္.... မာနဆုိတာ ေနရာတုိင္း ထားရမယ့္အရာမဟုတ္ဘူး... အဲ့ဒီလုိမွ မေတာင္းပန္ခ်င္ဘူးဆုိရင္ အဆက္အဆံ မလုပ္နဲဲ႕ေတာ့... "<br /><br />ႏွုတ္ခမ္းကုိ တင္းတင္းေစ့၍ ေျပာေနေသာ ေနာင္ရုိးျမတ္ကုိ ၾကည့္ရင္း က်ေနာ့္တြင္ အားက်စိတ္ တစ္စံုတစ္ရာ ၀င္လာခဲ့သည္။ တစ္စံုတစ္ေယာက္ႏွင့္ အဆက္အဆံမလုပ္တုိင္း ကုိယ့္ကမၻာက်ဥ္းေျမာင္းသြားသည္ဆုိေသာ စကားေလးကုိလဲ သတိရမိသည္။ မာနႏွင့္ ဆက္ဆံေရး က်ေနာ္ ေ၀ခြဲမရ ျဖစ္ရသည္။<br />တစ္ခ်ိဳ႕ေသာ ေနရာမ်ားတြင္ ေနာင္ရုိးျမတ္၏ ျပတ္သားျခင္းမ်ိဳး က်ေနာ့္တြင္ ရွိခ်င္မိသည္။<br /><br />" မေတြ႕ခ်င္ေတာ့ဘူးဆုိတာ မွန္ကန္တဲ့ ျပႆနာ ေျဖရွင္းခ်က္မဟုတ္ဘူး ေဇာ္ရဲ႕ ... "<br /><br />ကုိမုိးေဇာ္လြင္ လွမ္းေျပာလုိက္ေသာ စကားကုိ ၾကားရေတာ့ က်ေနာ္ ခလုတ္တုိက္မိမတတ္ ျဖစ္သြားရသည္။ က်ေနာ္ ရင္ေတြပူလုိက္သည့္ျဖစ္ျခင္း။ တကယ္က က်ေနာ္ မေခၚေျပာ မဆက္ဆံလုိ႕လဲ ဘာမွမျဖစ္ပါ။ သုိ႕ေသာ္ ညီအမဆုိေသာ သံေယာဇဥ္က က်ေနာ့္ကုိ တင္းတင္းရင္းရင္း ရစ္ပတ္ေႏွာင္ဖြဲ႕ေနသည္။ က်ေနာ္ ဘာလုပ္ရမည္နည္း။<br /><br />အမဥမၼာလွုိင္၏ ညီအမေတြ ဆုိေသာ စကားလံုးသည္ က်ေနာ့္ကုိ သတိေပးဆုိင္းဘုတ္တစ္ခုႏွယ္ ျပဆုိေနသည္။ သံေယာဇဥ္သည္ ဖြဲမီးႏွင့္တူသည္။ ေႏြရာသီ၌ မီးလွံဳျခင္းႏွင့္ တူသည္။<br />က်ေနာ့္သည္လဲ ေႏြရာသီ၌ မီးလွံဳေသာ လူသား ျဖစ္ခဲ့သည္။<br /><br />က်ေနာ္ခ်စ္ေသာ အကုိခ်မ္းႏွင့္ အမပြင့္... ျပီးေတာ့ ဦးပီ... ခပ္ေ၀းေ၀းက ေလွ်ာက္လာေနၾကသည္။ က်ေနာ္ အားရ၀မ္းသာ ျပံဳးျပမိေတာ့ အမပြင့္က က်ေနာ့္ကုိ လွမ္းေျပာသည္။<br /><br />" ေဇာ္... ဦးသုမဂၤလ တရားေတြ နားေထာင္ေနာ္ .... "<br /><br />က်ေနာ္ ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ ျပံဳးျဖစ္ခဲ့ပါသည္။<br /><br />" တကယ္က က်ေနာ္ အသက္ရွဴဖုိ႕ လုိေနတာပါ အမပြင့္ရယ္.... "<br /><br />က်ေနာ္တီးတုိးေရရြတ္မိခ်ိန္ အျပံဳးမ်ားျဖင့္ သူတုိ႕ ေ၀းေ၀းမွာ က်န္ရစ္ခဲ့သည္။<br /><br />ေႏြသည္ အလြန္တရာ ပူျပင္းလြန္းလွသည္။ ေရတစ္ဘူး ဖိနပ္တစ္ရံႏွင့္ ေလွ်ာက္လွမ္းလာခဲ့ေသာ က်ေနာ္ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ခရီးဆံုးမည္နည္း။ ေလွ်ာက္လွမ္းလာခဲ့ေသာ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ မည္သုိ႕ေသာ သူမ်ားႏွင့္ ေတြ႕ဆံုရဦးမည္နည္း။ မည္သုိ႕ေသာ စကားမ်ားျဖင့္ ေျပာဆုိ ႏွုတ္ဆက္ရဦးမည္နည္း။<br /><br />ပသုိ႕ဆုိေစ.. က်ေနာ္ မသိေသာ က်ေနာ့္အိပ္မက္ထဲတြင္ က်ေနာ္တစ္ေယာက္တည္း ခရီးဆက္ေနဆဲ.....။<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 102);">ေဇာ္။</span><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7131883970491528538-768880890534815921?l=latlatzaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေဇာ္http://www.blogger.com/profile/13774875875259445312noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7131883970491528538.post-58911093996804698822011-05-19T20:38:00.003+04:002011-05-19T20:43:12.210+04:00ခ်စ္တယ္ဆုိတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေအာက္<br />တစ္ေယာက္ကုိ တစ္ေယာက္<br />ေလွာင္ခ်ိဳင့္ထဲ မထည့္ၾကရင္ ေကာင္းမယ္<br /><br />ခ်စ္တယ္ဆုိမွေတာ့<br />သူ႕အတြက္ ငါ<br />ငါ့ အတြက္ သူ<br />တရားမွ်တမွဳေတြ ရွိသင့္တာေပါ့<br /><br />အတၱနဲ႕မာနကုိ မလႊမ္းျခံဳခ်င္စမ္းပါနဲ႕ဟာ<br />ခ်စ္သူေတြဆုိတာ<br />ရုိးသားျခင္းကုိသာ ဆင္တူ ၀တ္ဆင္ရမွာ<br /><br />ေလွ်ာက္ေနရတဲ့ လမ္းၾကမ္းေတြအတြက္<br />ခရီးသြားေဖာ္အျဖစ္ အျမတ္တႏုိးေရြးခ်ယ္ထားခဲ့ျပီပဲ<br />နင္ မွားလဲ ငါ ျပင္<br />ငါ မွားလဲ နင္ျပင္ နဲ႕<br />ေကာင္းတူဆုိးဖက္<br />မုိင္တုိင္ေတြကုိ ေက်ာ္ျဖတ္ၾကမယ္ဆုိရင္<br />နားေထာင္ၾကည့္လုိက္စမ္းပါ ဟယ္<br />ေကာင္းကင္နဲ႕ ေျမၾကီးကေတာင္ ေျပာေနၾကတယ္<br />ရုိးေျမက် ေပါင္းရပါေစကြယ္ .... တဲ့။<br /><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 102);">ေဇာ္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7131883970491528538-5891109399680469882?l=latlatzaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေဇာ္http://www.blogger.com/profile/13774875875259445312noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7131883970491528538.post-50339322735831339952011-05-18T11:49:00.000+04:002011-05-18T11:50:30.735+04:00က်ေနာ့္ခ်စ္သူကေလး ေ၀ ႏွင့္ က်ေနာ္တုိ႕ ခ်စ္သက္တမ္း ရက္ေပါင္း တစ္ရာျပည့္ခဲ့ျပီ။ ျပည့္ရႊန္းေသာ လ၀န္းက သန္းေခါင္ကုိ ႏွုတ္ဆက္ခဲ့ေသာ္လည္း က်ေနာ့္တြင္ အိပ္ခ်င္စိတ္တုိ႕ ေပ်ာက္ဆံုးေနခဲ့၏။<br />စိတ္ကူးထဲတြင္ေတာ့ ေ၀့ အေၾကာင္းမ်ားသာ ၀ဲလည္ေနလွ်က္။ ေၾကာင္ေနေသာ မ်က္လံုးမ်ား၏ ျမင္ကြင္းတစ္ေလွ်ာက္ ခ်စ္သူကေလး ေ၀ သာ စုိးမုိးေနခဲ့သည္။<br /><br />ညသည္ တာ၀န္ေက်စြာ နက္ေမွာင္ျပလွ်က္ ရွိသကဲ့သုိ႕ က်ေနာ့္အေတြး၊ က်ေနာ့္အာရံု၊ က်ေနာ့္ ေစတသိတ္တုိ႕က နံနက္ ေ၀ႏွင့္ေတြ႕လွ်င္ မည္သုိ႕မည္ပံု စကားေျပာရမည္ကုိသာ စိတ္ကူးယဥ္လွ်က္ရွိသည္။<br />ေတြးေတာ ေငးေမာျခင္းသည္ ေမာဟျဖစ္သျဖင့္ သံသရာဆံုးမည္မဟုတ္ဟု ဘုရားရွင္ ဆံုးမခဲ့ေသာ္လည္း ေ၀့ကုိ ခ်စ္မိျပီးေနာက္ပုိင္း က်ေနာ္၏ ဘုရားရွိခုိးတြင္ ဘ၀ေပါင္းမ်ားစြာ ေ၀ႏွင့္သာ ေပါင္းဖက္ရပါလုိ၏ ဟူေသာ ေ၀ါဟာရတစ္ခု တုိးလာတတ္ခဲ့သည္။<br /><br />ေ၀၏ ပါးေဖာင္းေဖာင္းကေလးကုိ ညင္ညင္သာသာ က်ေနာ္ တုိ႕ထိၾကည့္ခ်င္သည္။ ေ၀၏ ႏွာတံစင္းစင္းကေလးေအာက္ ႏွုတ္ခမ္းဖူးဖူးကေလးသည္ က်ေနာ့္အတြက္ နာရီမ်ားကုိ ဆြဲဆန္႕ထားခ်င္ေသာ အေၾကာင္းတရားခ်ည္း ျဖစ္ခဲ့သည္။<br />က်ေနာ့္ႏွလံုးသား တစ္ခ်က္ခုန္ေလတုိင္း ေ၀့ကုိ ခ်စ္တယ္ဟုမ်ား အဓိပါယ္သက္ေရာက္ေနေလသည္လားမသိ ... က်ေနာ့္အသက္ အရွဴ အသြင္းတုိင္းသည္ အလြန္ခ်ိဳျမိန္လြန္းလွသည္။<br /><br />က်ေနာ္ခ်စ္ေသာေ၀သည္ က်ေနာ့္အတြက္ အလြန္ႏွုတ္စြာေသာ ခ်စ္သူကေလးျဖစ္ခဲ့သည္။ သူမွန္သည္ထင္ေသာအရာမွန္သမွ်ွ ႏွုတ္ခမ္းေလး စူကာစူကာျဖင့္ စြာေတးလန္လြန္းတတ္ခဲ့သည္။ သုိ႕ေသာ္ ေ၀၏ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တုိင္း၊ ထင္ျမင္ခ်က္တုိင္းသည္ က်ေနာ့္အတြက္ အလင္းကုိသာ ျဖစ္ေစခဲ့သည္။ သူ စိတ္တုိေလတုိင္း မ်က္ႏွာကေလးကုိ အစြမ္းကုန္ သံုမွဳန္ထားတတ္ပါေသာ ေ၀့ကုိ က်ေနာ့္ရင္ခြင္ထဲ ဆြဲသြင္းထားခ်င္စိတ္မ်ား က်ေနာ္ က်ိတ္မွိတ္ျမိဳခ်ခဲ့ရသည္မွာ အၾကိမ္ၾကိမ္။<br /><br />ေ၀သည္ တစ္ခါတရံ ဂ်စ္ကန္ကန္ဆန္လြန္းသည္။ တစ္ခါတရံ လူၾကီးတစ္ေယာက္ႏွယ္။ တစ္ခါတရံ ပီဘိကေလးငယ္ေလးကဲ့သုိ႕ ျဖဴစင္လြန္းလွသည္။ ေ၀့ မ်က္ႏွာကေလးကုိ က်ေနာ္ျမင္ရေလတုိင္း က်ေနာ့္ႏွလံုးသားသည္ ျမစ္ဆံုေဒသ ျဖစ္သြားတတ္သည္။ က်ေနာ့္ ဦးေႏွာက္ႏွင့္ အာရံုေၾကာမ်ားတစ္ေလွ်ာက္ ေ၀့အျပံဳးကေလးသာ ၀ဲလည္လွ်က္ရွိသည္။<br /><br />ခ်စ္ရပါတယ္ေ၀ရယ္.....<br /><br />ဖြင့္မေျပာျဖစ္ေပမယ့္ က်ေနာ့္ခ်စ္ျခင္းကုိ ေ၀့အား သိေစခ်င္လွသည္။<br />ၾကည္လင္ေသာ ေ၀့မ်က္ႏွာကေလး၊ ျဖဴစင္ေသာ ေ၀့ အျပံဳးကေလးကုိ က်ေနာ္ျမင္ရရင္ က်ေနာ့္ရင္ထဲ ျမတ္ႏုိးျခင္းမ်ား အဆုပ္လုိက္ အခုိင္လုိက္ ပြင့္ၾကတယ္ ေ၀...<br />ေ၀မသိႏုိင္ေပမယ့္ ေ၀့အတြက္ရယ္လုိ႕ ေရးျခယ္ထားတဲ့ ကဗ်ာေတြ က်ေနာ့္ႏွလံုးသားနံရံမွာ တစ္ခမ္းတနား ခ်ိတ္ဆြဲလွ်က္ေပါ့....<br />က်ေနာ္သိပ္ခ်စ္ရတဲ့ ဟုိးတစ္ျပည္က ခ်စ္သူကေလးေ၀ေရ....<br />တုိက္ခတ္လာတဲ့ ေလျပည္မ်ားထဲ က်ေနာ့္ခ်စ္ျခင္းကုိ စနစ္တက် က်ေနာ္ ထည့္သုိေပးလုိက္ပါတယ္...<br />သစ္ပင္မ်ား ငွက္ငယ္မ်ားကုိလဲ ေ၀့ကုိ က်ေနာ္ဘယ္ေလာက္ခ်စ္ေၾကာင္း ေျပာၾကားေစဖုိ႕ သံခင္း တမန္ခင္း ေစလႊတ္ပါတယ္...<br />နံနက္ခင္းရဲ႕ ဖူးသစ္စမွာ ေ၀့မ်က္ႏွာကေလးသာ က်ေနာ္ အဦးဆံုး ျမင္စမ္းပါရေစ ေ၀...<br /><br />၀တ္မွုန္လႊာတုိ႕ ကူးခတ္ခ်ိန္တြင္ ေ၀့အျပံဳးကေလးကုိ က်ေနာ္ ထိေတြ႕ခ်င္လွပါသည္။ ေၾကြက်လာေသာ သစ္ရြက္ေျခာက္ကေလးမ်ားေပၚ ႏွစ္ေယာက္ယွဥ္ထုိင္ရင္း၊ ေ၀့လက္ေဖာင္းေဖာင္းကေလးကုိ က်ေနာ္ ဖြဖြကေလး ကုိင္ထားရင္း ေ၀့မ်က္ႏွာ ၾကည္ၾကည္ေအးေအးေလးကုိ က်ေနာ္ ေငးေနခ်င္မိသည္။<br /><br />မတူညီေသာ ဘ၀ေပး အေျခအေနမ်ား၊ ခါးသီးလွေသာ ေ၀းကြာမွဳမ်ားၾကား ေ၀ က်ေနာ့္အနားေရာက္လာမည့္ေန႕၊ က်ေနာ္ ေ၀့အနား ေရာက္ရမည့္ေန႕သည္ က်ေနာ္သြားလုိေသာ ခရီး၏ အဆံုးသတ္ဘူတာတစ္ခုပင္ ျဖစ္သည္။<br />ဘ၀တြင္ ရွင္လူထြက္ေသာေန႕၊ ေထာင္ထြက္ေသာေန႕၊ မဂၤလာေဆာင္ေသာေန႕မ်ားသည္ အေပ်ာ္ဆံုးေန႕မ်ားျဖစ္သည္ဟု ဆုိလွ်င္ က်ေနာ့္အတြက္ေတာ့ ေ၀့ အခ်စ္ကုိ ရေသာေန႕သည္ က်ေနာ့္ဘ၀ စေသာေန႕ဟုသာ ကမၼည္းတင္လုိက္ခ်င္ပါသည္။<br />ေ၀သည္ က်ေနာ့္ေကာင္းကင္၏ ႏွလံုးခုန္သံကေလး ျဖစ္သည္။<br />က်ေနာ့္ နံနက္ခင္းတုိင္း၏ အာရုဏ္ဦးကေလး ျဖစ္သည္။<br />က်ေနာ့္ ေန႕သစ္တုိင္း၏ ေရာင္နီကေလးလည္း ျဖစ္သည္။<br /><br />တကယ္ပါ<br />သိေစခ်င္မိပါတယ္ ေ၀<br />က်ေနာ္က ေၾကြက်လာတဲ့ နာရီမ်ားေအာက္ ေ၀့ နာမည္ကေလးကုိ အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ရြတ္ဆုိရင္း တစ္ခါတည္းပါလုိ႕ ေၾကြးေၾကာ္ျပီး သံသရာကုိ ေ၀့အတြက္ အခါခါ လည္ခ်င္ေနခဲ့တဲ့ သူ....။<br /><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">ေဇာ္။</span><br /><br /><span id="fullpost"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7131883970491528538-5033932273583133995?l=latlatzaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေဇာ္http://www.blogger.com/profile/13774875875259445312noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7131883970491528538.post-13881535922590385352011-05-14T04:15:00.002+04:002011-05-14T04:18:03.218+04:00အလင္းကုိ စျမင္ဖူးကတည္းက<br />က်ေနာ္တုိ႕ ဆံုခဲ့ၾကတယ္<br />အခု မ်က္စိေတြ မမွိတ္ၾကေသးပါဘူး<br />လက္ေတြကေတာ့ အၾကိမ္ၾကိမ္ျပခဲ့ရျပီ။<br /><br />ရင္ဘတ္ခ်င္းေတြ တူညီၾကလုိ႕<br />က်ေနာ္တုိ႕ လက္ဆြဲႏွုတ္ဆက္ခဲ့ၾကတယ္<br />အေၾကာင္းတရားေတြၾကားမွာ<br />အက်ိဳးတရားကုိ က်ေနာ္တုိ႕ အတူဖြာရွိဳက္ခဲ့ၾကတယ္<br />မထင္ပါဘူး ေမေမရယ္<br />ေလွ်ာက္ေနတဲ့ လမ္းေတြ မတူညီရံုနဲ႕<br />ေ၀းၾကရျပန္ျပီ... တဲ့။<br /><br />တစ္ေယာက္လဲမဟုတ္ ႏွစ္ေယာက္လဲမဟုတ္<br />လမ္းေတြကုိ ခ်ဲ႕ထြင္ရင္းနဲ႕ ႏွုတ္ဆက္ရဖန္မ်ားလာေတာ့<br />ေန႕ေတြက အရင္လုိ မခ်ိဳျမိန္ၾကေတာ့ဘူး ေမေမ<br />၀မ္းသာပါတယ္<br />ျငိမ္းခ်မ္းစြာသြားပါ .... လုိ႕<br />ျပံဳးျပီးေျပာရတဲ့ အျဖစ္ကုိ က်ေနာ္စက္ဆုပ္တယ္။<br /><br />က်ေနာ့္ကုိ ထားသြားတဲ့သူေတြနဲ႕<br />က်ေနာ္က ထားခဲ့ရမယ့္သူေတြ<br />တကယ္ပါ ေမေမ<br />စုိစြတ္ေနတဲ့ က်ေနာ့္မ်က္၀န္းေတြ ေျခာက္ေသြ႕ဖုိ႕<br />သံေယာဇဥ္ကုိ က်ေနာ္ထင္းစုိက္ခ်င္တယ္<br />ေတြ႕ဆံုၾကံဳကြဲဆုိတဲ့ ေ၀ါဟာရကုိ အက်အနထုပ္ပုိး<br />က်ေနာ္ မျမင္ႏုိင္တဲ့ စၾကာ၀ဠာအမွိဳက္ပံုးထဲ<br />သြားေလေရာ့ဟယ္ဆုိျပီး ပစ္လုိက္ခ်င္တယ္။<br /><br />ဟန္ေဆာင္ေငြ႕ေတြ အူေနတဲ့<br />ႏွုတ္ဆက္ မီးခုိးေတြၾကား<br />က်ေနာ္ ေခါင္းမူးတယ္ ေမေမ<br />နဂုိကတည္းက ပူတတ္လြန္းတဲ့ ေႏြရာသီမွာ<br />ဒီေန႕အပူဆံုးမုိ႕<br />က်ေနာ္ မျပံဳးခ်င္ေတာ့ဘူး<br />ကံၾကမၼာကုိ ရုိးမယ္ဖြဲ႕ဖုိ႕က်ေတာ့လဲ<br />က်ေနာ္က ဘာေကာင္မွမဟုတ္ခဲ့ေတာ့<br />ေမေမရယ္<br />က်ေနာ့္နာရီကေလးက က်ေနာ့္ကုိေျပာတယ္<br />ေနာက္ဆံုးေတာ့<br />မင္းနဲ႕ငါသာ လက္တြဲမျဖဳတ္တာပါကြာ ... တဲ့။<br /><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102); font-weight: bold;">ေဇာ္။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 0, 0);">( ဤကဗ်ာကုိ အကုိၾကီး ကုိခ်မ္း ( ဘေလာ့ဂါ ခ်မ္းလင္းေန) ႏွင့္ အမပြင့္ တုိ႕အတြက္ အမွတ္တရအျဖစ္ေမလ ၁၃ရက္ ၂၀၁၁၊ ေသာၾကာေန႕ (ဒူဘုိင္းစံေတာ္ခ်ိန္) နံနက္ ၆နာရီ တြင္ က်ေနာ္ ေရးဖြဲ႕ခဲ့ပါသည္။)</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7131883970491528538-1388153592259038535?l=latlatzaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေဇာ္http://www.blogger.com/profile/13774875875259445312noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7131883970491528538.post-61084289525042195602011-05-04T20:58:00.000+04:002011-05-04T20:59:16.380+04:00လြမ္းလိုက္ရတာ<br />ေႏြ ေႏြခ်င္းေတာင္ အၾကိမ္ၾကိမ္စီးခ်င္းထုိးခဲ့ေပါ့<br />ဘယ္ျပကၡဒိန္ စာမ်က္ႏွာက်မွ<br />ငါတုိ႕ အခမ္းအနားလုပ္ရပါ့မလဲ<br />လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္ရသမွ်<br />မ်က္ႏွာကုိ ေနထုိးလြန္းတယ္<br /><br />အဲ့ဒါပဲ ခ်စ္သူကေလးရယ္<br />ငါဆုိတာ အကုိင္းအခက္ေတြမ်ားလြန္းေနတဲ့ေကာင္<br />အညတရေပမယ့္<br />အိပ္မက္ေတြက ရင္ဘတ္နဲ႕အျပည့္ေပါ့<br />၂၄နာရီေတြ စုိျပည္လာတဲ့တစ္ေန႕<br />ဒီေတာအုပ္<br />ဒီေျမၾကီးမွာ<br />ခ်စ္သူကေလးလက္ကုိတြဲ<br />ဆုေတာင္းပဌနာေတြ ေကာင္းကင္အျပည့္က်ဲလုိက္ခ်င္တယ္<br />တြဲလက္ေတြ ခုိင္ျမဲပါေစ။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 102);">ေဇာ္။</span><br /><span id="fullpost"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7131883970491528538-6108428952504219560?l=latlatzaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေဇာ္http://www.blogger.com/profile/13774875875259445312noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7131883970491528538.post-11907414370158519592011-04-24T16:04:00.001+04:002011-04-24T16:06:09.598+04:00အေမ့ဆီက ဖုန္းလာျပီးေနာက္<br />အကုိဆုိတဲ့<br />ငါတုိ႕အိမ္ သီခ်င္းေလး<br />နားေထာင္ေနမိတယ္။<br /><br />ေလာဘေတြေနာက္ တေကာက္ေကာက္လုိက္ရင္း<br />ေန႕ေတြ ေၾကြေနလုိက္တာမ်ား<br />သံုးရာသီလံုး အေမွာင္ဖံုးတယ္။<br /><br />ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ အသက္ရွင္မယ္မွန္းမသိႏုိင္တဲ့<br />ဒီအတၱကမၻာထဲ<br />ငါ ဘာေတြမ်ား ပုိင္ဆုိင္ခဲ့လုိ႕လဲ။<br /><br />အေမ့အိမ္ကုိ လြမ္းတယ္<br />လတ္ဆတ္တဲ့ ေကာက္ပင္နံ႕ကုိလြမ္းတယ္<br />ညီမေလးယက္တဲ့ ဖ်င္နီအက်ီကေလး သတိရတယ္။<br /><br />(ဘာပဲေျပာေျပာ)<br />အေမရယ္<br />က်ေနာ္ အိမ္ျပန္ခ်င္တယ္။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 102);"><br />ေဇာ္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7131883970491528538-1190741437015851959?l=latlatzaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေဇာ္http://www.blogger.com/profile/13774875875259445312noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7131883970491528538.post-980772421231777002011-04-19T18:37:00.001+04:002011-04-19T18:38:18.426+04:00တကယ္ပါကြယ္<br />ငါ့မွာ ဘာမွမရွိပါဘူး။<br /><br />မုိးေတြသည္းေနတဲ့ အဲ့ဒီ ညေနမွာ<br />ကုိယ့္အရိပ္ ကုိယ္သယ္<br />ကုိယ့္ခႏၵာ ကုိယ္ထမ္းျပီး<br />ေလာကခရီး စေလွ်ာက္ရကတည္းက<br />ငါ့မွာ ဘာမွမရွိခဲ့တာပါ။<br /><br />တကယ္ပါ<br />ငါ့မွာ ဘာမွမရွိပါဘူး<br />ျဖတ္သန္းခဲ့သမွ်နဲ႕<br />ေရွ႕ဆက္ေလွ်ာက္ေနဆဲ လမ္းတေလွ်ာက္<br />ငါ တစ္ေယာက္တည္းပါ။<br /><br />ငါတစ္ေယာက္တည္းဆုိမွေတာ့ကြယ္<br />အ၀တ္တစ္ထည္ ကုိယ္တစ္ခုသာ ရွိခ်င္ေတာ့တယ္<br />ထမ္းထားရတဲ့ အတၱေတြ<br />လြယ္ထားရတဲ့ ေလာဘေတြ<br />ရြက္ထားရတဲ့ မာနေတြ<br />ခရီးသြား လားတစ္ေကာင္ေတာင္<br />ငါ့ထက္ ေပါ့ပါးပါလိမ့္ဦးမယ္။<br /><br />ငါ့မွာ ဘာမွမရွိပါဘူးကြယ္<br />အေရခြံေတြျခံဳ<br />သားေမြးေတြကုိ အျပိဳင္ရံုထားၾကတဲ့ အသုိင္းအ၀ုိင္းထဲ<br />ငါက ဘာမွမရွိတဲ့ အညတရ အမွဳန္စတစ္ခုသာ<br />ေရာက္လာသမွ်ေတြထဲ ေပ်ာ္၀င္ဖုိ႕လဲ ငါမတတ္ႏုိင္<br />ပုိင္ဆုိင္ေနရသမွ်<br />မီးတစ္စလုိ ပူလြန္းရဲ႕။<br /><br />မေျပာဘဲလဲ သိၾကတဲ့ေနာက္<br />ငါ့ကုိ ခြဲခြါသူမ်ား<br />ငါက ခြဲရမယ့္သူမ်ား<br />မငိုၾကပါနဲ႕ကြယ္<br />လက္ျပရတဲ့တစ္ေန႕<br />ျငိမ္းခ်မ္းစြာသြားပါ လုိ႕ ဆုေတာင္းၾကရေအာင္ပါ။<br /><br />တစ္ေန႕ျပီးတစ္ေန႕ ေၾကြက်တဲ့အခါ<br />ငါဆုိတာကုိပါ ေျမၾကီးေအာက္မွာ ထားခဲ့ရမွာ<br />ဖိနပ္တစ္ဖက္ ေရတစ္ဗူးေတာင္ ကုိင္ေဆာင္ခြင့္မရွိမွေတာ့<br />ဘာေတြကုိမ်ား....<br />( ........................... )<br /><br />တကယ္ပါ<br />ငါ့မွာ ဘာမွမရွိပါဘူးကြယ္...။ ။<br /><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102); font-weight: bold;">ေဇာ္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7131883970491528538-98077242123177700?l=latlatzaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေဇာ္http://www.blogger.com/profile/13774875875259445312noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7131883970491528538.post-13030572932424188982011-04-18T19:38:00.000+04:002011-04-18T19:39:31.875+04:00က်ေနာ္တုိ႕ ၈တန္း ေႏြေက်ာင္းပိတ္ရက္ အခါသမယတုန္းဆီက ျဖစ္ပါသည္။<br />ေက်ာင္းသံုးလပိတ္ေသာ ေႏြကာလျဖစ္ေသာေၾကာင့္ က်ေနာ္တုိ႕ ညီအကုိေမာင္ႏွမတစ္စု.. ဖုိးဖုိးၾကီး ဦးေဆာင္မွဳျဖင့္ သာယာ၀တီသံုးဆယ္ခရုိင္တြင္းရွိ လက္ပံတုန္းေက်းရြာသုိ႕ ေရာက္ခဲ့ၾကေလသည္။<br /><br />က်ေနာ္တုိ႕ေရာက္ခဲ့ေသာအခ်ိန္သည္ ပူျပင္းေသာ ေႏြရာသီျဖစ္သည္ႏွင့္အညီ ေရာ္ရြက္၀ါမ်ား ေၾကြလြင့္ေနသည္ကို လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ျမင္ေနရသည္။ ေနပူပူထဲတြင္ သံုးဆယ္ျမိဳ႕မွ ၅မုိင္ခန္႕ကြာေ၀းေသာ လက္ပံတုန္းေက်းရြာသုိ႕ လယ္ကြင္းျပင္တြင္ ေထာ္လာဂ်ီစီး၍ သြားရေသာ္လဲ... လမ္းတစ္ဖက္တစ္ခ်က္စီတုိင္းတြင္ ရွိေနေသာ သစ္ပင္မ်ား၏ အရိပ္သည္ အခုေခတ္ အဲကြန္းမ်ားႏွင့္မလဲႏိုင္ေသာ ေအးျမမွဳကုိ ျဖစ္ေစ၏။ သဘာ၀သည္ လူတုိ႕မဖန္တီးႏုိင္ေသာ အမွန္တရားျဖစ္ေလသည္။<br /><br />ထုိအခ်ိန္က က်ေနာ္တုိ႕ကုိ ဖိတ္ေခၚခဲ့ေသာ ဖုိးဖုိးၾကီးတပည့္ အိမ္ရွင္မိသားစုသည္ လက္ပံတုန္းေက်းရြာႏွင့္ ၃မုိင္ခန္႕ ေ၀းကြာေသာ လယ္ထဲတြင္ အိမ္ၾကီးရခိုင္ေဆာက္လုပ္၍ ေနထုိင္ၾကသူမ်ားျဖစ္သည္။ ထုိ႕ေၾကာင့္ က်ေနာ္တုိ႕ ရြာသုိ႕ေရာက္ခ်ိန္တြင္ ေန႕လည္ေနခင္းျဖစ္ေသာ္လဲ ခရီးလမ္းမဆံုးေသးသျဖင့္ ေကာင္းေကာင္းအနားမယူႏုိင္ၾကပါ။ အသင့္ျပင္ဆင္ထားေသာ ႏြားလွည္းျဖင့္ ခရီးဆက္ရျပန္ပါသည္။<br />ႏြားႏွစ္ေကာင္ကေသာ လွည္းသည္ ယခုေခတ္ ဇိမ္ခံကားမ်ားကဲ့သုိ႕ သက္ေသာင့္သက္သာ မရွိလွပါ။ သုိ႕ေသာ္ ေကာက္ရုိးမ်ားခင္းထားေသာ ႏြားလွည္းသည္ ဇိမ္ခံကားမ်ားကဲ့သုိ႕ စိတ္သႏၱာန္၌ ေလွာင္အိုက္မြန္းက်ပ္ျခင္းမ်ိဳးမရွိ။ လတ္ဆတ္သန္႕စင္ေသာေလကုိ တစ္၀ရွဴရင္း လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ေတြ႕ရေသာ လယ္သူမကေလးမ်ား၊ ေတာင္သူဦးၾကီးမ်ားကုိ ေအာ္ဟစ္ႏွုတ္ဆက္ရင္း၊ ဥၾသငွက္ကေလးမ်ား တြန္က်ဴးမွဳကုိ နားေသာတဆင္ရင္း၊ လွည္း၀င္ရုိးသံ တညံညံျဖင့္ ခရီးဆက္ရသည္မွာ အလြန္ပင္ စိတ္လြတ္လပ္ဖြယ္ေကာင္းလွေတာ့သည္။<br /><br />က်ေနာ္တုိ႕လယ္တဲသုိ႕ေရာက္ေသာအခ်ိန္သည္ ညေနေစာင္းျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အာကာျပင္၌ အလင္းတုိ႕ ေဖ်ာ့ေတာ့စြာ ျဖန္႕က်က္ထားသည္မွာ ေလာကတစ္ခြင္လံုး ပုဇြန္ဆီေရာင္ ေနာက္ခံထားေသာ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ႏွယ္။ ယဥ္သကုိ ဆုိသကဲ့သုိ႕ အပ်ိဳျဖန္းေလးပမာ ၀န္းက်င္တစ္ခြင္၌ မခုိ႕တရုိ႕ျဖင့္ ျဖာက်ေနေသာ ဆည္းဆာခ်ိန္သည္ တစ္ေနကုန္ ခရီးပန္းသျဖင့္ ႏြမ္းနယ္လာေသာ က်ေနာ္တုိ႕အားလံုး၏ ရင္ကုိ ေအးခ်မ္းသြားေစသည္မွာ ယခုေခတ္ အိမ္ျပန္ခ်ိန္မ်ားႏွင့္ လားလားမွ် မဆုိင္ပါ။<br /><br />အိမ္သူသက္ထား ၾကီးေဒၚ ခ်က္ေသာ ခ်ဥ္ေပါင္းဟင္းရည္က်ဲကေလး၊ ေဂြးသီးေထာင္းကေလးႏွင့္ ဘူးသီးကာလသားခ်က္တုိ႕ျဖင့္ အားပါးတရေလြးရေသာ ညေနစာထမင္း၀ုိင္းတြင္ ဗုိက္အင့္လြန္းလွသျဖင့္ က်ေနာ္တုိ႕ေမာင္ႏွမမ်ား လမ္းပင္ေကာင္းေကာင္းမေလွ်ာက္ႏုိင္ခ်င္ျဖစ္ရသည္မွာ ယခုေခတ္ ဟုိတယ္မ်ားတြင္ ဟန္ေဆာင္ပန္ေဆာင္ စားရေသာ ညစာထမင္း၀ုိင္းမ်ားႏွင့္ မည္သုိ႕မွ ႏွုိင္းယွဥ္၍ ရလိမ့္မည္မဟုတ္ပါ။ အညာခ်က္သည္ အလြန္မွ စားျမိန္လြန္းလွပါသည္။<br /><br />ယာေတာတြင္ေနထုိင္ေသာကာလမ်ား၌ အိမ္သူ ၾကီးေဒၚႏွင့္ သမီးျဖစ္သူ လံုမပ်ိဳေလးတုိ႕ ဆြမ္းထခ်က္ၾကေသာ နံနက္ေလးနာရီကာလမ်ားတြင္ အအိပ္အလြန္မက္လွေသာ၊ ေနဖင္ထုိးတာေတာင္ မထခ်င္ေအာင္ အပ်င္းထူတတ္ပါေသာ က်ေနာ္တုိ႕ေမာင္ႏွမမ်ား အိပ္မွံုစံုမႊား လုိက္ထၾကရသည္။ သုိ႕ေသာ္ ၾကည္လင္လတ္ဆတ္ေသာ နံနက္ခင္းအာရုဏ္ဦးေလျပည္ကေလးကုိမ်ား ရွဴလုိက္ရရင္ျဖင့္ မၾကည္မလင္ျဖစ္ေနေသာ စိတ္မ်ား ၾကက္ေပ်ာက္ငွက္ေပ်ာက္ျဖစ္ကုန္ၾကသည္မွာ ေနာက္တစ္ခါ ျပန္အိပ္လိုက္ရမည္ကုိပင္ ႏွေျမာမိသည္အထိပါေပ။<br />ထုိ႕ေနာက္ က်ေနာ္တုိ႕ေမာင္ႏွမမ်ားလဲ ဖုိးဖုိးၾကီး၏ ခိုင္းေစခ်က္အရ ယာထဲဆင္းဖုိ႕ျပင္ၾကရေလသည္။ တကယ္ဆုိ က်ေနာ္တုိ႕ လုပ္ဖုိ႕မလုိအပ္ပါေခ်။ သုိ႕ေသာ္ က်ေနာ္တုိ႕၏ ဖုိးဖုိးၾကီးသည္ က်ေနာ္တုိ႕ေမာင္ႏွမတစ္သုိက္အား ပီဘိ ေတာသားကေလးမ်ားအသြင္ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ကာလမ်ားတြင္ ေျပာင္းလဲေပးခဲ့ေခ်သည္။ မည္သည့္ရည္ရြယ္ခ်က္ဟု မသိရေသာ္လဲ က်ေနာ္တုိ႕ အလြန္မွပင္ ေပ်ာ္ရႊင္ရပါသည္။<br /><br />နံနက္ေစာေစာ ယာေတာမွ ထမင္းပူပူကေလးကုိ ပဲေပါင္းကေလး ဆီကေလးျဖင့္စမ္းကာ နယ္ထားေသာ ပဲျပဳတ္ထမင္းပူကေလးႏွင့္ ခရမ္းခ်ဥ္သီးေထာင္းကေလးကုိ ေရေႏြးပူပူမွဳတ္၍ အားပါးတရ ေလြးျပီးသကာလ က်ေနာ္တုိ႕ေမာင္ႏွမတစ္စုလံုး အိမ္ၾကီးရွင္၏ သားသမီးမ်ားျဖင့္ လယ္ထဲတြင္ ထြန္သူထြန္၊ ေကာက္စုိက္သူစုိက္၊ ေပါင္းသင္သူ ေပါင္းသင္၊ ပ်ိဳးႏွုတ္သူ ႏွုတ္ျဖင့္ အလြန္မွကုိ ေပ်ာ္စရာေကာင္းလွပါသည္။ က်ေနာ္တုိ႕တစ္ေတြကေတာ့ျဖင့္ ဘာမွမလုပ္တတ္သူမ်ား ပီသစြာ အိမ္ၾကီးရွင္၏ သားပ်ိဳကေလးမ်ားျဖစ္ေသာ အကုိမ်ား ဦးေဆာင္မွဳျဖင့္ ႏြားေက်ာင္း ကြ်ွဲေက်ာင္းလုိက္ရေလသည္။<br />က်ေနာ္တုိ႕ေနထုိင္ရာ ယာေတာ၏ အေရွ႕ဘက္တြင္ လယ္ကြင္းမ်ား အစီအရီရွိၾကသည္။ ယာေတာအိမ္၏ အ၀င္၀တြင္ ေတာင္ကဲ့သုိ႕ မုိးထုိးမတတ္ စုပံုထားေသာ ေကာက္ရုိးပံုအျမင့္ၾကီးရွိေလသည္။ ထုိေကာက္ရုိးပံုၾကီးေဘး၏ တလင္းျပင္၌ စပါးနယ္ေသာ စပါးေလွ႕ေသာ ေနရာရွိရကား ပံုထားေသာစပါးပံုၾကီးမွာလဲ ေတာင္ပူစာၾကီး တစ္ခုကဲ့သုိ႕ျဖစ္ေနသည္။ ထိုေကာက္ရုိးပံုႏွင့္ တလင္းျပင္မွာ က်ေနာ္တုိ႕ ေမာင္ႏွမမ်ား အေဆာ့လြန္ရာ ဌာနီမ်ားလဲျဖစ္သည္။ ေကာက္ရုိးပံုေပၚ တက္ေဆာ့ရေသာအခ်ိန္မ်ား တလင္းျပင္တြင္ ပတ္ေျပးေနရေသာ အခ်ိန္မ်ားသည္ ယခုေခတ္ ဂိမ္းဆုိင္မ်ားတြင္ ဂိမ္းတုိက္ေနရသည္ႏွင့္ လားလားမွ်မတူညီပါ။ အေညာင္းအညာမမိသည့္အျပင္ မ်က္စိလဲ မကိုက္ပါ။ ပုိက္ဆံလဲမကုန္ပါ။ အခ်ိန္လဲအလြန္အၾကဴး မကုန္ခဲ့ပါ။ မည္သုိ႕မွ မတူညီႏုိင္ေသာ လြတ္လပ္မွဳမ်ိဳးပင္။<br /><br />ညေနေစာင္းအခ်ိန္မ်ားတြင္ ယာေတာအိမ္၏ အေနာက္ယြန္းယြန္း တစ္ျပေလာက္အကြာအေ၀းတြင္ရွိေသာ ရုိးေခ်ာင္းကေလးသုိ႕ က်ေနာ္တုိ႕ ကြ်ဲေရခ်ိဳးဆင္းၾကသည္။ ေခ်ာင္းထဲသုိ႕ ကြ်ဲၾကီးစီး၍ဆင္းျပီး ပစ္ေဆာ့ရသည္မွာ အလြန္ေပ်ာ္ရႊင္စရာေကာင္းလွသည္။ ကြ်ဲမ်ားကုိ ေခ်ာင္းထဲသုိ႕ေမာင္းႏွင္လာေသာ လမ္းေပၚတြင္ ဖရဲခင္းမ်ားရွိသည္။ ဖရဲသီးမ်ား ေျမျပင္ေပၚတြင္ အစီအရီ လဲေလ်ာင္းေနၾကသည္မွာ အစိမ္းေရာင္ေခါင္းအံုးမ်ား စီခ်ထားသည့္အလား အလြန္မွ ၾကည့္ေကာင္းလွသည္။ အရြက္မ်ားေအာက္မွ ဖရဲသီးမ်ားကုိ ဆြတ္ယူ၍ လက္ေမာင္းျဖင့္ ျပင္းျပင္းခုတ္ျပီး အားရပါးရကုိက္စားရင္း ကြ်ဲစီးရသည္မွာ မည္သုိ႕မွ မေမ့ႏုိင္ေသာ အရသာပင္။ ထုိ႕ေနာက္ ကြ်ဲေပၚထုိင္ရင္း ရသမွ် သီခ်င္းမ်ား သူ႕ထက္ငါ အျပိဳင္အဆုိင္ အလုအယက္ေအာ္ဟစ္သီဆုိၾကရင္း ညေနဆည္းဆာေနျခည္ေႏြးေႏြးတြင္ ေခ်ာင္းရုိးထဲဆင္း၍ ကြ်ဲမ်ားျဖင့္အျပိဳင္ေဆာ့ကစားရေသာ ေန႕ရက္မ်ားသည္ က်ေနာ့္အတြက္ ညစဥ္မက္ေသာအိပ္မက္မ်ားပမာ။<br /><br />ညဦးတြင္ လူၾကီးမ်ားစကား၀ုိင္း၌ ေရွ႕ျဖစ္ေနာက္ျဖစ္မ်ား နားေထာင္ရင္း၊ အမ လံုမပ်ိဳကေလး ဗုိင္းငင္သည္ကုိ ၾကည့္ရင္း၊ အိမ္သူ ၾကီးေဒၚ၏ ေပါင္ေပၚေခါင္းအံုးရင္း ေကာင္းကင္က်ယ္က်ယ္ၾကီးကုိ ၾကည့္ရသည္မွာ အလြန္မွ စိတ္ခ်မ္းသာစဖြယ္ေကာင္းလွသည္။ ေကာင္းကင္က်ယ္က်ယ္ၾကီးရွိ ေမာင္ရင္ဆုိင္းထမ္းၾကယ္ကေလးမ်ား၊ လင္းလင္းလက္လက္ျဖင့္ ေရာင္၀ါထုတ္ မ်က္ႏွာခ်ီေနေသာ ကုိေရႊဓူ၀ံၾကယ္၊ အပ်ိဳကေလး ယိမ္းႏြဲ႕ဟန္ျဖင့္ ကျပ ေဖ်ာ္ေျဖေနေသာ ခုႏွစ္စဥ္ၾကယ္ ေမာင္ႏွံမ်ား၊ သူတုိ႕ႏွင့္ ခပ္လွမ္းလွမ္းတြင္ေတာ့ ဦးဖုိးလမင္းၾကီး၏ တစ္ေလာကလံုး ငါလႊမ္းျခံဳထားသည္ဆုိျပီး ၀င့္၀င့္ၾကြားၾကြားျဖစ္ေနလုိက္ပံုမ်ား ရွင္ဘုရင္ၾကီး ဗိုလ္ရွဳသဘင္ ခံေနသည့္ႏွယ္ပင္။<br /><br />လက္ဖက္ပန္းကန္ေလးခ် ေရေႏြးၾကမ္းအုိးေလးတည္ရင္း ယာေတာနီးနားခ်င္းေတာင္သူဦးၾကီး ေဒၚၾကီးမ်ား၏ ေရွ႕ျဖစ္ေနာက္ျဖစ္စကားမ်ားကုိ နားေထာင္းရင္း ခံစားရေသာ ညဥ့္ဦးသည္ ျမိဳ႕ျပညဥ္႕ဦးမ်ားႏွင့္ မည္သုိ႕မွ်မယွဥ္ႏုိင္ေသာ ျငိမ္းခ်မ္းမွဳ ရသကုိေပးစြမ္းႏိုင္လြန္းသည္။ ညဥ့္ဦး၏ ေလေအးေအးေလးမ်ား၊ ယာေတာေဘးရွိ ဆိတ္ဖလူးပင္ သနပ္ခါးပင္ ညေမႊးပင္တုိ႕မွ သင္းပ်ံလာေသာ ရနံ႕မ်ား၊ ၾကည္လင္၍ ဆိတ္ျငိမ္ေသာ ၀န္းက်င္တုိ႕ျဖင့္ ယာေတာ၏ ညသည္ အပ်ိဳမကေလး မ်က္လႊာခ်သကဲ့သုိ႕ ျငိမ္သက္၍ အိေျႏၵရလွသည္။ ထုိသုိ႕အခ်ိန္မ်ားကုိ ကုန္ေစၾကျပီးေနာက္ ခုႏွစ္စဥ္ၾကယ္ အျမီးမေထာင္ခင္ ဦးၾကီးေဒၚၾကီးမ်ား ႏွုတ္ဆက္၍ ျပန္ၾကေသာအခါ က်ေနာ္တုိ႕အိမ္သားမ်ားလဲ ဘုရား၀တ္တက္ျပီးေနာက္ ကုိယ္စီ အိပ္ယာ၀င္ျခင္းျဖင့္ ညကုိ ႏွုတ္ဆက္ရသည္မွာ အလြန္မွ စိတ္ၾကည္လင္ဖြယ္ေကာင္းလွေတာ့သည္။<br /><br />က်ေနာ္တုိ႕ ေႏြေက်ာင္းပိတ္ရက္ သံုးလတာ ကာလမ်ားသည္ အလြန္မွ စိတ္ပ်ံ႕ဆြတ္ ၾကည္ႏူးဖြယ္ေကာင္းလွပါသည္။ သၾကၤန္ရက္မ်ားအတြင္း ရြာဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသြား၍ လုပ္အားေပးျခင္းမ်ား၊ လျပည့္လကြယ္ရက္မ်ားတြင္ ယာေတာႏွင့္ ႏွစ္မုိင္ခန္႕ေ၀းေသာ ေတာင္ေပၚရွိ ဘုရားကေလးသုိ႕ လွည္းမ်ားကုိယ္စီျဖင့္ ဘုရားဖူး ထြက္ရျခင္းမ်ား၊ က်န္ေသာေန႕ရက္မ်ားတြင္ ေတာင္သူအလုပ္မ်ား ကူလုပ္ေပးျခင္းမ်ား၊ အမ အပ်ိဳကေလးမ်ားျဖင့္ ဟင္းရြက္ခူး ပန္းခူးထြက္ျခင္း၊ အကုိလူပ်ိဳကာလသားမ်ားျဖင့္ လူပ်ိဳလွည့္ျခင္း၊ မာလကာပင္ေပၚအျပိဳင္တက္ၾကျခင္း၊ ဒီဒုိးဥ အျပိဳင္တူးၾကျခင္း၊ ႏြားႏုိ႕ညွစ္ျခင္း၊ ႏြားစာ ၀က္စာျပင္ဆင္ၾကျခင္း၊ ကန္သင္းရုိးတစ္ေလွ်ာက္ တုတ္တစ္ေခ်ာင္းျဖင့္ရမ္း၍ သီခ်င္းတစ္ေၾကာ္ေၾကာ္ေအာ္ရင္း ယာေတာအိမ္သုိ႕ျပန္ရေသာ ညေနခင္းမ်ား။<br />က်ေနာ္ သိပ္ခ်စ္ပါသည္။ တသသ အမွတ္ရေနမိသည္အထိ သိပ္ကုိ ျမတ္ႏုိးမိရေသာ က်ေနာ္၏ ေက်ာင္းပိတ္ေသာ ေႏြရက္မ်ား ျဖစ္ခဲ့ဖူးပါသည္။<br /><br />အကယ္၍ က်ေနာ္သည္သာ ေနာက္တစ္ၾကိမ္ လူျဖစ္ခြင့္ ၾကံဳခဲ့ရသည္ရွိေသာ္.....။<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 102);">ေဇာ္။</span><br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(51, 0, 0);">( ဤစာမူသည္ ဧျပီလ ၁၂ရက္ ၂၀၁၁ခုႏွစ္ အဂၤါေန႕တြင္ က်ေရာက္ခဲ့ေသာ က်ေနာ္၏ စာေရးျခင္းသက္တမ္း ၂ႏွစ္ျပည့္အတြက္ အမွတ္တရအျဖစ္ ရည္စူးပါသည္။)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7131883970491528538-1303057293242418898?l=latlatzaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေဇာ္http://www.blogger.com/profile/13774875875259445312noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7131883970491528538.post-38028833649859142362011-04-17T10:37:00.002+04:002011-04-17T10:40:48.084+04:00စပါးႏွံေတြ မသီးပြင့္တဲ့<br />လယ္ကြင္းေတြ မရွိတဲ့<br />ဟီရိၾသတပ နားမလည္တဲ့ အရပ္ေဒသက<br />ဇိမ္ခံပစၥည္းေတြၾကား<br />ပကာသန အေငြ႕အသက္ေတြ<br />ဟန္ေဆာင္ပန္ေဆာင္ အသံုးအႏွုန္းေတြ<br />၀တၱရားေက် အျပံဳးေတြ<br />က်ေနာ္ လူမျဖစ္ခ်င္ေတာ့ဘူး<br /><br />အသက္မပါတဲ့ အစဥ္အလာေတြနဲ႕<br />ေအးစက္စက္ ေပြ႕ဖက္မွဳေတြၾကား<br />က်ေနာ္မေပ်ာ္ပါဘူးဗ်ာ<br />အိမ္ျပန္ရက္ကုိသာ လက္ခ်ိဳးေရေနခဲ့မိတာ<br /><br />အမ်ားသူငါ အားက်ေနတဲ့ ေနရာမွာ<br />ခက္ခက္ခဲခဲ အသက္ရွဴေနရတယ္<br />လူတစ္ခ်ိဳ႕ ဂုဏ္ယူတတ္ၾကတဲ့ အမုိးအကာေအာက္<br />စားေနရတဲ့ ထမင္းလုတ္ေတာင္<br />က်ေနာ္ ျမိဳမက်ဘူး<br /><br />ပကာသနနဲ႕ လက္လက္ထေနတဲ့<br />အစြယ္ထြက္ဘီလူးေတြၾကား<br />နံနက္ျဖန္အေၾကာင္းေတြးလုိက္မိတုိင္း<br />သက္ျပင္းေမာနဲ႕က်ေနာ္<br />ႏွစ္ကုိယ့္တစ္စိတ္ ျဖစ္လုိ႕...<br /><br />ကုိယ့္ေနရာမဟုတ္တဲ့ေဒသမွာ<br />သူတုိ႕ေပ်ာ္ေနတာ ျမင္ရေတာ့<br />ေဒါင္းေယာင္ေဆာင္ေသာ က်ီး ဥပမာကုိ<br />က်ေနာ္ သတိရတယ္<br /><br />ေမေမ<br />တကယ္ဆုိ<br />က်ေနာ္တုိ႕အရပ္မွာ<br />သဘာ၀ေတြ ေပါပါတယ္<br />လတ္ဆတ္ျခင္းေတြ လွိဳင္လွဳိင္ထရင္း<br />ရုိးသားျဖဴစင္မွဳေတြ ဆယ့္ႏွစ္ရာသီ အခုိင္လုိက္ ပြင့္ၾကတယ္<br />ေျပာရင္းဆုိရင္းပါပဲ<br />ေမေမရယ္<br />ေက်းေတာနံ႕ကုိ က်ေနာ္ ခ်ဥ္ခ်င္းတပ္မိတယ္<br /><br />တကယ္ပါ ေမေမ<br />မိဘဆုိတဲ့ ထမ္းပိုးသာ က်ေနာ့္ပခံုးထက္ ရွိမေနခဲ့ရင္<br />က်ေနာ္ဆုိတာ<br />အမိေျမမွာသာ ေျမၾကီးျဖစ္ခ်င္ခဲ့တဲ့ေကာင္။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 102);">ေဇာ္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7131883970491528538-3802883364985914236?l=latlatzaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေဇာ္http://www.blogger.com/profile/13774875875259445312noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7131883970491528538.post-71115315646077967812011-04-12T18:50:00.001+04:002011-04-12T18:51:28.561+04:00ငါ ဦးသန္႕ ထက္<br />သူ႕နိဳင္ငံ သူ႕လူမ်ိဳးအတြက္<br />လူမိုက္လုပ္ခဲ့တဲ့ ဟစ္တလာ ကို<br />ပို သေဘာက်တယ္....<br /><br />ငါ သခင္ေအာင္ဆန္း ထက္<br />သူတို႕လို မ်ိဳးခ်စ္လူငယ္ေတြကို<br />ေမြးထုတ္ေပးခဲ့တဲ့<br />သခင္ ကိုယ္ေတာ္မိွဳင္း ကို<br />ပို ေလးစားတယ္ ...<br /><br />ငါ မဂၤလသုတ္ ထက္<br />ကိုးခန္းပ်ိဳ႕ကို<br />ပို ႏွစ္သက္တယ္<br /><br />ငါ လြန္းထားထား ၀တၳဳေတြ ထက္<br />ၿမန္မာ့လူေနမွဳ ဘ၀ကို သရုပ္ေဖာ္တဲ့<br />တကၠသိုလ္ ဘုန္းနိဳင္ ၀တၳဳေတြကို<br />ပို ၾကိဳက္တယ္<br /><br />လူေတြအတြက္<br />ကိုးကြယ္ယံုၾကည္ရာဟာ ဘုရားဆို<br />ငါ့အတြက္<br />အေမဟာ ဘုရား ..<br /><br />သိ၀ိမင္းၾကီးအတြက္<br />ဥမၼာဒႏၱီၱဟာ အလွဆံုးဆိုရင္<br />ငါ့အတြက္ ငါ့ခ်စ္သူက အလွဆံုး ...<br /><br />ငါ လူအ တစ္ေယာက္<br />ဒါေပမယ့္ ငါ့ကိုယ္ငါ ၿမန္မာလို႕ထုတ္ေဖာ္ေၿပာဖို.<br />ဘယ္ေတာ့မွ မရွက္ဘူး...<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 102);">ေနာင္ရုိးျမတ္</span><span id="fullpost"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7131883970491528538-7111531564607796781?l=latlatzaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေဇာ္http://www.blogger.com/profile/13774875875259445312noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7131883970491528538.post-81415905055693807682011-04-11T19:20:00.001+04:002011-04-11T19:22:09.473+04:00ပိေတာက္ေတြ မဖူးၾကေတာ့တဲ့အေၾကာင္းက ရုိးရုိးေလးပါပဲ<br /><br />၀န္းက်င္မွာ အစိမ္းေရာင္အစား အဆီျပန္အေငြ႕အသက္ေတြ<br /><br />မွဳိေစာ္နံ စကၠဴေတြ ပလူပ်ံေနခဲ့ျပီ<br /><br />ဟုိေန႕က သၾကၤန္အေၾကာင္းေျပာၾကေတာ့<br /><br />သူငယ္ခ်င္းရယ္ _______ ငါ ရင္နာတယ္....။<br /><br />ေငြဖလား ... သေျပခက္နဲ႕ ျမိဳ႕မျငိမ္းသီခ်င္းေတြထက္<br /><br />အတြင္းခံေပၚယဥ္ေက်းမွဳ၊ အရက္ေစာ္နံ အေငြ႕အသက္ေတြ<br /><br />ဒီေခတ္ၾကီးမွာ ျမန္မာျဖစ္ရတာ ငါ သိမ္ငယ္မိတယ္ သူငယ္ခ်င္း<br /><br />ေစာင့္ေလမ်ိဳးႏြယ္ဆုိတာေလာက္ကုိမွ<br /><br />နားမလည္ၾကေတာ့တဲ့ မိန္းမေတြ<br /><br />အမ်ိဳးေကာင္းသားဆုိတာကုိ ေရးေရးမွ<br /><br />မသိၾကေတာ့တဲ့ ေယာက္်ားေတြ<br /><br />သူငယ္ခ်င္းေရ<br /><br />နင္ေျပာခဲ့သလုိေပါ့<br /><br />ကမၻာမပ်က္ရင္ေတာင္ ျမန္မာပ်က္ေတာ့မယ္ကြာ<br /><br />ဂုဏ္ေတာ္ကုိးပါး မသိသူေတြ<br /><br />ေထရ၀ါဒ မၾကားဖူးသူေတြ<br /><br />ပင္နီကုိ မျမင္ဖူးသူေတြ<br /><br />ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႕မွဳ ဆုိတာကို နားမလည္ၾကေတာ့သူေတြ<br /><br />သူငယ္ခ်င္းရယ္ ____________ ေတြးမိေလတုိင္း<br /><br />(ေတာ္ျပီဟာ .... ဆက္မေရးခ်င္ေတာ့ဘူး)<br /><br />ျမန္မာျပည္ အသက္ရွည္ပါေစ...။<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 102);">ေဇာ္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7131883970491528538-8141590505569380768?l=latlatzaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေဇာ္http://www.blogger.com/profile/13774875875259445312noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7131883970491528538.post-78757242854847911332011-04-10T18:04:00.000+04:002011-04-10T18:05:02.042+04:00တသသနဲ႕ လြမ္းေမာလုိက္ရတာ<br />ဘာနဲ႕မွကုိ မတူဘူး<br />ကုိယ္မသိတဲ့ ေႏြဦးေလေပြထဲ<br />အတာေရေတြ စုိစြတ္ေနတယ္<br />ပိေတာက္ေငြ႕တုိ႕ လွိဳင္လွဳိင္ထခ်ိန္<br />ဧျပီေတြ ခုန္ေပါက္ေနၾကတယ္<br /><br />ေမေမေရ<br />သူမ်ားေတြ ေျပာေနၾကတဲ့ သၾကၤန္ဆုိတာ<br />က်ေနာ့္အတြက္ ခြက္ပုန္းခုတ္ေနခ်ိန္နဲ႕တူတယ္<br />ဘံုဆုိင္ထဲက မီးေတာက္အရက္လုိ ေရေရာမွ ျဖစ္မယ့္အမ်ိဳး<br /><br />ဘယ္သူမွ ဂရုျပဳမိမွာ မဟုတ္ပါဘူး<br />ဒါေပမယ့္<br />ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ ျပန္ျပန္သိေနရတာကုိက<br /> ပဒုိင္းသီးကုိင္ထားရသလုိ<br />စုပ္လဲဆူး စားလဲရူးနဲ႕<br /><br />ေလာကတလင္းျပင္ထဲ<br />ရာသီခ်ိန္မဟုတ္ပါဘဲ ပြင့္ဖုိ႕ၾကိဳးစားေနမိတဲ့ ပန္းရုိင္းလုိ<br />က်ေနာ့္သစ္ရြက္ေတြ တေ၀ါေ၀ါလွဳတ္ခတ္<br />ေမေမ့ရင္ခြင္ကုိ တခုတ္တရ လြမ္းတယ္...။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 102);">ေဇာ္။</span><span id="fullpost"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7131883970491528538-7875724285484791133?l=latlatzaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေဇာ္http://www.blogger.com/profile/13774875875259445312noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7131883970491528538.post-4052710017114310662011-04-08T18:56:00.000+04:002011-04-08T18:58:06.760+04:00နံနက္ အာရုဏ္ဦးပါ<br />အလင္းေရာက္မလာခဲ့ဘူး<br /><br />တေရြ႕ေရြ႕သြားေနတဲ့ စကၠန္႕တံနဲ႕အတူ<br />မလုပ္ေတာ့ဖုိ႕ ဆံုးျဖတ္လုိက္တဲ့ အရာေတြ ရွိတယ္<br />ငါ ရင့္က်က္သင့္ျပီ<br /><br />ေမေမ<br />အမွားအယြင္းေတြထဲ<br /> နာက်င္မွုနဲ႕ က်ေနာ္ ၀င္တုိက္မိေလတုိင္း<br />ေကာင္းကင္တစ္ဖက္စြန္းက<br />ေမေမ့ရင္ခြင္ကုိ အရွင္လတ္လတ္ ငတ္မြတ္ရတယ္<br /><br />မာယာဗလပြနဲ႕<br />ေလာကေတာနက္နက္ထဲ<br />က်ီးလန္႕စာစား ျဖစ္ေနရသမွ်<br />ေမေမ<br />က်ေနာ္ အိမ္ျပန္ခ်င္တယ္...။<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 102);">ေဇာ္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7131883970491528538-405271001711431066?l=latlatzaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေဇာ္http://www.blogger.com/profile/13774875875259445312noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7131883970491528538.post-21739967329480930932011-04-02T18:24:00.000+04:002011-04-02T18:25:20.255+04:00မြန္းက်ပ္လုိက္တာ<br />ေလထုထဲမွာမ်ား ေအာက္ဆီဂ်င္ေလ်ာ့နည္းေနခဲ့လား<br />ေရနစ္သူလုိ မေရမရာ ဖမ္းဆုပ္မိသမွ်<br />ကုိယ့္အတၱေတြပဲ ကုိယ္ ျပန္ျပန္ရေနတယ္<br /><br />ေႏြေရ<br />ငါ့ရင္ဘတ္ေတြ ဟုန္းဟုန္းေတာက္ေနျပီကြာ<br /> မစုိက္ပ်ိဳးသင့္တဲ့ရာသီမွာ<br />ငါ တစ္ေယာက္တည္း ထြန္းေရးငင္ေနမိခဲ့တာ<br />ပ်ိဳးက်ဲမိသမွ်ထဲ<br />သူ႕အမုန္းေတြပဲ သီးပြင့္လြန္းေနတယ္<br /><br />တဆိတ္ ေႏြရယ္<br />ခပ္ေ၀းေ၀းမွာ ပူစမ္းပါ<br />ဒီေကာင့္ရင္ေတြ ေလာင္မီးက်ေနလုိ႕။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 102);"><br />ေဇာ္။</span><span id="fullpost"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7131883970491528538-2173996732948093093?l=latlatzaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေဇာ္http://www.blogger.com/profile/13774875875259445312noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7131883970491528538.post-87526358210748368242011-03-31T17:28:00.001+04:002011-03-31T17:28:53.958+04:00ပံုမွန္လည္ပတ္ေနတဲ့ ေန႕ေတြ<br />တျဖည္းျဖည္း ေဟာင္းႏြမ္းလာတယ္<br />ရွဴေနရတဲ့ ေလေတြကလဲ ညစ္ညမ္းတယ္<br />စိတ္ေတြကလဲ ညစ္ႏြမ္းတယ္<br />လမ္းမွားမလုိက္ဖုိ႕ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ ထိန္းေက်ာင္းရင္းက<br />၀န္ရုိးတစ္ပတ္ျပီး တစ္ပတ္ လည္ခဲ့ဲျပန္တယ္<br />တေရြ႕ေရြ႕ခရီးႏွင္ရင္း<br />မသိလုိက္မသိဖာသာနဲ႕ တျဖည္းျဖည္းနီးလာခဲ့ျပီ<br />ဒီေန႕လား ____ နံနက္ျဖန္လား<br />ရွင္သန္ထေျမာက္ရာက်မ္းထဲကလုိ<br />ကမၻာအႏွံ႕အျပားမွာ<br />ျဖစ္ျခင္းပ်က္ျခင္းေတြ တန္းစီေနေလရဲ႕<br />တရားစီရင္ေသာေန႕ဆုိတာ<br />ငါလဲ မသိဘူး၊ သူလဲ မသိဘူး<br />ဘယ္သူမွလဲ မသိၾကဘူး<br />ေ၀းေ၀းကုိ မၾကည့္ပါနဲ႕ဦးကြယ္<br />နံနက္ျဖန္အတြက္<br />ဒီေန႕ေတြကုိ တန္ဖုိးရွိေစခ်င္တယ္<br />ငါ ဘာေတြလုပ္ျပီးျပီလဲ<br />ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ ျပန္ျပန္ေမးေနရတာကုိက<br />ခရီးမတြင္ျဖစ္ေနရတယ္<br />အသက္တစ္ခါရွဴ ၊ တစ္ခါထုတ္<br />ငါ့အတၱေတြ ငါျပန္ဆုတ္မယ္<br />အဲ့ဒီေန႕မတုိင္မီ<br />ငါ့ထမ္းပုိး ငါအရင္ျဖိဳရမယ္<br />မ်က္စိစုံမွိတ္<br />ျငိမ္သက္ျခင္းမွာ ျငိမ္သက္ရင္း<br />၀င္သက္ထြက္သက္ရဲ႕ေအာက္<br />ေနမ၀င္ခင္<br />ငါ အိပ္တန္းတက္ခြင့္ရခ်င္တယ္.......<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 102);">ေဇာ္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7131883970491528538-8752635821074836824?l=latlatzaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေဇာ္http://www.blogger.com/profile/13774875875259445312noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7131883970491528538.post-80786090315301165642011-03-16T10:59:00.003+04:002011-04-08T10:52:06.577+04:00ၾကိဳတင္ေမွ်ာ္လင့္ထားျခင္းမရွိပါဘဲ ထုိေန႕က သူ က်ေနာ့္ကုိ စကားေျပာခဲ့သည္။ က်ေနာ္ ရင္းႏွီးကြ်မ္း၀င္ျခင္းမရွိေသာ အခန္းက႑တြင္ က်ေနာ္ ရုတ္တရက္ သူႏွင့္ ခလုတ္တုိက္မိခဲ့ဖူးပါသည္။ ထိုသုိ႕ျဖင့္ သူ က်ေနာ့္အနားေရာက္လာခဲ့သည္။<br /><br />ေန႕ေတြႏွင့္ အေရာတ၀င္ေနေလ့မရွိေသာ က်ေနာ္ ထိုေန႕က အမွတ္တမဲ့ ရင္ခုန္ခဲ့ဖူးပါသည္။ သူသည္ ပါးေဖာင္းေဖာင္းေလးႏွင့္ အလြန္တရာ ခ်စ္စဖြယ္ေကာင္းေနခဲ့သည္။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 0, 0); font-weight: bold;">" ျမင္ျမင္ခ်င္း ခ်စ္မိတယ္ဆုိတာကုိ က်ေနာ္ မယံုၾကည္ဘူးဗ် "</span><br /><br />က်ေနာ္ ေၾကြးေၾကာ္ခဲ့ဖူးေသာ စကားလံုးအခ်ိဳ႕ က်ေနာ့္ကုိ ဟားတုိက္ရယ္ေမာေနၾကသည္။ သူသည္ က်ေနာ့္အတြက္ စံပယ္တစ္ပြင့္ ျဖစ္သည္။<br />ျငိမ္ျငိမ္သက္သက္ႏွင့္ မာနၾကီးလြန္းသူ၊<br />ေပ်ာင္းႏြဲ႕သိမ္ေမြ႕စြာ စကားဆုိတတ္သူ၊<br />လူၾကီးဆန္ဆန္ေနတတ္သူ၊<br />တစ္ခါတရံ မွုန္ကုတ္ကုတ္ျဖင့္ ရွိေနတတ္ပါေသာသူ၊<br /><br /><span style="color: rgb(51, 0, 0); font-weight: bold;">" က်ေနာ္ ခင္ဗ်ားကုိ မိစံပယ္လုိ႕ ေခၚပါရေစ ... ခ်စ္သူ "</span><br /><br />က်ေနာ့္ အိမ္ေဘး ေျမနီလမ္းေလးတြင္ စံပယ္ေတြ က်ေနာ္စုိက္ခဲ့ဖူးပါသည္။ အခု က်ေနာ့္ႏွလံုးသား ေျမနီနီေပၚတြင္ မိစံပယ္ ေနရာယူေလျပီ။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 0, 0);">" ခင္ဗ်ားကုိ က်ေနာ္ မခ်စ္ခ်င္ပါဘူးဗ်ာ "</span><br /><br />က်ေနာ့္ သံဓိဌာန္တစ္ခ်ိဳ႕ ရနံ႕ေတြရဲ႕ ထံုမႊန္းမွဳေအာက္ ပ်က္ျပယ္သြားခဲ့သည္မွာ ရက္ေပါင္း သံုးဆယ္ရွိခဲ့ျပီ။<br />သူ႕မ်က္ခံုးနက္နက္ေလးေတြထက္ က်ေနာ္ ခုိတြယ္ခ်င္သည္။<br />သူ႕ႏွုတ္ခမ္းထူထူမ်ားကုိ က်ေနာ္ ပန္းခ်ီဆြဲခ်င္သည္။<br />က်ေနာ့္ျမတ္ႏုိးမွုသည္ တစ္စစ နက္ရွိဳင္းလာသည္။<br />သူ႕ကုိ က်ေနာ္ အလြန္ခ်စ္ပါသည္။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 0, 0);">" ခင္ဗ်ားအခုေန ဘာလုပ္ေနမွာပါလိမ့္ "</span><br /><br />က်ေနာ္ တမ္းတမ္းတတ သတိရမိပါတယ္ မိစံပယ္။<br />ေကာင္းကင္ဟာ ေရာင္နီကုိ သယ္လာသလုိ ....<br />အိမ္ေခါင္းရင္းမွာ စံပယ္ေတြ လွဳိင္ေနသလုိ...<br />လက္ေဆးမုိးေတြ တစ္ျဖိဳက္ႏွစ္ျဖိဳက္ ရြာေနသလုိ...<br />က်ေနာ္ သိပ္ကုိ သတိရမိပါတယ္။<br /><br />သတိရျခင္းေတြကိုသာ စာတစ္ပုဒ္ဖြဲ႕သီရရင္ သူ႕နာမည္တစ္ခုသာ က်ေနာ္ေရးတတ္ေတာ့မည္ထင္သည္။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 0, 0);">" ခင္ဗ်ားက က်ေနာ့္ရဲ႕ စာအုပ္ေလးတစ္အုပ္ပါ မိစံပယ္ "</span><br /><br />တုိးတိတ္ညင္သာ စကားေျပာေလ့ရွိေသာ သူ႕ကုိ က်ေနာ္ ခနခန ေငးၾကည့္ခဲ့မိဖူးပါသည္။<br />တစ္ခါတရံ သစ္ရြက္ကေလး တစ္ရြက္ႏွင့္ တူသည္။<br />တစ္ခါတရံ ပီဘီကေလးငယ္ေလးတစ္ေယာက္ပမာ။<br />တစ္ခါတရံ ဆီဇာဘုရင္ၾကီးကဲ့သုိ႕ ရင္ေကာ့ေခါင္းေမာ့ျပခ်င္ေနပါေသးသည္။<br />မည္သုိ႕ပင္ဆုိေစ သူသည္ က်ေနာ့္ေရွ႕တြင္ ယုန္ငယ္ေလးပမာ အလြန္အျပစ္ကင္းလွသည္။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 0, 0);">" ခင္ဗ်ား ဘာလုိ႕ ခ်စ္ဖုိ႕ေကာင္းေနတာလဲဟင္ "</span><br /><br />က်ေနာ့္ေမးခြန္းတုိင္းကုိ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္တတ္ပါေသာ သူ႕ကုိ က်ေနာ္ပုိ၍ ျမတ္ႏုိးရပါသည္။ က်ေနာ့္ ေျမရုိင္းရင္တြင္ စံပယ္ေတြ အံုႏွင့္က်င္းႏွင့္ ပြင့္ေလသည္။<br /><br />က်ေနာ့္ဘ၀တြင္ စိတ္အခ်မ္းသာဆံုး အခ်ိန္တစ္ခ်ိဳ႕မွာ သူႏွင့္အတူ ဘုရားရွိခုိးရေသာ ကာလမ်ားျဖစ္သည္။ က်ေနာ္တုိ႕ တစ္ပတ္တြင္ တစ္ရက္ သတ္သတ္လြတ္ အတူစားသည္။ ညအိပ္ယာ၀င္ခါနီးတြင္ ဘုရားအတူရွိခုိးသည္။ ရုပ္ရွင္အတူၾကည့္သည္။ စာအုပ္အတူ ဖတ္သည္။ စာအတူ က်က္သည္။ အခ်ိန္တူ အိပ္ယာ၀င္ေလ့ရွိသည္။<br />ထုိ႕သုိ႕ျဖင့္ က်ေနာ့္ေန႕ရက္မ်ား အလြန္တစ္ရာ ခမ္းနားလွပလြန္းခဲ့ပါသည္။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 0, 0);">" ျပန္လာခဲ့ေပးပါ မိစံပယ္.... က်ေနာ့္ကုိ ထားမသြားပါနဲ႕ဗ်ာ.... ျပန္လာႏုိင္ေအာင္ ၾကိဳးစားေပးပါ... "</span><br /><br />က်ေနာ္ သူ႕ဆီမွ တစ္ၾကိမ္တစ္ခါသာ လွဳိက္လွဳက္လွဲလွဲ ေတာင္းဆုိခဲ့ဖူးပါသည္။ က်ေနာ့္ စံပယ္ပန္းကေလးႏွင့္ ေ၀းကြာရမွာကုိ က်ေနာ္ အလြန္ ေတြးပူမိပါသည္။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 0, 0);">" ေၾသာ္ .. ခင္ဗ်ားကုိ ဆံုးရွံဳးရမွာ က်ေနာ္သိပ္ကုိ စုိးရိမ္မိရပါတယ္ မိစံပယ္ရယ္... "</span><br /><br />က်ေနာ္ သူ႕ကုိ သိပ္ခ်စ္ပါသည္။<br />ျမတ္ႏုိးလြန္းရပါသည္။<br />က်ေနာ္ စုိက္ပ်ိဳးခဲ့ေသာ ပန္းေလး မိစံပယ္ကုိ ညင္ညင္သာသာ နမ္းရွဳိက္ခ်င္ပါသည္။<br />က်ေနာ့္တြင္ ရွိေသာ ျမတ္ႏိုးရမွဳမ်ားအားလံုး သူ႕တစ္ေယာက္တည္းသာ က်ေနာ္ ဆင္ျမန္းေပးခ်င္ပါသည္။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 0, 0);">" က်ေနာ္ ခင္ဗ်ားကုိ သိပ္ခ်စ္ရပါတယ္ဗ်ာ... "</span><br /><br />က်ေနာ့္တြင္ ထုိစကားတစ္ခြန္းတည္းသာ ပဲ့တင္ထပ္ က်န္ရစ္ေနပါေတာ့သည္။<br />က်ေနာ္ ထုိစကားတစ္ခြန္းျဖင့္ နံနက္ျဖန္ကုိ ခရီးဆက္ပါဦးမည္။<br />စံပယ္သည္ က်ေနာ့္ႏွလံုးသား ေျမနီနီတြင္ ျဖဴစင္စြာ တည္ရွိေနခဲ့ျပီး ျဖစ္သည္။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 102);">ေဇာ္။</span><br /><br /><span style="font-style: italic; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 102);">( ဤစာမူကုိ ကာယကံရွင္မ်ားသာ သိေသာ အထိမ္းအမွတ္တစ္ခုအား ရည္ရြယ္၍ က်ေနာ္ဖြဲ႕သီပါသည္။ ) </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7131883970491528538-8078609031530116564?l=latlatzaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေဇာ္http://www.blogger.com/profile/13774875875259445312noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7131883970491528538.post-27907476600355656752011-03-14T01:43:00.002+04:002011-03-14T01:48:17.303+04:00ကမၻာၾကီးက ေႏြဥတုကို အခုမွ ေျခစလွမ္းတာပါ<br />ကုိယ့္အတြက္ကေတာ့ ပူလြန္းေနတယ္...<br />လြင့္ပ်ံလာတဲ့ ေလေတြထဲ<br />ရနံ႕ေတြက ခါးသက္သက္နဲ႕..<br />တကယ္ဆုိ ...... ကုိယ္ အသက္ရွဴ မ၀ဘူး...<br /><br />ကုိယ္ကဘဲ မွားယြင္းေနတာလား...<br />သူတုိ႕ကဘဲ တစ္ဖက္စြန္းေနတာလား....<br />ဟင့္အင္း..... မေျပာေတာ့ပါဘူး.....<br />ေျဖရွင္းခြင့္မရွိတဲ့ေနာက္<br />ကုိယ့္စကားလံုးေတြ ကုိယ္ေခြ်တာလုိက္တယ္..<br />ကုိယ္ကုိယ္တုိင္က အရွိေတြနဲဲ႕<br />အေတာ္အတန္ လြဲခဲ့မိမွေတာ့<br />တိတ္တဆိတ္ပဲ ျငိမ္ျဖစ္ခဲ့ေတာ့တယ္....။<br /><br />ဂရုစုိက္ သတိျပဳေနတဲ့ၾကားက<br />ကုိယ့္လက္ထဲက တံစဥ္သြားနဲ႕ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ ျပန္ျပန္ရွခံေနရတာ<br />အေတာ္ဆုိးရြားတယ္...<br />ကုိယ္မသိဘဲ စုိက္ပ်ိဳးမိခဲ့တာေတြ<br />ဒီေန႕ ကုိယ္ျပန္ရိတ္သိမ္းရေတာ့<br />ကုိယ္ နာက်င္လုိက္ရတာ...<br />မ်က္၀န္းမွာေတာင္ ေရလွ်ံတယ္......။<br /><br />စိတ္မပူပါနဲ႕ကြယ္...<br />အခု .. ကုိယ္ျပံဳးေနပါတယ္.....<br />ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ ကုိယ္ ျပံဳးျပလုိက္ပါတယ္.....<br />ဒါေပမယ့္<br />အသက္မပါဘူး....။<br /><br />ဒီတစ္ၾကိမ္ဟာ ေနာက္ဆံုးျဖစ္ပါေစ....<br />ကုိယ္တုိးတုိးတိတ္တိတ္ ၀တ္ျပဳမိတယ္...<br />ကုိယ့္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြအတြက္ .. ကုိယ္ရဲရင့္ျပရဦးမယ္..<br />ကုိယ္ဆုိတဲ့ေကာင္က .. ကုိယ္တုိင္သာ အသံုးမက်တာ...<br />ေ၀ဖန္ထုိးႏွက္ခ်က္ေတြကိုေတာ့ .... တူးတူးခါးခါး သပိတ္ေမွာက္ခ်င္တဲ့ေကာင္...<br />ကုိယ္ အႏူးအညြတ္ေတာင္းပန္တယ္....<br />စာမ်က္ႏွာေတြကုိ အသစ္တစ္ဖန္ ျပန္ဆန္းစစ္မယ္...<br /><br />ေျပာခဲ့ဖူးသလုိပါဘဲ...<br /><br />ဘယ္သူ႕ကုိမွ .. ဘယ္ေတာ့မွ အျပစ္မတင္ေတာ့တဲ့သူ ျဖစ္ခ်င္တယ္....။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 102);">ေဇာ္။</span><strong><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 0, 0);">( ဒီေန႕ .. ရံုးမွာ အဆူခံရတယ္ဗ်ာ... ျဖစ္တတ္ပါတယ္.. ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ ထိထိခိုက္ခိုက္ နာက်င္တယ္...။ ) </span></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7131883970491528538-2790747660035565675?l=latlatzaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေဇာ္http://www.blogger.com/profile/13774875875259445312noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7131883970491528538.post-11401629758886598322011-03-06T03:26:00.003+04:002011-04-08T10:52:06.577+04:00<!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal"><span style="font-size: 9pt; font-family: Zawgyi-One; color: black;" lang="EN-US">ရာသီဥတု သာသာယာယာရွိေသာ တနဂၤေႏြပီသစြာ ဆည္းဆာ၏ ျဖန္႕က်က္ထားေသာ အလွက ေရႊအုိေရာင္ ေတာက္ပလြန္းလွသည္။ ညင္ညင္သာသာ ေျပးလႊားေဆာ့ကစားေနေသာ ေလျပည္တုိ႕ လွဳတ္ခတ္မွဳေၾကာင့္ သစ္ရြက္တုိ႕ ယိမ္းႏြဲ႕ေနၾကသည္။ ၿငိမ္သက္တိတ္ဆိတ္စြာ<span style=""> </span>လွုပ္ရွားေနၾကေသာ လူနည္းစုေလးေၾကာင့္ ၀န္းက်င္တစ္ခုိ၌ ဆိတ္ညံျခင္းတုိ႕ အတိျပီးေလ၏။ ဆည္းလည္းသံ ေေလတုိးသံမွ အပ ဆူညံျခင္း အလ်ဥ္းမရွိ။ </span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size: 9pt; font-family: Zawgyi-One; color: black;" lang="EN-US">အရိပ္တကာ အရိပ္တို.တြင္ ဘုရားရိပ္ တရားရိပ္<span style=""> </span>ေလာက္ေအးျမလြန္းေသာ အရိပ္သည္ တစ္ေလာကလံုးတြင္ ရွိလိမ့္မည္ မဟုတ္္ဟု ေတြးေနမိသည္။<br /><br />တကယ္ဆုိ သူ အိမ္ျပန္ခ်င္လွျပီ။ ရက္သတၱပတ္အတြင္း စာေမးပြဲရွိသျဖင့္ ညက အိပ္ယာ၀င္ေနာက္က်ခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ သူ အိပ္ခ်င္စိတ္ ျဖစ္ေနရသည္။ ထုိ႕ျပင္ ေရႊတိဂံုဘုရား တနဂၤေႏြ သန္႕ရွင္းေရးအသင္းႏွင့္အတူ ဘုရားကုန္းေတာ္တစ္ခုလံုးအား တံျမက္လွည္းျခင္း၊ ၾကမ္းတုိက္ျခင္း၊ ပန္းအုိးလဲျခင္း၊ ပန္းအုိး ေသာက္ေတာ္ေရခြက္မ်ား ေဆးရျခင္းတုိ႕ေၾကာင့္ သူ ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္ေနရသည္။ ေမေမ့အတြက္ဟု ရည္စူး၍ ေက်ာင္းကိစၥ၊ လူမွဳ အသင္းအဖြဲ႕ ကိစၥမ်ားျဖင့္ မအားမလပ္ရွိေနသည့္ၾကားမွ ေမေမ့ေမြးေန႕ျဖစ္ေသာ တနဂၤေႏြေန႕၏ သန္႕ရွင္းေရး အသင္းတြင္ သူပါ၀င္ခဲ့သည္မွာ ႏွစ္ကာလ အတန္ၾကာခဲ့ျပီျဖစ္သည္။<br />က်ယ္ျပန္႕ၾကီးမားလွေသာ ေရႊတိဂံုကုန္းေတာ္တစ္ေလွ်ာက္ သန္႕ရွင္းေရးလုပ္ရသည္မွာ မလြယ္ကူလွေခ်။ သုိ႕ေသာ္ သူ အလြန္ေပ်ာ္ပါသည္။ အသင္းသူ အသင္းသားမ်ား၏ စိတ္အားထက္သန္မွဳ၊ သဒၵါနက္ရွိုင္းမွုမ်ားေၾကာင့္ ၾကည္လင္ေနေသာ မ်က္ႏွာကေလးမ်ားက ျမင္ရသူရင္ကုိ ေအးျမေနေစသည္မွာ အမွန္။ ထုိ႕ေၾကာင့္ တနဂၤေႏြညေနခင္းတုိင္းသည္ သူ႕အဖုိ႕ ေရးၾကီးခြင္က်ယ္ ေန႕ရက္မ်ား ျဖစ္ခဲ့သည္။ အဓိပါယ္အရွိဆံုးေသာ ေန႕ရက္မ်ားလည္း ျဖစ္သည္။ သူ ျမတ္ႏုိးရေသာ အခ်ိန္မ်ားလည္း ျဖစ္ခဲ့ေလသည္။<br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(0, 0, 102);">( ဒီေန႕ ေနာက္က်ေနတာလား... မလာေတာ့တာလား မသိဘူး.....)</span><br /><br />တစ္ေယာက္တည္း သတိလက္လြတ္ေရရြတ္မိျပီးမွ သူ အလန္႕တၾကားျဖစ္သြားရသည္။ တစ္စံုတစ္ေယာက္မ်ား ၾကားသြားေလမလား စုိးရြံ႕မွဳျဖင့္ မလံုမလဲ ျဖစ္မိရသည္။ အူေၾကာင္ေၾကာင္ႏိုင္မိသည့္ အျဖစ္ေၾကာင့္ သူ႕မ်က္ႏွာ၌ အျပံဳးေငြ႕ေငြ႕ ထင္ဟပ္၏။ တကယ္က သူတစ္စံုတရာကုိ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနခဲ့တာပါ။ ဒီလုိေစာင့္ေမွ်ာ္ျခင္းမ်ိဳးသည္လည္း သူခ်စ္ေသာ တနဂၤေႏြ၌ တစ္စိတ္တစ္ေဒသ ပါ၀င္လာခဲ့သည္မွာ တနဂၤေႏြအသင္းသုိ႕ သူစေရာက္ကတည္းက ျဖစ္သည္။<br />တမင္တကာ လုပ္ယူျခင္းေတာ့ျဖင့္ မဟုတ္ခဲ့ပါ။<br />သုိ႕ေသာ္ .. သူေစာင့္ေနခ်င္ပါေသးသည္။<br /><br />တစ္ျဖည္းျဖည္းႏွင့္ တနဂၤေႏြအသင္း၀င္မ်ား ျပန္ကုန္ၾကျပီ။ သူတစ္ေယာက္တည္းသာ ဇရပ္တုိင္ကုိ မွီ၍ အေ၀းသုိ႕ ေငးေကာင္းဆဲ...။ ဘုရားရင္ျပင္ေတာ္ေပၚရွိ လူသြားလမ္းသုိ႕ ေမွ်ာ္ၾကည့္ေနရင္းက .. သူ႕အျမင္အာရံုတုိ႕ တစ္ေနရာသုိ႕အေရာက္တြင္ေတာ့.. ရင္၌ ထိတ္ခနဲပင္ ျဖစသြားရသည္။<br />ေနာက္ဆံုးေတာ့လဲ သူေမွ်ာ္ေနေသာ အခ်ိန္သည္ ေရာက္လာခဲ့ေလျပီ။<br /><br />ေက်နပ္မွဳေၾကာင့္ထင္.... သူ႕မ်က္၀န္းတုိ႕ ရႊန္းလဲ့လာၾကသည္။ ခပ္ေ၀းေ၀းက ျဖစ္လင့္ကစား.. သူသိေနပါသည္။ သူ ျမတ္ႏုိးရေသာ အရိပ္ကေလးႏွစ္ခု။ တစ္ဦးကုိ တစ္ဦး လက္ခ်င္းတြဲလုိ႕...။<br />တစ္ေရြ႕ေရြ႕ ေျဖးေျဖးညင္ညင္ လွမ္းလာေနၾကပံုက ေလႏွင့္အတူ လြင့္ေမ်ာလာသကဲ့သုိ႕။<br />ၾကည့္ေနရင္းျဖင့္ သူထုိင္ေနေသာ ဇရပ္ေရွ႕ ေညာင္ပင္ေအာက္သုိ႕ သူတုိ႕ ေရာက္လာခဲ့ၾကသည္။ ဇရပ္ႏွင့္ေညာင္ပင္သည္ ေျခ ၅လွမ္းစာ အကြာအေ၀းမွ်သာ ရွိသျဖင့္ စကားေျပာသံကုိပင္လွ်င္ ပီပီသသ ၾကားေနရသည္။<br />ေညာင္ပင္၏ ေျခရင္း၌ ဘုရားရွိခုိးရန္ခ်ထားေသာ သစ္သားခံုေပၚသုိ႕ သူတုိ႕ႏွစ္ဦး ထိုင္လုိက္ၾကသည္။ ညင္သာလြန္းေလစြ...။<br />သယ္ေဆာင္လာေသာ ထမင္းခ်ိဳင့္ေလးႏွစ္လံုးအား ေဘးတြင္အသာခ်၍ ပထမဆံုးအၾကိမ္ ေကာင္ေလးမွ စကားစေျပာခဲ့သည္။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 0, 0);">" ခ်စ္သူ .. ဘုရား ရွိခုိးၾကရေအာင္။ "</span><br /><span style="color: rgb(51, 0, 0);"> "ဟုတ္ကဲ့... ေမာင္.. "</span><br /><br />ညင္သာ၍ ႏူးညံ့တုိးတိတ္ေသာ အသံျဖင့္ ျပန္ေျဖေသာ ေကာင္မေလး၏အသံ ေကာင္မေလး၏ အလွသည္ ညေနဦးႏွင့္အျပိဳင္ က်က္သေရရွိလွပါဘိျခင္း ။<br />ေလႏုေအးသည္ ပုိ၍ ေ၀့၀ဲလာေလျပီ။<br /><br />ေကာင္ေလးက ေရွ႕ကထုိင္၍ ေကာင္ေလး၏ ေနာက္ .. မက်တက်တြင္ ေကာင္မေလးက ခပ္ရုိ႕ရုိ႕ထုိင္ျခင္းျဖင့္ သူတုိ႕ တုိးတိတ္စြာ ဘုရား၀တ္ျပဳၾကသည္။ မၾကာလြန္းေသာ ဘုရား၀တ္ျပဳျခင္းအျပီး၌ ေကာင္ေလးက ေကာင္မေလးဘက္ လွည့္ၾကည့္သည္။ ေကာင္မေလးကလည္း သေဘာေပါက္သည့္အလား ခပ္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ျပံဳးျပသည္။ ထုိ႕ေနာက္ ေကာင္မေလးက သူမ၏ ဆလင္းဘတ္အိတ္ထဲမွ စားပြဲတင္နာရီေလးကုိ ထုတ္ေပးလုိက္သည္။ ေကာင္ေလးက ယူ၍ အခ်ိန္တုိက္ျခင္း၊ ေရွ႕၌ ခ်ထားျခင္း၊ ေနရာယူျခင္းတုိ႕ကုိ ျငိမ္ျငိမ္သက္သက္ ျပဳလုပ္သြားသည္။ သူတုိ႕ စကားမဆုိျဖစ္ၾကပါ။ သူတုိ႕၏ လွဳပ္ရွားမွဳတုိင္းသည္ ညင္သာေအးေဆးလြန္းလွသည္။ သိမ္ေမြ႕ႏူးညံ့သည္။ ျငိမ္ျငိမ္သက္သက္ ရွိသည္။ သူ ... ထုိႏွစ္ေယာက္ကုိ သတိလက္လြတ္ေငးေမာေနမိသည္မွာ ပတ္၀န္းက်င္ကုိ ေမ့သြားမိသည္ အထိ...။<br /><br />ေဟာ.. ၾကည့္ေနရင္းက သူတုိ႕ ျငိမ္သက္သြားၾကေလျပီ။<br />ဘုရား၀တ္ျပဳတုန္းကအတုိင္းပင္ ေကာင္မေလးက ေကာင္ေလး၏ ေနာက္နားတြင္ ခပ္ရုိ႕ရုိ႕ထုိင္ေနေလသည္။ ခုေတာ့ ႏွစ္ေယာက္စလံုး ေညာင္ပင္ဘက္သုိ႕ မ်က္ႏွာမူထားခဲ့ၾကသည္။ သြယ္ေပ်ာင္းေသာ ခါးေလးမ်ားကုိ မတ္ထားၾကသည္။ တုိးတိတ္စြာ သာသာယာယာ မွိတ္ထားေသာ မ်က္ခြံမ်ားေအာက္၌ လွုတ္ခတ္လြန္းေသာ စိတ္၀ိဥာဥ္ကုိ သူတုိ႕ မုဆုိးပမာ သားေကာင္လုိက္ၾကေလျပီ။<br />သူ အလုိလုိသိေနသည္က ထုိႏွစ္ေယာက္ ထုိသုိ႕ ျငိမ္သက္ၾကမည္မွာ တစ္နာရီတိတိ ၾကာလိမ့္မည္ဆုိတာပင္။<br />ေၾသာ္...... ဒါ ပထမဆံုးအၾကိမ္ သူေငးၾကည့္သည္မွ မဟုတ္ခဲ့ဘဲကြယ္...။<br /><br />တလြင့္လြင့္ လြင့္ျမဴးလာေသာ ေႏြေႏွာင္းအကုန္ မုိးဦး၏ ေလျပည္သည္ ေတာင္ပင္လယ္အရပ္မွ ေရခုိးေရေငြ႕တုိ႕ကုိ ပင္ပန္းၾကီးစြာ သယ္ေဆာင္လာရေလသည္လားမသိ။ ထိခတ္သြားေသာ ေလေငြ႕၏ အဖ်ားခတ္မွဳသည္ ညေနပီသစြာ ေအးစိမ့္ျခင္းကုိ ေပးစြမ္းေနသည္။ ထုိေလျပည္ေအးသည္ ေညာင္ရြက္တုိ႕ကုိသာ ေဆာ့ကစားၾကသည္မဟုတ္။ ျငိမ္သက္စြာ မ်က္လံုးအစံုမွိတ္ မလွဳပ္မယွက္ထုိင္ေနၾကသူ ေကာင္မေလးႏွင့္ ေကာင္ေလး၏ ဆံစမ်ား၊ အ၀တ္စမ်ားကုိပါ လမ္းၾကံဳ လွုတ္ခတ္ က်ီစယ္ေနၾကသည္။<br />သုိ႕ေသာ္ သူတုိ႕ႏွစ္ဦးကေတာ့ တစ္ေလာကလံုးႏွင့္ မသက္ဆုိင္သကဲ့သုိ႕ ျငိမ္သက္ျခင္း၌သာ ေမြ႕ေလ်ာ္ေနၾက၏။<br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(0, 0, 102);">( ေက်းဇူးျပဳျပီး မရြာပါနဲ႕ဦးလား မုိးရယ္...။ )</span><br /><br />တိမ္မည္းညိဳတုိ႕ လြင့္ေမ်ာမွဳကုိ ၾကည့္၍ ရုတ္တရက္ ရင္ထဲ၌ တုိးတိတ္စြာ သူျငီးတြားမိရသည္။ တကယ္ဆုိ မုိးမ်ားသည္းထန္စြာ ရြာသြန္းေသာအခ်ိန္၌ ေမြးဖြားခဲ့ေသာ သူသည္ မုိးႏွင့္ မုိးရြာျခင္းကုိ အလြန္တရာ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးသူ ျဖစ္သည္။ မုိးရြာလွ်င္ အလြန္ေပ်ာ္တတ္ပါေသာသူ ... ပထမဆံုးအၾကိမ္အျဖစ္ မုိးရြာမွာကုိ မႏွစ္ျမိဳ႕ျခင္း ျဖစ္မိေနေလျပီ။<br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102); font-style: italic;">( သူတုိ႕အတြက္ပါကြယ္...။ ျငိမ္းခ်မ္းမွဳေလး တည္တံ့ေစခ်င္တယ္...။ )</span><br /><br />မုိးကုိအားနာသလုိ သူ ဖြဖြေရရြတ္မိေတာ့ တိမ္ေတြက နားလည္သည့္အလား မုိးကုိ လက္ဆင့္ကမ္း သယ္ေဆာင္သြားေပးၾကသည္။ ျပန္လည္ၾကည္လင္လာေသာ ေကာင္းကင္အနားသတ္တြင္ အေနာက္သုိ႕ခရီးရွည္ထြက္ရန္ ေျခလွမ္းျပင္ေနေသာ သူရိယမင္းက အားယူ၍ လင္းခ်င္းျပေလသည္။<br /><br />ဆံပင္ကုတ္၀ဲေလးႏွင့္ ကေလးဆန္ဆန္ မ်က္ႏွာကေလးႏွင့္ ခ်စ္စရာေကာင္းေသာ ေကာင္မေလးႏွင့္ အျမဲလုိ အျဖဴေရာင္ရွပ္အက်ီကုိသာ ၀တ္ေလ့ရွိျပီး ဆံပင္တုိတုိကုိ ေဘးခြဲျဖီးထားတတ္ေသာ ထုိေကာင္ေလးကုိ တနဂၤေႏြအသင္းသားအျဖစ္ ပထမဆံုးအၾကိမ္ သူလာကတည္းက သတိထားခဲ့မိရသည္မွာ ယခုထက္တုိင္။ ဘုရားရင္ျပင္၌ သန္႕ရွင္းေရးအားလံုးျပီးမွ ေရာက္လာတတ္ေသာ၊ တနဂၤေႏြအပတ္တုိ္င္း တစ္ပတ္ပင္္မပ်က္ လာေလ့ရွိေသာ၊ ေရာက္တုိင္းလဲ ထုိေညာင္ပင္ေရွ႕ သစ္သားခံု၌သာ ထုိင္ေလ့ရွိေသာ၊ ညင္သာသိမ္ေမြ႕ေအးခ်မ္းလြန္းေသာ ထုိႏွစ္ေယာက္ကုိ သူအျမဲလုိ ႏွစ္လုိ သေဘာက်စြာ ေစာင့္ၾကည့္ေနခဲ့မိပါသည္။ တကယ္ဆုိ သူ ထုိႏွစ္ေယာက္ကုိ မသိပါ။ သိေအာင္လဲ မၾကိဳးစားမိပါ။ မိတ္ဖြဲ႕ျခင္းလဲ မရွိခဲ့ပါ။ ထုိႏွစ္ေယာက္ကလဲ သူ႕ကုိ သိမည္မထင္။ သူထုိင္ၾကည့္ေနတတ္တာကုိလဲ သတိထားမိမည္မထင္။ သူတုိ႕ လုပ္စရာရွိသည္ကုိသာ ေအးေအးသက္သာ လုပ္သြားၾကသည္ခ်ည္းသာ။ အသက္ႏွစ္ဆယ္ပတ္၀န္းက်င္ ငယ္ရြယ္ႏုနယ္ေသာ မ်က္ႏွာကေလးေတြ၌ ျငိမ္းခ်မ္း တည္ျငိမ္ေသာ အသြင္သ႑ာန္တုိ႕ ထင္ဟပ္ေနသည္မွာ ေအးခ်မ္းလြန္းလွပါဘိ။ အားက်ႏွစ္လုိျခင္းသည္ သူ႕ရင္၌ အံုႏွင့္ က်င္းႏွင့္ ျဖစ္တည္ခဲ့ရသည္။<br /><br />အေနာက္ယြန္းယြန္း ေကာင္းကင္အစြန္းတြင္ ေနသူရိန္သည္ ေလာကကို တစ္ရက္တာအတြက္ ေနာက္ဆံုးႏွုတ္ဆက္ေနသည့္အလား ညိဳွးငယ္စြာ ေမးတင္ေလျပီ။ </span></p> <p style="font-style: italic; color: rgb(0, 0, 102);" class="MsoNormal"><span style="font-size: 9pt; font-family: Zawgyi-One;" lang="EN-US">…….( က်ေနာ္လဲ ႏွုတ္ဆက္ပါတယ္ ေနမင္းရယ္...။)……..</span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size: 9pt; font-family: Zawgyi-One; color: black;" lang="EN-US">ေကာင္းကင္ကုိေငးေမာရင္းမွ သူျပံဳးျပလုိက္မိပါသည္။ နံနက္ျဖန္ အာရံုဦးမွာ ေနမင္းျပန္လာမွာပဲ မဟုတ္ပါလားေလ။ ေသာ္တာလကုိ ႏွစ္လုိစြာ တစ္လွည့္ ၾကိဳဆုိပါရေစဦးကြယ္....။<br /><br />တီတီတီ ဟု ရုတ္တရက္ထျမည္ေသာ ႏွုိးစက္နာရီေလး၏ တိတ္ဆိတ္မွဳကုိ ျဖိဳခြင္းျခင္းေၾကာင့္ သူ႕အေတြးတုိ႕ တံု႕ခနဲျဖစ္မိရသည္။<br />ေၾသာ္... တစ္နာရီေတာင္ ျပည့္သြားခဲ့ျပီပဲ........<br /><br />သူကေလးတုိ႕၏ မ်က္ေတာင္ကေလးမ်ား လွဳတ္ခတ္လာၾကသည္။ ေျဖးညင္းစြာ ခႏၵာကုိယ္မ်ားကုိ ေျဖေလ်ာ့ၾကသည္။ ေကာင္ေလးက ညင္ညင္သာသာ ေနာက္သုိ႕ လွည့္ၾကည့္လာသည္။ ေကာင္မေလးက အလုိက္သင့္ ျပံဳးျပသည္။ ထုိ႕ေနာက္ ဘုရားဘက္သုိ႕လွည့္၍ ဦးခ်ကန္ေတာ့ၾကသည္။<br />ေရႊတိဂံုသည္ အလြန္တရာ သပါယ္ပါေပသည္။ သုိ႕ေသာ္ သူကေလးတုိ႕ ႏွစ္ဦး၏ ရသေၾကာင့္ ပုိ၍ပင္ ပန္းခ်ီဆန္ေနသည့္အလား သူ႕စိတ္တြင္ ထင္ျမင္မိရသည္။<br />သူ...... ထုိအခုိက္အတန္႕ေလးကုိ အလြန္တရာ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးလွပါသည္။<br /><br />ေကာင္ေလးက ေကာင္မေလးေဘးမွ ထမင္းခ်ိဳင့္ႏွစ္လံုးအား ေကာက္ယူရင္း ထရပ္သည္။ ေကာင္မေလးက နာရီးေလးကုိ သိမ္းဆည္းရင္ ဆလင္းဘတ္အိတ္ကုိ လြယ္သည္။ ထုိ႕ေနာက္ သူတုိ႕ေျခလွမ္းမ်ား စေလျပီ။ သူသည္လည္း ထုိအခါမွပင္ ထုိင္ေနရာမွာ ထမိရပါသည့္အျဖစ္။ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ မွီထုိင္ေနခဲ့ေသာ ဇရပ္တုိင္ႏွင့္ ဇရပ္ကုိ အၾကည့္ျဖင့္ သူ ႏွုတ္ဆက္လုိက္သည္။<br /><span style="font-style: italic; color: rgb(0, 0, 102);">( ေကာင္းေသာေန႕ပါကြယ္...။)</span><br /><br />သူ အသာအယာပင္ ေရွ႕မွ ထြက္ခြါသူႏွစ္ေယာက္ေနာက္ တိတ္တဆိတ္ လုိက္လာခဲ့လုိက္သည္။ ထုိႏွစ္ေယာက္ ဦးတည္ေနေသာ အရပ္ကုိ သူသိေနပါသည္။ သိေနခဲ့ ျပီးပါျပီ.......။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 0, 0);">" ခ်စ္သူ ... ခုနက တရားထုိင္ရတာ အဆင္ေျပရဲ႕လား... "</span><br /> <br /><span style="color: rgb(51, 0, 0);"> " ဟုတ္ကဲ့ .. ေျပပါတယ္ေမာင္... ေလထဲမွာ မုိးေငြ႕ကုိရေတာ့ မုိးရြာမလား စိတ္ပူမိရေသးတယ္.... ဒါေပမယ့္ သိျပီး ေပ်ာက္သြားတာပါပဲ ေမာင္...... "</span><br /> <br /><span style="color: rgb(51, 0, 0);"> " ဟုတ္တယ္ ... ေမာင္လဲ အဲ့လုိပါပဲ... နဲနဲပူသြားမိတယ္... ေနာက္မွ ျပန္ျငိမ္တာ.. "</span><br /> <br /><span style="color: rgb(51, 0, 0);"> " မုိးရြာမလား မသိဘူးေနာ္... ေမာင္ ကြ်န္မကုိ လုိက္မပုိ႕နဲ႕ေတာ့ေလ..."</span><br /> <br /><span style="color: rgb(51, 0, 0);"> " ရပါတယ္ခ်စ္သူ... ေမာင္ ခ်စ္သူကုိ လုိက္ပုိ႕ျပီးမွ ျပန္မွာပါ.. မုိးရြာလဲ ထီးပါတာပဲမုိ႕လား... ျပီးေတာ့ ခ်စ္သူတုိ႕ လမ္းနားက ညေစ်းမွာ ဘုရားဆြမ္းေတာ္တင္ဖုိ႕နဲ႕ ေမေမ့အတြက္ ပန္းသီးနဲနဲေလာက္ ၀ယ္ခ်င္ေသးတယ္..."</span><br /> <br /><span style="color: rgb(51, 0, 0);"> " ဒါဆုိ အေတာ္ပဲေပါ့ ေမာင္... ကြ်န္မလဲ တစ္လက္စတည္း ေမာင္နဲ႕တူတူ ၀ယ္မယ္ေလ... ေမေမကေတာင္ ပန္းသီးစားခ်င္တယ္ ေျပာေနေသးတယ္ ေမာင္ရဲ႕.... "</span><br /><br />ေကာင္ေလးက ခပ္ဖြဖြျပံဳးသည္။ ေကာင္မေလး၏ လက္ကေလးကုိ မလႊတ္တမ္း ဆုပ္ကုိင္ထားခဲ့ရင္းက ဆုိက္ေရာက္လာေသာ ၄၈ အျမန္ကားေပၚသုိ႕ သူတုိ႕ တက္သြားၾကေလသည္။<br />သူတစ္ေယာက္သာ မွတ္တုိင္၌ ေယာင္ခ်ာခ်ာ ျဖစ္က်န္ခဲ့သည္။<br />ေနမင္းသည္ အေနာက္အရပ္သုိ႕ လံုးလံုး ထြက္ခြါသြားခဲ့ျပီ။<br />ညဦးသည္ နီယြန္မီးေရာင္မ်ားေအာက္၌ လွပတင့္တယ္လာေလျပီ။<br />သူသည္လဲ အိမ္ျပန္ရေတာ့မည္။<br />သူကေလးတုိ႕လုိက္ပါသြားေသာ ထုိခရီးသည္တင္ မထသယာဥ္၏ ေနာက္ျမီးပိုင္းကုိ သတိလက္လြတ္ေငးေမာေနခဲ့မိျပီးမွ သူ ဖြဖြညင္ညင္ ေျပာလုိက္မိပါသည္။<br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(0, 0, 102);">( ႏွုတ္ဆက္ပါတယ္ စံုတြဲကေလးရယ္.... အကယ္၍ ေလာကအေျပာင္းအလဲေတြ မရွိခဲ့ဘူးဆုိရင္ေပါ့.... ေနာက္တစ္ပတ္ တနဂၤေႏြညေနမွာ ျပန္ဆံုခ်င္ပါေသးတယ္ကြယ္....။)</span></span></p><p class="MsoNormal"><br /><span style="font-size: 9pt; font-family: Zawgyi-One; color: black;" lang="EN-US"><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 102);">ေဇာ္။</span><br /><br /><span style="font-style: italic; font-weight: bold; color: rgb(51, 0, 0);">( က်ေနာ္ တကၠသုိလ္ေက်ာင္းသူဘ၀ ေရႊတိဂံုကုန္းေတာ္ သန္႕ရွင္းေရး တနဂၤေႏြအပတ္တုိင္း ၾကံဳေတြ႕ခဲ့ရေသာ က်ေနာ္မသိေသာ စံုတြဲတစ္တြဲအေၾကာင္း ျဖစ္ပါသည္။ </span><br /><span style="font-style: italic; font-weight: bold; color: rgb(51, 0, 0);">ထုိစံုတြဲကေလးကုိ ၾကည့္ရင္း .. က်ေနာ္ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့မိဖူးပါသည္။ </span><br /><span style="font-style: italic; font-weight: bold; color: rgb(51, 0, 0);">တစ္ေန႕ က်ေနာ့္တြင္ ခ်စ္သူရွိလာေသာ အခါ......... ) </span><br /><br /></span></p> <span id="fullpost"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7131883970491528538-1140162975888659832?l=latlatzaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေဇာ္http://www.blogger.com/profile/13774875875259445312noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7131883970491528538.post-42241849926042054932011-03-01T15:58:00.000+04:002011-03-01T15:59:08.950+04:00ကံေကာင္းေထာက္မလုိ႕ ရွင္သန္ခြင့္ရေနတဲ့<br />ေန႕တာတုိတုိေတြထဲ<br />၂၄နာရီလံုး အသက္ရွဴၾကပ္ေနရတယ္<br /><br />အဲ့ဒီ လူေျပာမ်ားတဲ့ အဆိပ္ရည္ကုိ<br />မေတာ္တဆ ငတ္ၾကီးက် ျမိဳမိျပီးကာမွ<br />ဘယ္ဘက္ ရင္ဘတ္တစ္ျခမ္းက မ်က္တတ္တတ္နဲ႕<br /><br />ကုိယ့္အျပစ္နဲ႕ကုိယ္ပဲေလ<br />ခ်စ္တတ္လြန္းခဲ့တာကုိက ကုိယ့္အမွားတစ္စြန္းတစ္စပဲ ျဖစ္ရမယ္<br /><br />ေနသာပါတယ္<br />က်က်သြားတဲ့ ရွိစုမဲ့စု သိကၡာေတြကုိ<br />လုိက္လိုက္ေကာက္ေနရတာနဲ႕တင္<br />ကုိယ့္မွာ လူမွန္းသူမွန္းမသိျဖစ္ျဖစ္ေနရတယ္<br /><br />အေပၚ.. ေအာက္.. ေဘး<br />သံုးမ်ိဳးသာ ေရြ႕လုိ႕ရတဲ့ ဒီ၀လံုးထဲ<br />သုညကုိ အိတ္ကပ္ထဲထည့္ ရုိးသားျခင္းနဲ႕ ရွင္သန္မေဟ့လုိ႕<br />ေျပာေျပာမိတဲ့ ကုိယ့္စကားေတြ ကုိယ့္ဟာကုိယ္ ျပန္ျပီး<br />ထမ္းပုိးေနရတာေလာက္ ဘယ္အရာမွ ေလးမယ္မထင္ဘူး<br /><br />လက္ခုပ္ဆုိတာ တစ္ဖက္တည္းတီးလုိ႕ ျမည္ရုိးမွ<br />မရွိခဲ့ဘဲကြယ္<br />ျဖစ္ပ်က္ခဲ့သမွ်ထဲ ကုိယ့္ပါ၀င္မွဳေတြ<br />ရာခုိင္ႏွုန္း ဘယ္ေလာက္မ်ားခဲ့တယ္တဲ့လဲ<br /><br />ျမတ္ျမတ္ႏုိးႏုိးနဲ႕ နက္ရွုိင္းခဲ့ျပီးကာမွ<br />ကုိယ္ လႊင့္ပစ္ခံရဦးေတာ့မယ္တဲ့လား<br />အေနအထုိင္မတတ္တဲ့ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ပဲ<br />ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း ျပန္ျပံဳးျပလုိက္မိတယ္<br />ေနသာပါရဲ႕ကြယ္<br /><br />ေတြးပူမိေလတုိင္း<br />ခ်မိရတဲ့ သက္ျပင္းေတြ<br />တထိတ္ထိတ္ျဖစ္ရတဲ့ စုိးရြံ႕ျခင္းေတြ<br />သူမုန္းမွာကုိ ေသမေလာက္ေၾကာက္မိရျခင္းေတြ<br />ကုိယ္ ....................<br />ရင္ထဲမွာ.............<br />မ___ ေကာင္း____ ဘူး။<br /><br />ကုိယ္ျဖစ္ခ်င္တာသာ ျဖစ္ခြင့္ရမယ္ဆုိရင္<br />အဲ့ဒီ ခါးသက္ျခင္းကမ္းပါးက<br />အနက္ေရာင္ သံသယနယ္ေျမထဲ<br />ကုိယ္ စစ္ေရးမငင္ခ်င္ဘူး<br />သံခင္း တမန္ခင္းေတြ မလာခင္ကတည္းက<br />ကုိယ္ အလံျဖဴထူပါ့မယ္<br />လက္နက္ခ် ခ်စ္ၾကည္ေရးေတြထဲ<br />" ေနာက္တစ္ၾကိမ္ " ဆုိတာကုိ နဲနဲေလာက္<br />ျပန္ရခ်င္တယ္<br /><br />ဘယ္ဘက္ရင္တစ္ျခမ္းရယ္<br />လွဳပ္ရွားမွဳေတြကုိ တဆိတ္ ရပ္တန္႕ေပးပါလား<br />ျငိမ္သက္ျခင္းေတြထဲ ကုိယ္ေျခရာ ခန ေဖ်ာက္ပါရေစ<br />အားလံုး ျပီးဆံုးသြားရင္ေတာ့<br />နံနက္ျဖန္မွာ ေနသာေကာင္းပါရဲ႕<br /><br />ခုေလာေလာဆယ္<br />ကုိယ္အေရးတၾကီး လုပ္စရာရွိေနတယ္<br />ခ်စ္သူအေပၚ ရုိးသားမွဳ ဘယ္ေလာက္ရွိလဲ<br />ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ ဆန္းစစ္ရဦးမယ္။ ။<br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102); font-weight: bold;">ေဇာ္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7131883970491528538-4224184992604205493?l=latlatzaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေဇာ္http://www.blogger.com/profile/13774875875259445312noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7131883970491528538.post-67371710509095723382011-02-18T14:24:00.001+04:002011-02-18T14:26:02.302+04:00တာ၀န္မဟုတ္တဲ့ တာ၀န္ေတြထဲ<br />ေခါင္းနစ္ရင္းက<br />ဗုိက္ဆာတာကုိ သတိရတယ္။<br /><br />ထမင္းဘူးကုိ ဖြင့္မယ့္အစား<br />မွတ္စုစာအုပ္ ဖြင့္မိတယ္။<br /><br />တစ္နာရီနားခ်ိန္ဟာ<br />မြန္းက်ပ္ေနသူအတြက္ ရတနာ။<br /><br />ေရတစ္ပုလင္း<br />ေရွ႕ခ်ထားရင္း<br />ကုိဟန္သစ္ရဲ႕ စာေတြဖတ္တယ္<br />ကုိရန္ႏုိင္ရဲ႕ သန္းေျခာက္ေထာင္ျပန္နားေထာင္တယ္<br />လင္းစက္ရာကုိ ေတြးမိတယ္<br />ဟိန္းလတ္နဲ႕ စကားေျပာခ်င္တယ္<br />ေနပုိင့္ကုိ ဖုန္းေခၚတယ္<br />ေနာက္<br />သူ႕ကုိ တမ္းတမ္းတတ<br />လြမ္းတယ္။<br /><br />အခ်ိန္ေတြရဲ႕ ေရြ႕လ်ားမွဳက<br />ေႏွးလြန္းေလျခင္း<br />အျပစ္တင္ေငြ႕ေတြနဲ႕ အခန္းေတာင္<br />ပုိေမွာင္သြားသလုိ<br />၀န္းက်င္မွာ ေငြ႕ရည္တုိ႕<br />တြဲလြဲခုိတယ္။<br /><br />ဖတ္ျပီးသား ကဗ်ာကုိပဲ<br />ေနာက္တစ္ၾကိမ္ ျပန္ဖတ္မိတယ္<br />နားထဲမွာေတာ့<br />ေလွာင္ရယ္သံေတြ ဆူညံေလရဲ႕။<br /><br />တစ္ခုခုလုပ္မွျဖစ္မယ္<br />ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ထဲ<br />အေတြးေတြ ထည့္ေဖ်ာ္လုိက္တယ္<br />က်တဲ့အခါလဲ က်တယ္<br />ဖန္တဲ့အခါလဲ ဖန္တယ္<br />သက္တဲ့အခါလဲ သက္တယ္<br />ငါကုိက<br />ျဖစ္တည္မွဳနဲ႕ နဲနဲလြဲတယ္။<br /><br />ဒီေန႕က ႏုိက္ဒ်ဴတီ<br />နားရက္ေရာက္ဖုိ႕ ၂၄နာရီႏွစ္ခါျဖတ္ရဦးမယ္<br />ဒီေန႕ကုန္ဖုိ႕ အေတာ္ၾကာတာပဲလုိ႕<br />ေတြးမိေပမယ့္<br />ေသဖုိ႕တစ္ရက္နီးတာကုိေတာ့ ေမ့ေလ်ာ့တယ္။<br /><br />ျငိမ္ျငိမ္ဆိတ္ဆိတ္ေနခ်င္ကာမွ<br />ငါ့ကုိ ဘာလုိ႕လာလာေခၚေနၾကတာလဲ<br />ခနေလာက္ နားပါရေစလား<br />ေရြ႕လ်ားေနတဲ့ ပတ္လမ္းေၾကာင္းထဲ<br />အမွုန္ေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ား ပါ၀င္ေနသလဲ<br />ငါ စူးစုိက္ၾကည့္ခ်င္တယ္<br />အားလံုးျငိမ္သက္သြားတဲ့ ခနရဲ႕ေနာက္<br />ငါ ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ ျပန္ဖူးပြင့္မယ္။<br /><br />နားထဲမွာ အသံေတြ ထပ္ေနတယ္<br />အိမ္ျပန္ခ်ိန္ကုိ ေမွ်ာ္ၾကည့္မိတယ္<br />နာရီကုိ ခနခန ေငးတယ္<br />ျဖိဳးကုိ ေတြ႕ခ်င္တယ္<br />လင္းစက္ရာကဗ်ာေတြကုိ ငတ္မြတ္တယ္<br />ေက်ာခ်မ္းလြန္းတဲ့ အဲကြန္းခန္းထဲ<br />ေရခိုးေရေငြ႕ေတြနဲ႕<br />အေတြးတစ္ခ်ိဳ႕<br />ပလူပ်ံတယ္။<br /><br />အလကားရလုိ႕သာ ေတြးေနမိတာ<br />အခန္းေအးစက္စက္ထဲ<br />အေတြးစုိထုိင္းထုိင္းေတြက<br />ေအာက္သုိးသုိးနံ႕ေတြနဲ႕။<br /><br />ကြန္ျပဴတာကုိ ၾကည့္တယ္<br />ဗလာကုိသာ ျမင္တယ္<br />ခလုတ္ေတြကုိ ႏွိပ္ေနတယ္<br />နတၳိကုိသာ ခံစားမိတယ္<br />တစ္စံုတစ္ခုထဲ နစ္ျမဳပ္ေနရင္း<br />တစ္စံုတစ္ခုရဲ႕ ဖိအားေတြေၾကာင့္<br />အသက္ရွဴ ၾကပ္တယ္။<br /><br />ဟူး.........<br />ေတာ္ျပီ<br />ေခါင္းကုိခါတယ္<br />လက္ကုိခါတယ္<br />ဆံပင္ကုိခါတယ္<br />ႏွလံုးသားကုိ ဖုန္ခါတယ္<br />အေတြးေတြကုိ ျပန္သတ္ရမယ္။<br /><br />ေျပာသာေျပာရတာပါ<br />စိတ္ကူးထဲမွာေတာ့<br />အလင္းေတြက<br />ယုိင္လုိ႕ ေကာင္းေနၾကတုန္း....။ ။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 102);">ေဇာ္။</span><br /><span id="fullpost"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7131883970491528538-6737171050909572338?l=latlatzaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေဇာ္http://www.blogger.com/profile/13774875875259445312noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7131883970491528538.post-11445891898356203622011-02-15T18:01:00.002+04:002011-04-08T10:52:06.578+04:00အဲ့ဒီေန႕က မုိးမရြာပါဘူး။ စာဖြဲ႕ရေလာက္ေအာင္လဲ ကဗ်ာမဆန္ခဲ့ဘူး။ ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ မခ်စ္တတ္တဲ့ကြ်န္မကုိ ခ်စ္ျမတ္ႏုိးတတ္ေအာင္ သင္ေပးခဲ့တဲ့ အဲ့ဒီခ်စ္သူကုိ ကြ်န္မ စတင္သိကြ်မ္းခဲ့ရတဲ့အခ်ိန္ ကြ်န္မရဲ႕ ခ်စ္သူဟာ တံခါးမေခါက္ စစ္မေၾကျငာပါဘဲ ကြ်န္မႏွလံုးသားကုိ စစ္ဆင္ခဲ့တယ္။ ခ်စ္သူရဲ႕ နည္းဗ်ဴဟာအဆင့္ဆင့္မွာ ကြ်န္မ နစ္မြန္း ... ရုန္းမရေအာင္ ေႏွာင္ဖြဲ႕ခဲ့တယ္။<br />ခ်စ္သူကုိ ကြ်န္မ သိပ္ခ်စ္ခဲ့တယ္။<br /><br />ေမာင္လုိ႕ ႏွလံုးသားဆီကေန ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ အဲ့ဒီ နာမ္စားေလးတစ္ခုမွာ ခ်စ္ျမတ္ႏုိးျခင္းတုိ႕ အေလးခ်ိန္ ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား ပါ၀င္ေနမယ္လုိ႕ ေမာင္ထင္လဲဟင္...<br />စာအုပ္ရဲ႕ ပထမစာမ်က္ႏွာမွာကတည္းက ေမာင့္ကုိ ကြ်န္မက ခ်စ္ခဲ့ရတာပါ ေမာင္..<br /><br />ကြ်န္မကုိ ခ်စ္သူလုိ႕ ေခၚတတ္ခဲ့တဲ့ ေအးေဆးျငင္သာစြာ စကားေျပာတတ္ခဲ့တဲ့ ေမာင့္ရဲ႕ ရင္ထဲကုိ ကြ်န္မ ခနေလာက္ျဖစ္ျဖစ္ ၀င္ၾကည့္ခ်င္ပါတယ္။ ခ်စ္ျခင္းမွာ အေပၚယံေတြမ်ား အခ်ိဳးညီ ေရာပါေနခဲ့ပါသလား။<br />တိတ္တဆိတ္ ေမးခြန္းထုတ္ရင္း ဒီသံသယေတြကုိ ကြ်န္မ ခ၀ါခ်ပစ္ခဲ့တာ ေမာင္ စိတ္မေကာင္းမွာ စုိးရိမ္မိလုိ႕ တစ္ခုတည္းပါ။<br /><br />ခ်စ္သူကုိ ေလးနက္စြာ ကြ်န္မခ်စ္ခဲ့တယ္။ ျမတ္ႏုိးစြာ တန္ဖုိးထားခဲ့တယ္။ ရူးမုိက္စြာ တိတ္တိတ္ေလး ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ကြ်န္မအတြက္ တန္ျပန္မွုက တံလွ်ပ္တဲ့လား ေမာင္။<br /><br />မွတ္မိပါေသးတယ္။<br />အဲ့ဒီ ေမာင္ခုိ၀င္ခဲ့ဖူးတဲ့ ရင္ခြင္ကေလးက ကြ်န္မကုိ သိသြားခဲ့ေတာ့ ကြ်န္မေရွ႕မွာ သူကေလး ငုိခဲ့တယ္။ ရွိဳက္ၾကီးတငင္ ငုိခဲ့တယ္။ ကြ်န္မကုိ ခ်ိန္းေျခာက္ခဲ့တယ္။ ေတာင္းပန္ခဲ့တယ္။<br />ေမာင္.... မတ္မတ္ရပ္ေနခဲ့တဲ့ ကြ်န္မ၊ တုတ္တုတ္မလွုပ္ခဲ့တဲ့ ကြ်န္မ၊ တံုဏွီဘာေ၀ ေနခဲ့တဲ့ ကြ်န္မကုိ အသည္းႏွလံုးမရွိ၊ ကုိယ္ခ်င္းစာတရားမရွိတဲ့မိန္းမလုိ႕ သူကေလး ထင္ေရာ့မယ္။<br />တကယ္က ေမာင္ရယ္.. ရွင္သာ ျမင္ႏုိင္မယ္ဆုိရင္ ကြ်န္မ ဘယ္ေလာက္နာက်င္ခဲ့လဲဆုိတာ ... ဘယ္ေလာက္ရင္ကြဲခဲ့ရသလဲဆုိတာ.. ဘယ္ေလာက္အထိ အရုပ္က်ိဳးျပတ္ျဖစ္ခဲ့ရသလဲဆုိတာ...<br />ကြ်န္မကုိက် ဘယ္သူေတြမ်ား စာနာႏုိင္ခဲ့ၾကပါသလဲ.....<br />ကြ်န္မေမာင့္ကုိ သိပ္ခ်စ္ခဲ့မိတာ သူကေလးကုိ မသိခဲ့လုိ႕ပါ။<br /><br />ဒါေပမယ့္ေမာင္.... ခ်စ္ျခင္းမွာ တားဆီးလုိ႕ရရုိး ထံုးစံ ရွိခဲ့ပါသလား။<br />ေမာင္ေျပာသမွ် ကြ်န္မနားေထာင္ခဲ့တယ္။ ေမာင္ဆုိသမွ် ကြ်န္မလက္ခံခဲ့တယ္။ ေမာင္ေခ်ာ့သမွ် ကြ်န္မျပံဳးခဲ့တယ္။ ကြ်န္မကုိ ဦးေႏွာက္မရွိသူလုိ႕ပဲ ဆုိဆုိ၊ အရူးလုိ႕ပဲ သတ္မွတ္ခ်င္သတ္မွတ္၊ မုိက္မဲသူလုိ႕ပဲ ေျပာေျပာပါေမာင္...<br />ကြ်န္မခ်စ္တဲ့ ခ်စ္သူကုိ ကြ်န္မ ျမတ္ႏုိးစြာ ခ်စ္ခ်င္ပါတယ္။<br /><br />ေမာင့္အေပၚမွာ တစ္ခါမွ စိတ္မဆုိး စိတ္မေကာက္တတ္ခဲ့တဲ့ ကြ်န္မကုိ စိတ္ဆုိးစိတ္ေကာက္ဖုိ႕ ေမာင္ေျပာခဲ့တုန္းက ကြ်န္မ ေလးေလးနက္နက္ ျပံဳးခဲ့မိတယ္။ ကြ်န္မစိတ္ဆုိးရင္ ေမာင္ ကြ်န္မကုိ ျငဴဆူေတာ့မွာ၊ ကြ်န္မစိတ္ေကာက္ရင္ ေမာင္ကြ်န္မကုိ ထားသြားခဲ့ေတာ့မွာ။<br />ကြ်န္မ သိပ္ေၾကာက္ခဲ့မိပါတယ္ေမာင္။<br /><br />ဒါေပမယ့္ေမာင္ရယ္<br />အခု ကြ်န္မတစ္ေယာက္တည္းပါ။ ေမာင္ေမ့ေလ်ာ့ေနတဲ့ ေမာင့္ကုိသိပ္ခ်စ္တဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ ဒီေကာင္းကင္ၾကီးေအာက္မွာ တစ္ေယာက္တည္း ျငိမ္ျငိမ္ဆိတ္ဆိတ္ရွိေနခဲ့ပါတယ္ေမာင္။ အဲ့ဒီ မိန္းကေလးက သိပ္ဟန္ေဆာင္ေကာင္းတာေမာင္ရဲ႕။ သူက အျမဲျပံဳးေနတတ္တယ္။ သူ႕ကုိ သူ႕ခ်စ္သူအေၾကာင္းေမးတာကုိ ၾကံဳရတုိင္း ခ်စ္သူက သူ႕ရင္ထဲမွာ အျမဲရွိျပီး ခ်စ္သူကလဲ သူ႕ကုိ သိပ္ခ်စ္တာေပါ့လုိ႕ ေျဖတတ္ခဲ့တဲ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ သူငုိေနတာကုိေတာ့ ဘယ္သူမွ မသိခဲ့ပါဘူးေမာင္။ သူ႕ရင္ေတြ သိပ္နာက်င္ေနရတယ္။ ဒဏ္ရာေတြ ထပ္ေနခဲ့တယ္။ ရင္ကြဲေနခဲ့တယ္ဆုိတာေတြကုိ ဘယ္သူမွ မသိႏုိင္ခဲ့ၾကပါဘူး။<br /><br />ကြ်န္မဆုိတဲ့ ေမာင့္ကုိသိပ္ခ်စ္တဲ့ အဲ့ဒီမိန္းကေလးအတြက္ ကံတရားက အဲ့ဒီလုိ သတ္မွတ္ခဲ့တယ္ဆုိရင္လဲေလ... ကြ်န္မတစ္ခုေလာက္ပဲ ေတာင္းဆုိခြင့္ရွိပါရေစ။ ခ်စ္သူကုိ သိပ္ခ်စ္ခဲ့မိတဲ့ ဒီရင္... ျမတ္ႏုိးခြင့္ေတာ့ ရွိသင့္ပါတယ္ေလ။<br /><br />အဲ့ဒီေန႕က ေမာင့္ေမြးေန႕ပါေမာင္။ ကြ်န္မေလ တစ္ေနကုန္ကုိ စိတ္ပင္ပန္းစြာ ေစာင့္ေနခဲ့မိတာပါ။ မသိစိတ္က ေမာင္ ကြ်န္မဆီလာမွာ မဟုတ္ပါဘူးလုိ႕ သိေနခဲ့ေပမယ့္ သိစိတ္က ... ဟင့္အင္း... ေမာင္လာမွာပါ။ ေမာင္က ငါ့ကုိ ခ်စ္ပါတယ္လုိ႕ မ်က္လံုးစံုမွိတ္ ျငင္းဆန္အားေပးေနမိခဲ့တာ။ ဒါေပမယ့္ အခ်ိန္ေတြက သစၥာရွိစြာနဲ႕ အေျခအေနမွန္ အျဖစ္မွန္ကုိ သက္ေသထူသြားခဲ့တယ္။ ကြ်န္မရဲ႕ ရွိုက္ၾကီးတငင္ ငိုေကြ်းမွုကုိက် ဘယ္သူေတြမ်ား အသိအမွတ္ျပဳေပးခဲ့ၾကပါသလဲ။ ကြ်န္မရဲ႕ ကြဲအက္ေနတဲ့ ႏွလံုးသားကုိ ဘယ္သူေတြမ်ား ျမင္ေတြ႕ခဲ့ၾကပါသလဲ။<br /><br />ကြ်န္မ ရယ္ေနပါတယ္ေမာင္။ ကြ်န္မ ျပံဳးေနဆဲပါ။ မ်က္လံုးေပါင္းမ်ားစြာေရွ႕ တည္ျငိမ္စြာ ဟန္ေဆာင္ေနဆဲပါ ..... ဘယ္ဘက္ရင္အံုေအာက္ ဒဏ္ရာရ ႏွလံုးသားတစ္ခုနဲ႕အတူ............<br /><br />ေမာင္<br />သူမ်ားေတြ အသဲကြဲၾကတယ္ဆုိတုန္းက ကြ်န္မ ဟားတုိက္ရယ္ေမာခဲ့ဖူးပါတယ္။<br />လူေတြေျပာၾကတဲ့ ခ်စ္သူကုိလြမ္းေၾကာင္း စကားလံုးေပါင္းမ်ားစြာ စာဖြဲ႕မွုေပါင္းမ်ားစြာ ကြ်န္မ ၾကားသိရတုိင္း ကြ်န္မ ျပံဳးစိစိလုပ္ရင္း ျပန္ေငးၾကည့္ခဲ့ဖူးပါတယ္။<br />အခုေတာ့..........<br /><br />ေမာင္<br />နာက်င္တယ္ဆုိတာ ဂ်ိဳနဲ႕လားလုိ႕ ေနာက္ေျပာင္တတ္ခဲ့ဖူးတဲ့ကြ်န္မ ေမာင့္ရဲ႕ ေမ့ေလ်ာ့မွု၊ လစ္လ်ဴရွဳမွဳေအာက္မွာ ဒဏ္ရာနက္နက္ေတြနဲ႕ေပါ့။<br />ႏွုတ္မဆက္ပါနဲ႕လားေမာင္ရယ္<br />ေတြ႕ဆံုခြင့္မရွိခဲ့ေတာ့ဘူးဆုိရင္ေလ ကြ်န္မကုိ လွည့္မၾကည့္စတမ္း ထားသြားခဲ့လုိက္ပါ။<br />ေမာင္ထားခဲ့တဲ့ ဒီေနရာေလးမွာပဲ ကြ်န္မ တိတ္တိတ္ေလး ရပ္က်န္ခဲ့ပါရေစ .....<br />ေမာင္ခ်န္ခဲ့တဲ့ အဲ့ဒီေျခရာေတြကုိ ေငးၾကည့္ေနခဲ့ရင္း............<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 102);">ေဇာ္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7131883970491528538-1144589189835620362?l=latlatzaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေဇာ္http://www.blogger.com/profile/13774875875259445312noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7131883970491528538.post-16550521187533259142011-01-29T10:07:00.000+04:002011-01-29T10:08:57.614+04:00စိတ္ညစ္တယ္<br />စိတ္ညစ္တယ္<br />စိတ္ညစ္တယ္<br />စိတ္ညစ္တယ္ေပါင္းမ်ားစြာကုိ<br />ငါခ်ေရး<br />တစ္လံုးတစ္ေလမွာမ်ား<br />ေျပရာေျပေၾကာင္း<br />ငါ ျမင္ရမတဲ့လား<br /><br />စိတ္ႏွစ္ခြ ဒြန္တြဲမွဳေတြၾကား<br />က်ေနာ္ မေမြ႕ေလ်ာ္ေတာ့ပါဘူး ေမေမရယ္<br />အဲ့ဒီေန႕ေတြရဲ႕ မုိးအံု႕မွဳကုိ<br />က်ေနာ္ မေက်မနပ္ ျဖစ္ရတယ္။<br /><br />မမွ်တဘူး ...... မတရားဘူး.........<br />ငါ ၀ုန္းဒုိင္းက်ဲေတာ့<br />ငါ ..... လြန္တယ္တဲ့....<br /><br />ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ဟားတုိက္ခ်င္တယ္<br />ပက္ပက္စက္စက္ ရယ္ေမာခ်င္တယ္<br />ေနာက္<br />၀မ္းနည္းပက္လက္ ငါ ငုိမယ္<br />မ်က္ရည္တစ္စက္ေလာက္ကမ်ား<br />ငါ့ရင္ကုိ ေပါ့ပါးေလေစမလားလုိ႕ပါ။<br /><br />ေပ်ာ္ရာမွာ မေန<br />ေတာ္ရာမွာသာ ေနေလေတာ့လုိ႕<br />အမိန္႕ဆန္ဆန္ေတြၾကား<br />က်ေနာ္ မြန္းက်ပ္လြမ္းလွပါတယ္ ေမေမရယ္<br />ျပည္သူပုိင္ေလထဲမွာမွ<br />လူျဖစ္လာရတာ ေမာတယ္။<br /><br />ေမေမရယ္<br />ဘယ္လုိေနရာမ်ိဳးမွာမွ<br />က်ေနာ္ မေပ်ာ္ပုိက္ေတာ့ပါဘူး<br />ခ်ိဳျမိန္တဲ့ အဆိပ္ပ်ားရည္ေတြေနာက္<br />အငမ္းမရ လုိက္လုိက္ေမွာက္ေနရတာကုိက<br />(ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္)<br />မသတီ ျဖစ္လာေနမိရတယ္။<br /><br />ကဲပါေလ<br />ရွံဳးလက္စနဲ႕ အရွံဳးသာေပးလုိက္ပါေတာ့မယ္<br />သူတုိ႕အလုိျပည့္လုိ႕ ျငိမ္းခ်မ္းၾကတဲ့ခန<br />ငါ့အပူေတြလဲ ျငိမ္းခ်မ္းပါရေစ<br />ငါ နာက်င္သကဲ့သုိ႕<br />သူတုိ႕ မျဖစ္ၾကပါေစနဲ႕။<br /><br />ေမေမရယ္<br />က်ေနာ္ တုိးတုိးတိတ္တိတ္<br />က်ိတ္မွိတ္ ျမိဳခ်လုိက္ရတဲ့<br />မီးက်ီခဲတစ္ခ်ိဳ႕မွာ<br />က်ေနာ့္ ကုိယ္ .... စိတ္.... ႏွလံုး.... သံုးပါးလံုး<br />ဖ်ားနာကုန္ၾကတယ္။<br /><br />ေတာ္ပါျပီ ေမေမရယ္<br />နံနက္ျဖန္မွာ က်ေနာ္ကို ေမ့သြားၾကမယ့္ သူေတြထဲ<br />အာဃာတနဲ႕ က်ေနာ္ မပတ္သတ္ခ်င္ေတာ့ပါဘူး<br />အလုိရွိသမွ် ယူသြားလုိက္ၾကပါ<br />ငါ မတြယ္တာေတာ့ပါဘူး<br />မျမတ္ႏိုးေတာ့ပါဘူး<br />ကုိယ္အလုပ္ ကုိယ္လုပ္<br />အခ်ိန္တန္ အိမ္ျပန္<br />ငါ့ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြ ျပီးတဲ့ေနာက္<br />ငါ အေသေျဖာင့္မယ္<br />အဲ့ဒါကမွ .... ငါ့ပန္းတုိင္အစစ္ျဖစ္တယ္။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 102);">ေဇာ္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7131883970491528538-1655052118753325914?l=latlatzaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေဇာ္http://www.blogger.com/profile/13774875875259445312noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7131883970491528538.post-77517254191887168342011-01-16T21:14:00.002+04:002011-01-16T22:09:39.198+04:00မုိးရယ္<br />မေတြ႕တာ ၾကာခဲ့ျပီကြယ္<br />တုိက္ခတ္လာတဲ့ အေရွ႕ေတာင္အရပ္က<br />အဲ့ဒီ ေလျပည္ေတြထဲမွာ<br />မုိးရဲ႕ အေငြ႕အသက္မ်ား<br />ရလုိရျငား<br />ကြ်န္ေတာ္ဟာ မုိးကုိလြမ္းတတ္လာတယ္။<br /><br />မုိးရယ္<br />မျမင္တာ ၾကာခဲ့ျပီကြယ္<br />အလြတ္ရေနတဲ့ အဲ့ဒီ ဂဏန္းေလးေတြကုိ<br />ႏွိပ္ဖုိ႕ ၾကိဳးစားေနရင္းက<br />သတၱိမရွိတဲ့ ကြ်န္ေတာ္<br />မုိးကုိ လြမ္းစိတ္နဲ႕<br />(အၾကိမ္ၾကိမ္)<br />ဖ်ားနာခဲ့ရတယ္။<br /><br />မုိးရယ္<br />တိမ္ေတြထူတုိင္း ရြာမွာေလလားရယ္လုိ႕<br />တမ္းတမ္းတတ<br />ကြ်န္ေတာ္ ရူးသြပ္ခဲ့ရတယ္<br />သိေနပါရဲ႕နဲ႕ မျမင္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္တဲ့မုိးကုိ<br />ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္လုိ<br />လွမ္းေခၚရပါ့မယ္။<br /><br />မုိးရယ္<br />မုတ္သံုေလေတြ မလာခင္ကတည္းက<br />ကြ်န္ေတာ္မုိးကုိ ခ်စ္ခဲ့ရပါတယ္<br />မုိးရဲ႕ ေအးျမမွုကုိ <br />တိတ္တဆိတ္ ငံ့လင့္ေနခဲ့ရင္းက<br />ကြ်န္ေတာ့္အလြမ္းေတြ<br />အုပ္စုဖြဲ႕တယ္။<br /><br />ကြ်န္ေတာ့္ကုိ မခ်စ္ႏုိင္မွန္း သိရဲ႕နဲ႕<br />မုိးေခၚေတးေတြ<br />ကြ်န္ေတာ္ အၾကိမ္ၾကိမ္ ဟစ္ေၾကြးခဲ့မိတယ္<br />ကြ်န္ေတာ့္ရင္မွာ မုိးမရြာႏုိင္မွန္း<br />သိေနရဲ႕နဲ႕<br />မုိးရဲ႕ ေငြ႕ရည္ဖြဲ႕မွုကုိ<br />တိတ္တဆိတ္ ကြ်န္ေတာ္ ေစာင့္ေမွ်ာ္ခဲ့မိတယ္။<br /><br />မုိးရယ္<br />မုိးနဲ႕ေ၀းတဲ့အရပ္မွာမွ<br />ကြ်န္ေတာ္ ရင္ခုန္ရဲခဲ့ပါတယ္<br />ရိတ္သိမ္းမိတဲ့ အာရံုေတြတုိင္းမွာ<br />မုိးက ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ကြန္းခုိရာပါ..<br />မုိးမသိႏုိင္တဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ ရင္ဘတ္တစ္ျခမ္းမွာ<br />၀င္သက္ထြက္သက္တုိင္းက<br />မုိးကုိ တုိးတုိးဖြဖြ တမ္းတတယ္..<br /><br />သိပ္ခ်စ္ရပါတယ္မုိးရယ္<br />ရြာခ်င္သလုိသာ ရြာလုိက္ပါ<br />ေပ်ာ္ရာမွာသာ သြန္းျဖိဳးပါ<br />ေလႏွင္ရာလဲ လြင့္ေနပါ<br />ကြ်န္ေတာ္ဆုိတဲ့<br />ျဖစ္တည္မွု သက္သက္ေကာင္ရဲ႕ ေျမရုိင္းရင္ဟာ<br />မုိးရဲ႕ မ်က္ႏွာလႊဲမွဳတုိင္းမွာ<br />ပက္ၾကားေတြနဲ႕ ယုိင္နဲ႕ေနခဲ့<br />ေျခရာထပ္ခဲ့ျပီပဲ မုိးရယ္.....။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 102);">ေဇာ္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7131883970491528538-7751725419188716834?l=latlatzaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေဇာ္http://www.blogger.com/profile/13774875875259445312noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7131883970491528538.post-45388593667961550122011-01-09T23:53:00.006+04:002011-01-10T00:02:29.045+04:00ေမွ်ာ္လင့္ထားျခင္းမရွိပါဘဲ..<br />ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့လြင္လြင္ နံနက္ခင္းရဲ႕ ျမဴမွုန္ေတြၾကားမွာ<br />ကြ်န္ေတာ့္ရင္ခြင္တံခါးကုိ လာေခါက္တဲ့ နံနက္ခင္းဧည့္သည္ေလးက<br />ကြ်န္ေတာ့္ရင္ခုန္သံေတြကုိေတာင္ အားနာပါးနာ .. အသိအမွတ္မျပဳခဲ့ပါဘူး။<br /><br />ခ်စ္သူေရ..<br />အရုဏ္ေတြ မလင္းခ်င္းခင္ကတည္းက<br />ညေတြဟာ ကြ်န္ေတာ့္ရင္မွာ အၾကိမ္ၾကိမ္ နက္ရွုိင္းခဲ့တာပါ။<br /><br />ကြ်န္ေတာ္ဆုိတာ<br />အနာဂတ္ကုိ ရူးႏွမ္းမိတဲ့..<br />စကားလံုးတုိင္းမွာ ခ်စ္သူကုိ ဘယ္ေလာက္ျမတ္ႏုိးေၾကာင္း..<br />အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ဖြဲ႕သီမိတဲ့<br />ဂ်စ္ကန္ကန္ဆန္တဲ့<br />ခ်စ္သူရဲ႕ စစ္သံု႕ပန္းတစ္ေယာက္ပါကြယ္။<br /><br />ေဟာ့ဒီ အာရံုတစ္ေလွ်ာက္<br />ခ်စ္သူရဲ႕ စကားလံုး အရုတ္အသိမ္းတုိင္းမွာ<br />ကြ်န္ေတာ့္ ၀င္သက္ထြက္သက္ေတြ ကေသာင္းကနင္း ႏုိင္သြားခဲ့ဖူးတယ္...<br />ခ်စ္သူရဲ႕ ရယ္သံဟဟေတြၾကားမွာ<br />ကြ်န္ေတာ့္အသက္ဓါတ္ေတြ တစ္ခဏစာ ခ်ဳပ္ျငိမ္းသြားခဲ့ဖူးတယ္ ...<br />ကြ်န္ေတာ့္၀ိဥာဥ္ဆုိတာ<br />ခ်စ္သူ ပါးျပင္ေပၚကုိ ျဖတ္တုိက္သြားတဲ့ ေလျပည္ေတြထဲ<br />ခုိ၀င္လုိက္ပါခ်င္ခဲ့တယ္..<br />ခ်စ္သူအတြက္ ေအးျမျငိမ္းခ်မ္းျခင္းေတြကုိ<br />ဟုိးအေ၀း ေတာင္တန္းၾကီးေတြဆီကေန ေက်ာပုိးသယ္ေဆာင္လုိ႕ေပါ့။<br /><br />ဒီလုိ မုိးမရြာတဲ့ ေအးစက္စက္ ရာသီေတြမွာေတာင္<br />ခ်စ္သူရဲ႕ အေငြ႕အသက္နဲ႕<br />ေျခာက္ကပ္ကပ္ ေန႕ရက္ေတြ စိမ္းလန္းလာေအာင္<br />ကြ်န္ေတာ္ ေပါင္းသင္တတ္လာခဲ့ျပီေလ..<br />ခ်စ္သူအတြက္ ခ်စ္ျခင္းကုိ<br />ဖြဲ႕ႏြဲ႕လုိ႕ ကြ်န္ေတာ္ မေျပာတတ္ခဲ့ပါဘူး<br />ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ဆုိတဲ့ အညတရေလးရဲ႕<br />အသိဥာဏ္ဟာ<br />ခ်စ္သူရဲ႕ ပံုရိပ္ေတြ ထာ၀ရ ခ်ိတ္ဆြဲျပသရာ<br />ကုိယ္ပုိင္ ျပခန္းငယ္တစ္ခုပါ..<br /><br />ေျမာက္ျပန္ေလတုိ႕ရဲ႕ ေဆာင္းရာသီထဲမွာ<br />ျဖဴလြလြ အိပ္မက္ေတြထဲ ေပ်ာ္၀င္ရင္း<br />ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းေတြကုိ လင္းလက္ခြင့္ေပးပါ<br />ခ်စ္သူ မသိေပမယ့္<br />တိတ္ဆိတ္ေျခာက္ကပ္ေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္အခန္းက်ဥ္းေလးရယ္..<br />ခ်စ္သူနာမည္ကုိ အထပ္ထပ္ေရးခ် .. စာရြက္ေတြနဲ႕ ရွုပ္ပြေတေလေနတဲ့<br />ကြ်န္ေတာ့္ စာၾကည့္စားပြဲေလးရယ္..<br />ဂီတာတစ္လက္ရဲ႕ သံစဥ္ေတြနဲ႕ လႊမ္းျခံဳထားတဲ့<br />ဥာဥ့္ဦးရဲ႕ လေရာက္ေအာက္က<br />တစ္စက္စက္က်ေနတဲ့ အလြမ္းညေတြကုိ<br />ခ်စ္သူ မသိႏုိင္ေပမယ့္..<br />ခ်စ္သူ သိႏုိင္မွာ မဟုတ္ေပမယ့္လည္း..<br />ကြ်န္ေတာ္ လြမ္းေနဦးမယ္ ခ်စ္သူရယ္။<br /><br />အဲ့ဒီအလြမ္းမွာ ဂႏၱ၀င္တင္ေစမယ့္ စကားလံုးေတြနဲ႕ ဖြဲႏြဲ႕မထားပါဘူး..<br />အကယ္ဒမီရႏုိင္ေလာက္တဲ့ ဟန္ျပမွုေတြ မပါပါဘူး..<br />ပ်ံ႕လြင့္လာတဲ့ အဲ့ဒီ ေတးသြားေတြကုိ နားေထာင္ရင္း<br />တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္နဲ႕ နက္ရွုိင္းေနတဲ့ ညယံထက္က ေကာင္းကင္ကုိ ၾကည့္ရင္း<br />က်ယ္ျပန္႕ေမ်ာလြင့္ စူးစူးနင့္နင့္နဲ႕ လြမ္းတယ္ ခ်စ္သူ။<br /><br />အေၾကာင္းအရာေတြနဲ႔ မၾကီးက်ယ္ခဲ့တဲ့ ေဟာ့ဒီ အညတရ ကြ်န္ေတာ္ဆုိတာ<br />ခ်စ္သူအတြက္ ျဖစ္တည္မွု သက္သက္ ေကာင္ပါ..<br />ခ်စ္သူကုိ လြမ္းတုိင္း .. ျမိဳသိပ္ထားရတဲ့ တစ္လံုးတည္းေသာ အမည္နာမေလးတစ္ခုကုိသာ<br />တိတ္တဆိတ္ေရရြတ္ရင္း<br />ခ်စ္သူကုိ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္လုိ ခ်စ္တဲ့ ကြ်န္ေတာ္ဆုိတဲ့ လူငယ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ရာဇ၀င္ဟာ<br />သိပ္ေတာ့ျဖင့္ ကဗ်ာမဆန္ခဲ့ပါဘူးခ်စ္သူ..<br /><br />ျငိမ္ျငိမ္သက္သက္နဲ႕ အေျခက် အိေျႏၵေတြ ရခဲ့ျပီးမွ<br />တားျမစ္ထားတဲ့ သစ္သီးကုိ မေတာ္တဆ ကုိက္မိသလုိ<br />အေယာင္ေယာင္အမွားမွားနဲ႕<br />အခ်စ္ရဲ႕ ျပဌာန္းမွုေတြကုိ မသိနားမလည္တဲ့ ကြ်န္ေတာ္<br />ခ်စ္သူရဲ႕ မ်က္နက္၀န္းေလးတစ္စံု ေရွ႕ေမွာက္<br />တိတ္တဆိတ္ ေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ့ဖူးတယ္။<br /><br />ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ရင္ခြင္တစ္ျခမ္းကုိ ငံု႕ၾကည့္လုိက္တုိင္း<br />ခ်စ္သူကုိ ခ်စ္ရတဲ့ခ်စ္ျခင္းနဲ႕ တစ္ဆတ္ဆတ္ခုန္ေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ႏွလံုးသားမွာ<br />ခ်စ္သူရဲ႕ အမည္နာမေလးက မင္းမူေနခဲ့တယ္..<br />တကယ္ေတာ့ ခ်စ္သူဆုိတာ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္<br />ကဗ်ာသိပ္မဆန္တဲ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္<br />ဂုဏ္သတင္းေမႊးပ်ံ႕လြန္းတဲ့ က်မုိင္းငယ္..<br />ဂ်စ္ကန္ကန္ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘ၀မွာ<br />အိပ္ယာက ႏုိးတုိင္း လြမ္းရတတ္တဲ့<br />အိပ္မက္ဦးတုိ႕ တည္ရာပါ .. ခ်စ္သူ<br /><br />အဘယ္နတ္ဘုရားရဲ႕ ျပဳစားမွုေတြေၾကာင့္မ်ားလဲ<br />ေျခာက္ေသြ႕ ေအးစက္ .. ျမဴေတြမွုိင္းေနတဲ့ ေဆာင္းညေတြနဲ႕အျပိဳင္<br />ကြ်န္ေတာ့္ရင္ဟာ ခ်စ္သူမရွိတဲ့ ေန႕ရက္ေတြမွာ<br />ျပာရီအက္ကြဲေနတယ္ေလ..<br />ဒါေပမယ့္..<br />ဒါေပမယ့္ ခ်စ္သူရယ္..<br />ဖြင့္ထားတဲ့ ကြန္ျပဴတာေရွ႕ ေဆာက္တည္ရာမဲ့ ေမ့ေမ့ေလ်ာ့ေလ်ာ့ထုိင္ရင္း<br />ခ်စ္သူရဲ႕ အရိပ္အေယာင္ကုိမ်ား ျမင္ရလုိ ျမင္ရျငား<br />ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနမိတဲ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ဟာ<br />အခါခါ ေသဖူးတာေတာင္မွ ပ်ဥ္းဖုိးနားမလည္ခဲ့ေသးပါဘူး။<br /><br />မနီးႏုိင္ေအာင္ ေ၀းေနခဲ့ရေပမယ့္<br />ခပ္မဆိတ္ဘဲ ကြ်န္ေတာ္ လြမ္းေနပါရေစ ခ်စ္သူ<br />ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဆုိတာ နံနက္ျဖန္တုိင္းမွာမွ ရွင္သန္တတ္တဲ့အရာမ်ိဳးလား<br />ကြ်န္ေတာ္ ဘာကုိမွ မေမွ်ာ္လင့္ခ်င္ေတာ့ပါဘူး<br />ကြ်န္ေတာ္ဆုိတဲ့ ဖားသူငယ္က<br />ကုိယ့္ႏြားေျခရာခြက္ကုိမွ တစ္ကမၻာထင္ခဲ့မိတာပါ<br />ပန္းေတြမပြင့္တဲ့ ရာသီမွာမွ<br />ညေမႊးပန္းနံ႕ကုိ တမ္းတမ္းတတ ရွိဳက္ခ်င္ေနမိတဲ့ ေဟာ့ဒီေကာင္<br />ကြ်န္ေတာ္ဆုိတဲ့ လူအတစ္ေယာက္ဟာ<br />ပန္းတုိ႕ရဲ႕ ဥယ်ာဥ္မွဴးကုိေတြ႕မွ<br />ရင္ကိုခြဲျပီး သည္းခ်င္တုိင္း သည္းခဲ့တာပါ ခ်စ္သူ..<br /><br />ခ်စ္သူနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္ဟာ တစ္မုိးေအာက္တည္း အတူ ရွိေနခဲ့လဲ<br />ကြ်န္ေတာ္တုိ႕ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ က်ိန္စာဆန္ဆန္ ၾကမၼာရုိင္းေတြေၾကာင့္<br />ခ်စ္သူကုိ သတိရတုိင္း အံု႕မွုိင္းရီေ၀လြန္းလွတဲ့ အလြမ္းကဗ်ာေတြက<br />ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ေန႕ရက္ေတြကုိ<br />ေဆာင္းအေငြ႕အသက္တုိ႕နဲ႕ စြတ္စုိေစခဲ့ပါျပီ ခ်စ္သူရယ္..။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 102);">ေဇာ္။</span><br /><br /><br /><br /><span id="fullpost"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7131883970491528538-4538859366796155012?l=latlatzaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေဇာ္http://www.blogger.com/profile/13774875875259445312noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7131883970491528538.post-21649976920838038022010-12-30T18:34:00.002+04:002010-12-30T18:58:45.939+04:00အေရာင္ျခယ္ထားတဲ့ ေလစိမ္းစိမ္းေတြတုိက္လုိ႕<br />ကြ်န္ေတာ္ျပန္ဖ်ားခ်င္လာတယ္..<br />ေနမေကာင္းျခင္းမွာ.. အလြမ္းေတြ နဲနဲေဖာက္ထားသလုိပါပဲ..<br />သတိရျခင္းေတြ ခပ္က်က် ျဖစ္ေနလုိက္ပံုမ်ား..<br />အခ်ိန္ေတြေတာင္ ခါးသက္ေနၾကတယ္..<br /><br />ကြ်န္ေတာ္သိပ္မသိပါဘူး ခ်စ္သူ<br />ျမင္ႏိုင္မယ္ဆုိရင္ေတာ့ ၾကည့္ခြင့္ရခ်င္ပါတယ္<br />ခ်စ္သူအတြက္ ကြ်န္ေတာ္ဆုိတာ ဘာလဲ..<br />ျဖစ္တည္မွုေတြၾကားမွာ..<br />ဆႏၵေတြကုိ ျမိဳသိပ္..<br />သူ မျမင္ေအာင္ ၾကိတ္ျပီး သက္ျပင္းခ်ရတာ ေမာလုိက္တာ..<br /><br />ကြ်န္ေတာ္ေနမေကာင္းပါဘူး..<br />ကြ်န္ေတာ့္ကုိ ဆူပါ.. ကြ်န္ေတာ့္ကုိ ေျပာပါ..<br />ေခါင္းမာတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး<br />ေဇာ္ဆုိတာ ရင္ဘတ္ထဲမွာသာ အားငယ္ေနတတ္ခဲ့တဲ့ေကာင္ပါ..<br /><br />ဂ်စ္ကန္ကန္ဆန္တဲ့ ေဇာ္.. ဂရုမစုိက္တတ္တဲ့ေဇာ္..<br />ပြင့္လင္းတဲ့ေဇာ္.. မိန္းကေလးမဆန္တဲ့ေဇာ္..<br />သူ႕မွာလဲ အခ်စ္ရွိတယ္.. အားငယ္တတ္တယ္..<br />စုိးရိမ္တယ္.. ေနာက္ ႏူးညံ့ခ်င္တယ္..<br /><br />ခ်စ္သူေရ..<br />တာ့တာဆုိတဲ့စကားလံုး ႏွစ္လံုးကုိ ကြ်န္ေတာ္မုန္းခ်င္လာခဲ့ျပီ<br />ေနာက္မွေပါ့ ဆုိတာေတြကုိ နဲနဲေလာက္လႊင့္ပစ္ခြင့္ရႏိုင္မလား<br />အဲ့ဒီ ဟန္ေဆာင္ေလာက၀တ္ေတြၾကားက ခနေလာက္ ရုန္းထြက္ခြင့္ကုိ<br />ကြ်န္ေတာ္ ငတ္မြတ္တမ္းတမိတယ္..<br />အေရွ႕ေတာင္အရပ္မွာ မုိးေခါင္ေနပါတယ္<br />က်ေနာ့္ကဗ်ာေလးလဲ မုိးေခါင္ေနတယ္..<br />မုိးဘယ္မွာ ရြာေနလဲ ကြ်န္ေတာ္မသိဘူး...။<br /><span style="font-weight: bold;"><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">ေဇာ္။</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7131883970491528538-2164997692083803802?l=latlatzaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေဇာ္http://www.blogger.com/profile/13774875875259445312noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7131883970491528538.post-17702760600888957232010-12-24T18:16:00.001+04:002010-12-24T18:19:36.216+04:00သစ္ရြက္ေတြမွာ<br />တမလြန္ရွိမယ္ဆိုတဲ့စိတ္နဲ႕<br />သူ႕တို႕ရဲ႕ သခၤါရကို<br />ရွာၾကည္႕ေနမိတယ္။<br /><br />ေဖာက္ၿပန္ေနတဲ့<br />တရားအစုဟာ<br />အဂတိမလိုက္စားဘူး။<br /><br />အမႈိက္ေလးတစ<br />မဆင္မၿခင္လႊင့္ပစ္<br />လိုက္တာကိုက<br />က်ေနာ့္ အကုသိုလ္ ။<br /><br />မၿမဲၿခင္းတရားဟာ<br />အသြင္သဏၭာန္အားၿဖင့္<br />ၿမဲေနေသးတယ္ဆိုရင္<br />ပညတ္ေတြကို<br />ေက်ာ္ၾကည္႕ရေအာင္လား။<br /><br />အဲဒီ ဓမၼကို<br />ၾကည္ညိဳၿခင္းၾကီးစြာနဲ႕<br />က်ေနာ္ဟာ လူလားေၿမာက္ခဲ့<br />ပါေတာ့တယ္......။ ။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 0, 0);">ဟိန္းလတ္ေဇာ္</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7131883970491528538-1770276060088895723?l=latlatzaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေဇာ္http://www.blogger.com/profile/13774875875259445312noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7131883970491528538.post-81072063189904169242010-12-22T04:40:00.001+04:002010-12-22T04:43:57.339+04:00ခ်စ္မိသူဟာ အရွံဳးတဲ့<br />စိန္ေခၚမွဳေတာင္ မစခဲ့ရေသးပါဘူးကြယ္<br />ပဏာမ ေျခစစ္ပြဲမွာကတည္းက<br />အနီကဒ္ထိျပီး<br />စည္း၀ုိင္းအျပင္ ေရာက္ခဲ့ရတယ္..<br /><br /><br />ငါ<br />ေစာဒက မတက္ခဲ့ပါဘူး<br />တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ပဲ<br />စည္းအျပင္ဘက္ ထြက္ရပ္ေပးခဲ့တာပါ<br />မတတ္ႏုိင္ပါဘူး ခ်စ္သူရယ္<br />ငါ့ ၾကမၼာေတြကုိက<br />(နင္နဲ႕ပတ္သတ္ရင္)<br />အဖန္တစ္ရာ ငင္ခ်င္ေနၾကတယ္..<br /><br /><br />ဒီလုိနဲ႕ ငါ<br />စည္း၀ုိင္းထဲ<br />( မသိလုိက္မသိဖာသာနဲ႕)<br />ေနာက္တစ္ၾကိမ္<br />ျပန္ေရာက္ခဲ့ပါေသးတယ္<br />တက္တက္ၾကြၾကြ<br />အေကာင္းဆံုးကျပဖုိ႕ ဟန္ေရးျပင္တုန္း<br />အ၀ါေရာင္ သေကၤတ တစ္ခု<br />ငါ့မ်က္ႏွာေရွ႕ အလံလာထူသြားတယ္<br />ငါ လူကြ်ံေနခဲ့ျပန္ျပီတဲ့..<br /><br /><br /> ခ်စ္သူေရ..<br />(အခုေတာ့လဲ)<br />ငါဟာ ပြဲၾကည့္ပရိတ္သတ္ပါကြယ္<br />နင္ေျခစြမ္းျပေလသမွ်<br />ရင္သပ္ရွဳေမာ<br />ဒုတိယပုိင္းေတာင္ ျပီးေတာ့မယ္<br />ငါကေတာ့<br />ရင္ခုန္ေကာင္းဆဲ<br />ေမွ်ာ္လင့္ဆဲ..........<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 102);">ေဇာ္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7131883970491528538-8107206318990416924?l=latlatzaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေဇာ္http://www.blogger.com/profile/13774875875259445312noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7131883970491528538.post-76730896485338939022010-12-21T03:34:00.001+04:002010-12-21T03:37:24.737+04:00ေမေမ...<br />မွတ္မိေသးတယ္ေလ...<br />ၾကာခဲ့ၿပီျဖစ္ေသာ..ေက်ာင္းသားဘဝ<br />ေမေမ့ေမတၱာေတြ လြယ္အိတ္ထဲထည့္...<br />ဘာမွမဟုတ္တဲ့ အေတြးတစ္ခုနဲ႕...<br />ေက်ာင္းမွာေပ်ာ္ခဲ့တယ္<br />မိုးရြာတဲ့ေက်ာင္းဆင္းေန႕ေတြ<br />ေက်ာင္းဝင္းရဲ႕ဂိတ္ဝမွာ<br />ထီးေဆာင္းရင္းအလုအယက္<br />မေၾကာက္မရွက္ဆီးႀကိဳေနပံုေလး<br />ေဝးကြာစြာက်န္ခဲ့လည္း...<br />ေမေမ..သားမေမ့ေသးပါဘူးေလ...။<br /><br />လူငယ္ဘဝ<br />ဦးစားေပးပညာေရးကိစၥအတြက္<br />အိမ္ႏွင့္ခြဲခြာ လက္ျပလို႕ႏႈတ္ဆက္စဥ္က<br />ပီတိနဲ႕ေမေမ မ်က္ရည္ေတြ...ေဝရင္း<br />ဥၾသသံတိုးေစခဲ့တာ<br />ႏႈတ္ဆက္ခ်ိန္ဘူတာႀကီးမွာ...။<br /><br />လြမ္းလြန္းလို႕အိပ္မေပ်ာ္<br />အိမ္အေၾကာင္းေတြးရင္းအခ်ိန္ေတြၾကာ<br />ခ်မ္းေအးတဲ့ ျပင္ဦးလြင္ December က<br />ထပ္ဆင့္ကာေဝး..ေတြးမရတဲ့မိုင္ေတြဆီ<br />ေရာက္လာျပန္ၿပီတစ္ခါ....<br />ဒီတစ္ခါသြားရမွာဟိုးအေဝးက ေရေျမျခားဆီမို႕<br />ေလယာဥ္ကြင္းထဲလြမ္းမဆံုးႏုိင္...<br />အခ်ိန္လုစကားေျပာခဲ့..<br />ေဟာဟိုမွာ...<br />ေလယာဥ္ႀကီးလည္းပန္ကာလည္ၿပီ<br />ည(၉)နာရီလည္းထိုးၿပီ...<br />ေလယာဥ္ကြင္းလည္းငိုေနၿပီ<br />ေမေမနဲ႕အတူ...။<br /><br />အခ်ိန္ေတြလည္းၾကာခဲ့ၿပီ<br />အခုထိလြမ္းရင္းေဆြး<br />အေတြးေတြလည္းႏွစ္ခ်ိဳ႕လို႕<br />သို႕ေသာ္လည္းေမေမ...<br />သားမေမ့ေသးပါဘူး..<br />အႏ ၱရာယ္ကင္းေစခ်င္လို႕...<br />သားခ်စ္တဲ့ေမေမ<br />သားရင္ထဲကေမေမ<br />ေပးခဲ့တဲ့အေဆာင္ေလး<br />မေပ်ာက္ေသးပါဘူး<br />ဘုန္းနိမ့္မွာေယာင္လို႕ေတာင္မေတြးမိလို႕...<br />ဒီေန႕ထိလည္ပင္းမွာဆြဲထားခဲ့တာ<br />ေမေမ....<br />ေမေမ့ရဲ႕...အထက္ဆင္စေလးပါ...<br /><br /><span style="color: rgb(51, 0, 0); font-weight: bold;">ေနပိုင္</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7131883970491528538-7673089648533893902?l=latlatzaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေဇာ္http://www.blogger.com/profile/13774875875259445312noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7131883970491528538.post-83143509526590493352010-12-15T22:28:00.003+04:002010-12-16T12:10:46.838+04:00ငါ<br />အမွတ္မရွိ<br />အဆံုးအစမဲ့ ဒီခရီးကုိ<br />(ေနာင္တမဲ့)<br />ထြက္ခဲ့မိတယ္။<br /><br />မပီျပင္တဲ့ လမ္းၾကမ္းေတြထဲ<br />ျပိဳတလွည့္ ပ်က္တလွည့္<br />လင္းတလွည့္ ေမွာင္တလွည့္နဲ႕<br />စမ္းတ၀ါး၀ါး ငါေလွ်ာက္ေနခဲ့ရတယ္။<br /><br />အနံ႕အသက္ဆုိး၀ါး<br />ပုပ္လွ်လြန္းတဲ့ ဒီႏြံတလႊားမွာ<br />ကူကယ္ရာလဲ မဲ့လွတယ္။<br /><br />၀င္သက္ထြက္သက္ကုိမွ<br />မသိႏုိင္တဲ့ ၾသကာသထဲ<br />စြဲလန္းျခင္း ပုိက္ကြန္<br />အေတာမသတ္ႏုိင္တဲ့<br />ဒီေလာဘေတြနဲ႕<br />ငါ ... လံုးပါး ပါးခဲ့ေတာ့မယ္။<br /><br />ႏုိးထျခင္းနဲ႕ အိပ္စက္ျခင္းၾကား<br />ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ ေမ့ေလ်ာ့<br />သတိကုိမွ မသိႏုိင္ဘဲ<br />ေက်ာ့ကြင္းေတြနဲ႕ ၀င္တုိးရင္းက<br />ငါ ...<br />အၾကိမ္ၾကိမ္ ေသဆံုးေနတယ္။<br /><br />ေတာက္ေလာင္မွုေတြ<br />မီးလွ်ံရဲ႕အဟုန္နဲ႕<br />ပူျပင္းေလာင္ျမိဳက္<br />မျငိမ္းတဲ့ အဇၹ်တၱကမၻာမွာ<br />ငါ ...<br />လူျဖစ္ရတာ ေမာတယ္။<br /><br />ရလုိမွုနဲ႕ မက္ေမာမွုေတြ<br />ငါ့အား အထပ္ထပ္ရစ္သုိင္း<br />ငါ့ ေျခလွမ္းေတြ ယုိင္နဲ႕ခဲ့ရျပီ။<br /><br />ငါနဲ႕ငါ့ အၾကားမွာ<br />လူးလားေခါက္တံု႕<br />ေဒြးေရာယွက္တင္<br />ရန္ျဖစ္လုိက္ ျပန္ခ်စ္လုိက္နဲ႕<br />စိတၱဇလဲ ပီသခဲ့ပါျပီ။<br /><br />အတၱဟိတနဲ႕ ပရဟိတ<br />သိသလုိလုိ မသိသလုိလုိနဲ႕<br />သမုဒိသစၥာနဲ႕ ပရမတၱသစၥာအၾကား<br />နက္နက္ရွိဳင္းရွိဳင္း<br />သမုဒၵရာဆန္စြာ<br />ငါ ... နစ္မြန္းေနခဲ့ျပီ။<br /><br />အရွင္<br />အလင္းကုိ ျပေသာသူ ျဖစ္ပါေလာ့<br />အရွင္ေလွ်ာက္ေသာလမ္း၌<br />ငါ့အား .. ေတာင္ေ၀ွးျဖစ္ခြင့္ ရွိပါရေစ။<br /><br />ေႏြရာသီရဲ႕ သစ္တစ္ပင္လုိ<br />ရြက္ေဟာင္းေတြေၾကြ<br />ရြက္သစ္ ေ၀မွာကုိလဲ<br />ငါ စုိးပါရဲ႕။<br /><br />ဒီေန႕မဟုတ္တဲ့ နံနက္ျဖန္အတြက္<br />(စုိးထိတ္ရင္ပူ)<br />ပုထုဇဥ္ဆန္ဆန္<br />အေတြးအၾကံေတြလဲ မျဖစ္ရေစ။<br /><br />လိမ္ညာလွည့္စား<br />မရုိးေျဖာင့္ျခင္းေတြၾကားက<br />အစာတစ္လုတ္အတြက္<br />အဲ့ဒီ မုိးခါးေရတစ္ခြက္ကုိ<br />ငါ မျမိဳရပါလုိ<br />ငါ့ကုိ လမ္းျပေပးလွည့္ပါ။<br /><br />ဆူညံေပါက္ကြဲ<br />နာခံရာခက္<br />အရုိင္းဆန္ဆန္ သံစဥ္ေတြၾကားမွာမွ<br />ငါ့အား တိတ္ဆိတ္ျခင္းလဲ ရွိပါရေစ။<br /><br />ျငိမ့္ေညာင္းႏွစ္လုိဖြယ္<br />ခ်ဳိသာယစ္မူး<br />ပ်ိဳျမစ္မွု ဂီတေတြၾကားမွာမွ<br />ငါ့အား ျငိမ္သက္္ျခင္းလဲ ရွိပါရေစ။<br /><br />အရွင္<br />ငါ ေမာလွပါျပီ<br />ထြန္ယက္မွုလဲ မလုပ္ရေစ<br />ပ်ိဳးၾကဲမွုလဲ ကင္းရေစ<br />အရွင္ညႊန္ျပရာ ခရီးလမ္းမွာ<br />ငါ ....<br />ဥေပကၡာကုိ အေဖာ္ျပဳရင္း<br />သတိတစ္ခုကုိသာ<br />ကုိင္စြဲထားခဲ့ခ်င္ပါျပီ။<br /><br />ျငိမ္သက္ျခင္း သစ္သားနဲ႕<br />စပ္ထားခဲ့တဲ့ ဒီအေခါင္းမွာ<br />ငါ့ အတၱခႏၵာကုိ ထည့္သုိရင္း<br />တိတ္တဆိတ္ပဲ<br />ငါ့ကုိယ္ငါ သရဏဂံု တင္ခဲ့ပါရေစ။<br /><br />ျငိမ္းခ်မ္းေသာသူသည္ ျငိမ္းခ်မ္းရာသုိ႕ သြားရာ၏။<br /><br />အရွင္<br />ငါ၏ ရင္သည္ မီးထက္ အဆတစ္ရာ ပူေသာ<br />ေလာင္ကြ်မ္းမွဳမ်ိဳးျဖင့္ ရွိပါ၏<br />မျငိမ္းေသာမီး၌<br />ငါ့အား တြဲလက္ကုိ ကမ္းပါေလာ့...<br /><br />အရွင္<br />ငါ့အား ေခၚေဆာင္ရာသုိ႕ တည္ပါေစ။<br /><br />ဖတ္ဖူေသာ ကဗ်ာထဲကလုိ<br />ငါကား ျငိမး္၏<br />မီးကား မျငိမ္းေတာ့ေခ်။<br /><br />ေဇာ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7131883970491528538-8314350952659049335?l=latlatzaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေဇာ္http://www.blogger.com/profile/13774875875259445312noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7131883970491528538.post-27790096025368052752010-12-11T09:03:00.003+04:002010-12-11T09:08:35.547+04:00အေရွ႕ဘက္ေကာင္းကင္မွာ<br />မုိးေတြ ညိဳ႕လာေနခဲ့ျပီ<br />အဲ့ဒီ ေရစက္ေတြေပါ့<br />ငါ့မ်က္ရည္နဲ႕ ဟန္ေဆာင္ မိတ္ဖြဲ႕ၾကဦးမယ္<br /><br />မစားေကာင္းမွန္းသိပါရဲ႕<br />ငါကုိက ဆာေလာင္ငတ္မြတ္ေနခဲ့မိတယ္<br />ထြန္ယက္စုိက္ပ်ိဳးခဲ့တာပါပဲ<br />ေျမျပင္ကုိက မ်ိဳးျဖစ္ဖုိ႕ ညံ့ခဲ့တယ္<br /><br />စကားသံေတြ စကားလံုးေတြ<br />(ငါ့အေပၚကုိ)<br />သဲၾကီးမဲၾကီး ရြာခ်ေနၾကတယ္<br /><br />ႏွုတ္သီးေကာင္း လွ်ာပါးေလးရယ္<br />ႏွုတ္ခမ္းတလန္ ပန္းတလန္ေတြ<br />ခနေလာက္ သိမ္းထားပါလား<br />နင့္ရဲ႕ စြာလန္ၾကဲမွုေတြထဲ<br />ငါ့မာနေတြ အရည္ေပ်ာ္<br />ငါကုိယ္တုိင္ေတာင္<br />ေခါင္းမေဖာ္ႏိုင္ေတာ့ဘူးကြဲ႕<br /><br />အဲ့ဒီ အျပာေရာင္ေလးနဲ႕ ငါဆံုတုိင္း<br />အလန္႕တၾကား ထထခုန္တဲ့<br />ဒီရင္ဘတ္ကုိ ငါ မုန္းတယ္<br /><br />ေကာင္းကင္ေတးသံေတြ<br />တစ္စြန္းတစ္စ ငါၾကားမိတုိင္း<br />အငမ္းမရျဖစ္တတ္လြန္းတဲ့<br />ဒီနားရြက္ေတြ ငါ မုန္းတယ္<br /><br />အဲ့ဒီလုိ<br />(အခုိင္အမာ) ရူးေနခဲ့ရင္းက<br /><br />(မစားရလုိ႕)<br />တားျမစ္ထားတဲ့ ပန္းသီးေလးရယ္........<br />အခုေတာင္<br />ငါ လြမ္းတယ္........<br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102); font-weight: bold;">ေဇာ္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7131883970491528538-2779009602536805275?l=latlatzaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေဇာ္http://www.blogger.com/profile/13774875875259445312noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7131883970491528538.post-30542003447988927562010-11-25T19:59:00.000+04:002010-11-25T20:00:01.026+04:00<span style="color: rgb(51, 0, 0);"></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ေလလွုိင္းထဲ စီးေမ်ာလာတဲ့ အဲ့ဒီ ဂီတေတြထဲ </span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ညစ္ညဴးမွုေတြ အခ်ိဳးက်က် ပါ၀င္ေနခဲ့ပါသတဲ့</span><br /> <span style="color: rgb(0, 0, 0);">မၾကည္လင္မွုေတြနဲ႕ အဓိပါယ္ဖြင့္ဆုိထားတဲ့ ဂီတေတြရဲ႕</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ညွိဳ႕ငင္မွုေအာက္မွာ </span><br /> <span style="color: rgb(0, 0, 0);">ငါ အသက္ရွဴဖုိ႕ေတာင္ ေမ့ေလ်ာ့ခဲ့မိတယ္</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ညေနခင္းက သာယာပါရဲ႕</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ရာသီဥတု ေအးစိမ့္လိုက္ပံုမ်ား</span><br /> <span style="color: rgb(0, 0, 0);">ငါ ကုိယ္တုိင္ေတာင္ ႏွင္းျဖစ္ေလာက္တယ္</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">စုိထုိင္း ေအးစက္ေနတဲ့ ဒီအခန္းက်ဥ္းေလးထဲ </span><br /> <span style="color: rgb(0, 0, 0);">ျငိမ္ျငိမ္သက္သက္ ထုိင္ရင္း</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">အသက္ရွဴဖုိ႕ ငါေမ့ခဲ့တယ္</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ငါဖတ္ဖူးခဲ့တဲ့ ကဗ်ာထဲကလုိ</span><br /> <span style="color: rgb(0, 0, 0);">အညတရဆန္ဆန္ေပ်ာက္ဆံုးသြားဖုိ႕<br />အေၾကာင္းအရာေတြ ၾကီးက်ယ္စရာမွ မလုိခဲ့ဘဲေလ...</span><br /><br /> <span style="color: rgb(0, 0, 0);">ေျမာက္ျပန္ေလရဲ႕ ေဆာင္းေငြ႕ေတြနဲ႕အျပိဳင္</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ေအးစက္စက္ ဂီတသံေတြ နာၾကားရင္း</span><br /> <span style="color: rgb(0, 0, 0);">ငါ့ စိတ္ခႏၵာ.. အဲ့ဒီေျခရင္းမွာ ျပိဳလဲခဲ့တယ္..</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">စကားလံုး မရွိတဲ့ ခံစားခ်က္ကုိ .. အဓိပါယ္ဖြင့္ဖုိ႕ ငါ ၾကိဳးစားရင္းနဲ႕ပဲ</span><br /> <span style="color: rgb(0, 0, 0);">ရထားအုိလဲ ေ၀းသြားခဲ့တယ္</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ငါ မငိုပါဘူး ခ်စ္သူ</span><br /> <span style="color: rgb(0, 0, 0);">မ်က္ရည္ေတြက နာက်င္ျခင္းေတြကုိ တုိက္စားသြားမွာစုိးလုိ႕</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ငါ မငုိျဖစ္ခဲ့ပါဘူး</span><br /> <span style="color: rgb(0, 0, 0);">အဲ့ဒီ ျမွားဒဏ္ရာရဲ႕ ေသြးအစက္စက္က်မွုကုိ သိမ္းဆည္းရင္း ငါ တိတ္တဆိတ္ ေၾကြလြင့္ခဲ့တယ္..</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">နဖူးက အမာရြတ္ကုိျမင္တုိင္း မေဟာ္ကုိသတိရတတ္တဲ့ ေက၀ဋ္ပုဏားလုိ </span><br /> <span style="color: rgb(0, 0, 0);">ငါ့ ေသြးအစက္စက္ကုိ နင္ျပဆုိတယ္</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">စိတ္ညစ္ရတယ္ဆိုတဲ့ စကားသံတစ္ခ်ိဳ႕ေအာက္ </span><br /> <span style="color: rgb(0, 0, 0);">ငါ သိမ္ငယ္ေပ်ာက္ဆံုးခဲ့တယ္.. </span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ငါ သိပ္ခ်စ္တဲ့ ေဟာ့ဒီ ငါ့ရဲ႕ လက္အစံုက ငါျမတ္ႏိုးတဲ့ ခ်စ္သူကုိ နာက်င္ေစခဲ့တယ္တဲ့လား</span><br /> <span style="color: rgb(0, 0, 0);">ငါ တန္ဖုိးထားခဲ့တဲ့ ငါ့ စိတ္ကူး အသိဥာဏ္အခ်ိဳ႕က ငါ ခ်စ္တဲ့ ခ်စ္သူကုိ စိတ္ညစ္ေစခဲ့တယ္တဲ့လား</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">အလန္႕တၾကား ငါ ေမာ့ၾကည့္မိေတာ့.. </span><br /> <span style="color: rgb(0, 0, 0);">အုိး ေကာင္းကင္ရယ္.. မိွုိင္းမွုန္ရီေ၀လြန္းခ်ည္ရဲ႕</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ေပ်ာက္ဆံုးေနတဲ့ စကားသံေတြရဲ႕ တုိက္ခုိက္မွုကုိ အလူးအလဲ ငါ ခံခဲ့ရတဲ့ေနာက္</span><br /> <span style="color: rgb(0, 0, 0);">ေလေတြေတာင္ အတြယ္အတာ မဲ့ေနၾကသလိုပါပဲ</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ေလာကၾကီးရယ္ .. ငါတစ္ေယာက္တည္း ေနခြင့္ေပးပါ</span><br /> <span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဘုရားအဆူဆူေရွ႕ ငါ့ခ်စ္ျခင္းကုိ ျပဌာန္းခ်င္လုိ႕</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ခ်စ္မိတာကုိ အျပစ္တစ္ခုလုိ အတင္းဆုိၾကပါေစ.. </span><br /> <span style="color: rgb(0, 0, 0);">ငါ့ ရင္ဘတ္က အသည္းႏွလံုးတစ္ျခမ္း နင္တစ္ျခမ္းျဖစ္ခဲ့တယ္</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ခ်စ္သူရင္ကုိ ျမင္ေအာင္မၾကည့္ႏုိင္ပါဘဲ ေ၀ါဟာရေတြ ဖြဲႏြဲ႕ခဲ့မိလုိ႕</span><br /> <span style="color: rgb(0, 0, 0);">စကားလံုးေတြရဲ႕ ဒဏ္ </span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ငါသင့္ခဲ့တယ္</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ကမၻဦးအစမွာကတည္းက</span><br /> <span style="color: rgb(0, 0, 0);">ခ်စ္တယ္ဆုိတဲ့စကား ခ်စ္သူနားလည္ေအာင္ ေျပာမျပတတ္ခဲ့တဲ့ေကာင္</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ေနာင္ ဆယ္ကမၻာတုိင္ေအာင္ လြမ္းရေစသတည္းတဲ့..</span><br /> <span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဒီလုိနဲ႕ပဲ .. က်ေနာ္ေပ်ာက္ဆံုးခဲ့ေတာ့တယ္</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">အညတရ ဆန္စြာ......... </span><br /><br /> <span style="color: rgb(0, 0, 102); font-weight: bold;">ေဇာ္။</span><span id="fullpost"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7131883970491528538-3054200344798892756?l=latlatzaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေဇာ္http://www.blogger.com/profile/13774875875259445312noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7131883970491528538.post-71372936873814090252010-11-17T19:01:00.000+04:002010-11-17T19:02:00.790+04:00ခနတျဖဳတ္ မေတာ္တဆနဲ႕<br />ငါ ရြာခ်ခဲ့လုိက္မိတာပါ<br />ဒါေပမယ့္ တစ္သက္စာလံုး ညိဳ႕မွုိင္းလုိ႕<br /><br />လန္းလန္းဆန္းဆန္းနဲ႕ အစြမ္းကုန္ ပြင့္အာဖုိ႕<br />ငါ ဖူးခဲ့တာပါ<br />မထင္မွတ္ခဲ့မိဘူး<br />တစ္ေတာလံုးေၾကြတဲ့ ဒီေႏြထဲ<br />ငါ ပါသြားခဲ့လိမ့္မယ္လုိ႕<br /><br />ရနံ႕ေတြနဲ႕ ထံုမႊန္းထားလုိ႕<br />(ျမတ္ႏုိးစြာ)<br />ငါ အသာငံု႕ေမႊးလုိက္မိပါတယ္<br />ငါ့တစ္ကုိယ္လံုး ဆူးေတြ စူးလုိ႕<br /><br />ကံဇာတာမွာ ရာဟုေတြမ်ား အုပ္စုိးေနခဲ့လားလုိ႕<br />စစ္ၾကည့္မိပါတယ္<br />ရာသီခြင္ ေဟာစတမ္းမွာ<br />ၾကာသပေတးျဂိဳလ္ထဲ အက်ဥ္းက်ေနခဲ့ပါသတဲ့<br /><br />လျပည့္ေန႕ရဲ႕ ျပယုဂ္ေလးရယ္<br />(ေက်းဇူးျပဳျပီး)<br />အလင္းေတြကုိ သိပ္မလင္းခ်င္းျပပါနဲ႕<br />ငါ့ ရင္ကမ္းစပ္မွာ နင့္အလင္းေတြေၾကာင့္<br />လွုိင္းေျခရာေတြ လူျမင္ကုန္ပါ့မယ္<br />ၾကယ္ ကုိယ္စားလွယ္ေတြ ငုိ ကုန္ပါ့မယ္<br />မျငဴစူလုိက္ပါနဲ႕<br />ငါကုိက နင့္ေလာင္းရိပ္မွာ မိခဲ့တယ္<br />မလွန္ဘဲ ထားခဲ့မိတဲ့ အဲ့ဒီ စာမ်က္ႏွာထက္<br />ေအာ္ေခၚသံေတြ ထပ္ခဲ့တယ္<br /><br />လျပည့္ေန႕ေလးေရ<br />ဆံုးျဖတ္ခံသူတုိ႕ရဲ႕ အဆံုးစီရင္ပြဲမွာ<br />ငါဆုိတာ ယဇ္ေကာင္ေပါ့<br />ႏွလံုးေသြးကိုေဖာက္ အဲ့ဒီ အဆိပ္ကုိ ေသာက္ခဲ့မိရင္းက<br />ရာသီေတြ ေၾကြေနခဲ့တာ<br />( ရင္တစ္ခုလံုး)<br />ေမွာင္ပိန္းလုိ႕။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 102);">ေဇာ္</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7131883970491528538-7137293687381409025?l=latlatzaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေဇာ္http://www.blogger.com/profile/13774875875259445312noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7131883970491528538.post-27976753522407950692010-10-31T17:43:00.001+04:002010-10-31T17:45:38.851+04:00<span dir="ltr" id=":2ns">ဘယ္ေတာ့လဲလုိ႕ သူမေျပာခဲ့ဘူး<br />ဘယ္အခ်ိန္လဲလုိ႕လဲ သူ မသတ္မွတ္သြားဘူး..<br />ႏွုတ္ဆက္ျခင္းကင္းစြာ သူထားခဲ့တဲ့<br />တိတ္ဆိတ္တဲ့ က်န္ရစ္မွုေအာက္.. နာရီပတ္ေတြ လည္ခဲ့တယ္<br /><br />အေ၀းေရာက္တိမ္တုိက္ေတြရယ္..<br />အမွာစကားနားၾကားဖုိ႕မ်ား ငံ့လင့္ေနေရာ့သလားကြယ္<br />မုိးရြာျပီးစ သက္တံ့ေရာင္ပ်ိဳကုိမွ လြမ္းဆြတ္မိတဲ့ငါ<br />ေနာက္တစ္ၾကိမ္မုိးအရြာကုိ မွီပါဦးမတဲ့လား<br /><br />ဖိတ္ေခၚလုိ႕မွ ေရာက္မလာတဲ့ ဧည့္သည္<br />အိပ္တန္းမ်ား တက္ေနခဲ့ပါသတဲ့လားကြယ္<br />ခပ္မဆိတ္ငံ့လင့္ရင္း ရည္စူး<br />ၾကယ္တစ္ပြင့္ကုိ ငါရူးခဲ့မိလုိက္တယ္<br /><br />စုပ္လဲဆူး စားလဲရူးတဲ့ လူ႕အႏၶတစ္ေယာက္ရဲ႕ ရာဇ၀င္မွာ<br />အိပ္မက္ေျခရာေတြထပ္ ..<br />ႏွုတ္ဆိတ္မဲ့ အလကၤာေတြ မ်ိဳးၾကဲ<br />စိတ္ကူးေတြကုိ ပ်ိဳးေနခဲ့မိပါသတဲ့<br /><br />ခြင့္မေတာင္းပါဘဲ ဆက္ထားမိတဲ့ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ကုိ<br />အလုိမတူပါဘဲ ခ်ိတ္ထားခဲ့မိတယ္..<br />ငါက သစ္တစ္ပင္ပါ ..<br />ပ်ံသန္းေရာက္ရွိလာတဲ့ ေႏြဦးငွက္ေလးကုိ ရင္ခြင္မွာ ေပြ႕ဖက္မထားႏုိင္ခဲ့ေပမယ့္<br />သူထားခဲ့ေလသမွ် ေျခရာေတြကုိ သိမ္းဆည္းသုိ၀ွွက္ရင္း<br />သူ႕ကုိ...<br />တသသ ေငးေမာရံု...<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 102);">ေဇာ္။</span></span><span id="fullpost"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7131883970491528538-2797675352240795069?l=latlatzaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေဇာ္http://www.blogger.com/profile/13774875875259445312noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7131883970491528538.post-42863729670330829722010-10-26T20:15:00.002+04:002010-10-26T20:17:46.225+04:00<span style="display: block; padding-left: 6em;"><span>ကဗ်ာေတြထဲက ကဗ်ာေတြပါပဲ<br />ငါ႔အေပၚကုိ တစိမ္႔စိမ္႔ရြာက်<br />တိတ္ဆိတ္ျခင္း ဒီညေတြမွာ<br />ခပ္မဆိတ္ အရည္ေပ်ာ္ခဲ႔တာ<br />(လူမသိ သူမသိနဲ႔)<br />ႏွစ္ဆယ္႔ေလးနာရီေတြ ေထာင္ခ်ီေနခဲ႔ျပီ ...။<br /><br />တေမ႔တေမာပါပဲ<br />ေမ႔ေမ႔ေလ်ာ႔ေလ်ာ႔နဲ႔ ရြယ္စူး<br />အခ်ိန္တို္င္းမွာ ငါ ရူးခဲ႔မိတယ္<br />ေဟာဒီ ကဗ်ာေတြေပါ႔<br />ငါ႔ရင္ကုိေဖာက္ အသိဥာဏ္အခ်ိဳ႕ကုိ<br />ခိုးယူေသာက္သံုးသြားခဲ႔တာ ...။<br /><br />တိတ္တဆိတ္ ျငိမ္သက္ျခင္းေတြနဲ႔<br />ဆူညံစြာေပါက္ကြဲ<br />ရင္တြင္းစစ္ပြဲမွာ<br />ဘယ္သူကမ်ား အလံထူခဲ႔ပါသလဲ...။<br /><br />မသိ၀ိုးတ၀ါး ဆိုးရြားမႈေတြနဲ႔<br />ကုိယ္႔ကိုကုိယ္ လႊမ္းျခံဳ<br />ငါ႔ေန႔ရက္ေတြ ကုန္ဆံုးခဲ႔တယ္<br />ညေပါင္းမ်ားစြာ<br />နာရီေပါင္းမ်ားစြာ<br />ေအာက္ဆီဂ်င္ေပါင္းမ်ားစြာ<br />အိပ္မက္ေတြထဲ စိတ္ကူးေတြ ထည္႔ေဖ်ာ္ရင္း<br />မသိႏိုးနား ငါထံုအခဲ႔တယ္ ...။<br /><br />အိုဘယ္႔ နတ္ဘုရားငယ္<br />မ်က္လႊာေတာ္တ၀င္႔<br />သံေတာ္ဆင္႔မွ်ႏွင္႔<br />အဘယ္ခင္းေၾကာင္႔မ်ား<br />ငါ ရင္နင္႔ခဲ႔ရပါလိမ္႔ ...။<br /><br />ခ်စ္ျခင္းကုိ ပ်ိဳးခဲ႔မိရံုမွ်နဲ႔ေတာ႔<br />ဥယ်ာဥ္ေတာ္တစ္ခြင္မွာ<br />ေမွာ္ရံုေတာေတြ မျဖစ္ထြန္းေလာက္ဘူး ထင္ပါရဲ႕ ...။<br /><br />ျမတ္ႏိုးျခင္း အသၤေခ်<br />လြမ္းဆြတ္ျခင္း တစ္ကုေဋနဲ႔<br />ငါ ကဗ်ာေတြ စပ္လိုက္တယ္<br />ေကာင္းကင္က ရယ္ေလရဲ႕<br />ၾကယ္ေတြက တီးတိုးဆိုတယ္<br />ရူးလည္းရူးတဲ႔ေကာင္တဲ႔<br />ေလေျပညွင္းကေတာ႔<br />ငါ႔ မ်က္ႏွာကုိ ေမာ႔ေမာ႔ၾကည္႔ေနတုန္း ...။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 102);">ေဇာ္</span><br /></span></span><span id="fullpost"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7131883970491528538-4286372967033082972?l=latlatzaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေဇာ္http://www.blogger.com/profile/13774875875259445312noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7131883970491528538.post-13084631009725603132010-09-24T23:05:00.000+04:002010-09-24T23:06:12.255+04:00<h2> <a href="http://www.sevenstars07.com/2010/09/blog-post_24.html"><br /></a> </h2> <div class="post-header"> </div> <div class="postcover"><style>.fullpost { display: none; }</style> <div style="text-align: left;"><span style="display: block; padding-left: 6em;"><span>ည<br />ခပ္ပ်ပ် အလင္းေရာင္ေတြ မွုန္၀ါး၀ါးလႊမ္းျခံဳ<br />ေဆးပန္းခ်ီေတြ ခ်ယ္မွုန္းဖို႕ သူၾကိဳးစားတယ္<br />အေရာင္ေတြလဲ သူထည့္ပါရဲ႕<br />စုတ္ခ်က္ေတြလဲ သူ ဆြဲပါရဲ႕<br />အနက္ေရာင္သာ လႊမ္းမုိးခဲ့တာကေတာ့<br />သူ႕ဘ၀င္မွာ သူ႕ဟာသူမ်ား<br />စူးရွေနခဲ့တာတဲ့လားဗ်ာ<br /><br />ညက က်ေနာ့္စိတ္ကူးေတြကုိ ခုိးယူစားသံုး<br />က်ေနာ့္အိပ္မက္ေတြကုိ အေရေဖ်ာ္ခဲ့တယ္<br />က်ေနာ့္စိတ္ကုိ သူနားမလည္ပါဘဲ<br />က်ေနာ့္ကုိလဲ ျငိဳျငင္ခဲ့တယ္<br />တေျမ့ေျမ့နဲ႕ က်ေနာ့္ကုိ ဖံုးအုပ္<br />သူ လႊမ္းျခံဳခဲ့တဲ့ အနက္ေရာင္ ပိတ္သားေအာက္မွာ<br />က်ေနာ္က ပုိးစုန္းၾကဴးတစ္ေကာင္မွ်သာ<br /><br />က်ေနာ္ စိတ္မဆုိးပါဘူး<br />စိတ္လဲ မဆုိးတတ္ခဲ့မိဘူး<br />မွုန္ရီ၀ုိးတ၀ါးထဲ တစ္စစ လဲျပိဳ<br />က်ေနာ္မသိလုိက္ပါဘဲ က်ေနာ့္ညေတြ<br />အဓိပါယ္ခြက္ထဲ ေပ်ာ္က်ေနခဲ့တယ္<br /><br />ယံုသည္ျဖစ္ေစ မယံုသည္ျဖစ္ေစ<br />က်ေနာ္တြယ္တာတတ္ခဲ့တဲ့ညေတြ<br />အရုဏ္မတက္ခင္ အာရံုေတြထဲ ဖ်ားနာခဲ့တယ္<br />ေရာင္နီမလာခင္ အေရာင္ေတြထဲ နီေထြးခဲ့တယ္<br />အလင္းေတြ မခင္းက်င္းခင္ အလင္းေတြနဲ႕ ထြန္းလင္းခဲ့တယ္<br /><br />ညဟာ ေမွာ္ဆန္တယ္<br />ပဥၥလက္လဲ ျဖစ္တယ္<br />မာယာေတြထဲ မာန္ေတြနဲ႕လဲ ရွင္သန္တယ္<br />လင္းလုိက္ေမွာင္လုိက္နဲ႕ ပညာကုန္သုံုး<br />တိမ္မည္းေတြနဲ႕ လွည့္စားတယ္<br />အဲ့ဒီေကာင္းကင္တစ္ခုိမွာပါပဲ<br />ည ခ်ိတ္ဆြဲထားတဲ့ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္<br />ေတာ္၀င္ဆန္ခဲ့တယ္<br /><br />ေဟာ<br />ေျပာရင္းဆုိရင္း မုိးေသာက္ခဲ့ျပီ<br />ညဟာ မွိန္၀ါးစြာေပ်ာက္ကြယ္<br />သူ႕ရဲ႕အိပ္စက္ခ်ိန္လဲ ျဖစ္တည္လာခဲ့တယ္<br />သူကုိက ေျပာင္းျပန္အခ်ိဳးက်<br />ေန႕ဘက္မွာမွ အနားယူတတ္သတဲ့<br />၃နဲ႕၄ လုိ ေက်ာခ်င္းကပ္ခ်စ္ျခင္းမ်ိဳးနဲ႕<br />ညက ေန႕ကုိ လက္ျပႏွုတ္ဆက္<br />အဲ့ဒီ ႏွင္းေတာထဲမွာပါပဲ<br />( က်ေနာ့္ကုိထားျပီး)<br />ည တုိး၀င္ ထြက္ခြာသြားခဲ့ေတာ့တာ<br />အခုဆုိ နာရီတစ္ပတ္ေတာင္ ျပည့္ခဲ့ျပီေပါ့ဗ်ာ<br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102); font-weight: bold;">ေဇာ္</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102); font-weight: bold;"><br /></span></span></span></div></div><span id="fullpost"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7131883970491528538-1308463100972560313?l=latlatzaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေဇာ္http://www.blogger.com/profile/13774875875259445312noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7131883970491528538.post-25342207543634211982010-09-22T19:29:00.002+04:002010-09-22T19:33:27.722+04:00ၾကယ္ေရာင္ေတြမလင္းလည္း<br />ညက အဆင္းသစ္နဲ႔လွေနတယ္..။<br /><br />ၿမိဳ႕ျပက<br />တိတ္ဆိတ္ျခင္းေတးသြားနဲ႔ ညကိုကခုန္တယ္..။<br />လြမ္းေမာသူက<br />တမ္းတျခင္းနဲ႔ ေလညင္းကို တီးတိုးဆိုတယ္..။<br />အေငြ႕အသက္ေတြျဖန္႔က်က္ယဥ္ပါးရင္း<br />ရင္တစ္ခြင္လံုးလြမ္းနာက်တယ္..။<br />နတ္သမီးအိပ္မက္ေတြအေၾကာင္း<br />ဒိုင္ယာရီတစ္အုပ္က သိုဝွက္တယ္..။<br /><br />(အဲဒီ) ဆံႏြယ္ေတြျဖန္႔က်က္ထားတဲ့အလွဟာ<br />(အခုထက္ထိ) ထိရွထက္ျမေနတုန္းပဲ..။<br />နာယူဖူးသမွ်ရဲ႕<br />အနက္႐ိႈင္းဆံုးဂီတသံေတြအျဖစ္<br />ျပင္းျပေလာင္ကၽြမ္းခဲ့ၾကတယ္..။<br />ေႏွာင္ႀကိဳးမဲ့ ခ်ည္ေႏွာင္ဖြဲ႕မိသူေတြထဲ<br />ပထမဆံုးလည္းမဟုတ္ခဲ့သလို<br />ေနာက္ဆံုးလည္းမဟုတ္ခဲ့ပဲ<br />အသိေခါက္ခက္နဲ႔ အဝင္နက္တဲ့ျမားတစ္စင္းအျဖစ္<br />စူးနစ္စြဲၿမဲခဲ့ဖူးတယ္..။<br />ေပ်ာက္ရွသြားတဲ့ ရနံ႔ေတြနဲ႔<br />ခုိးဝွက္ထိေတြ႕ခဲ့မိဖူးတဲ့ ဆံႏြယ္အဖ်ားေလးေတြ..၊<br />အဲဒီညေနရီမွာႀကိဳးျပတ္ခဲ့တာ<br />အရုပ္တစ္ရုပ္ မဟုတ္ခဲ့ဘူး...။<br /><br />မ်က္ဝန္းအေႂကြေတြကို ေကာက္ယူစုေဆာင္းရင္းနဲ႔ပဲ..<br />ကိုယ့္ဆုေတာင္းေတြထဲ<br />ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ႂကိုးကြင္းတပ္တဲ့သူ...၊<br />အနာတရေတြ သိမ္းဆည္းရင္းနဲ႔ပဲ<br />အျဖဴေရာင္အခင္းအက်င္းနဲ႔<br />အိပ္မက္အေသေတြ စီးဆင္းခဲ့တဲ့သူ...၊<br />ႏႈတ္မိန္႔တစ္စံုတစ္ရာအတိုင္း<br />ေၾကမြသြားတဲ့ အပိုင္းအစအားလံုးထဲ<br />ေပ်ာ္ဝင္ျခင္းစစ္စစ္ေတြ ရွင္ကြဲကြဲခဲ့ၾကတယ္...။<br />ဓါးသြားေတြကိုင္ဆြဲထားတဲ့စစ္ပြဲတစ္ပြဲ မဟုတ္ပဲ<br />ငါ ေသြးခ်င္းခ်င္းရဲခဲ့တယ္...။<br />ငါ့ဥယ်ာဥ္ေတာ္မွာ ဖူးခဲ့သမွ်ပန္းေတြအားလံုး<br />ပိုင္ရွင္မသိပဲ ေသဆံုးသြားခဲ့ၾကရတယ္..။<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ပဲ................<br />.........................<br />.........................။<br /><br />ပံုျပင္ေတြမဆိုလည္း<br />ညကခပ္က်ဲက်ဲခ်ဳိပါရဲ႕.....။ ။<br /><br /> <span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 102);"> လင္းစက္ရာ</span><br /><br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(51, 0, 0);">( လင္းစက္ရာရဲ႕ ၂၃ႏွစ္ေျမာက္ ေမြးေန႕ကုိ က်ေနာ္ သူ႕ကဗ်ာေလးနဲ႕ ႏွုတ္ဆက္ပါတယ္</span><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(51, 0, 0);">လင္းစက္ရာ (သုိ႕မဟုတ္) စုိးထြန္းေနာင္... ေမြးေန႕မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစဗ်ာ... သူခ်စ္တဲ့ ကဗ်ာေတြနဲ႕အတူ အျမဲ ရွင္သန္ႏုိင္ပါေစ..... ) </span><br /><span id="fullpost"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7131883970491528538-2534220754363421198?l=latlatzaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေဇာ္http://www.blogger.com/profile/13774875875259445312noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7131883970491528538.post-23462365503268738682010-09-21T18:52:00.002+04:002010-09-21T18:55:22.853+04:00<span id="fullpost">ေကာင္းကင္ရဲ႕ ေတးသြားမွာ<br />ငါေပ်ာ္ျမဴးခ်ိန္<br />မုန္တုိင္းေတြ ငိုေနခဲ့တယ္<br />သက္တံေရာင္ ဆည္းဆာတစ္ခု<br />ေကာင္းကင္ရဲ႕ ေထာင့္ခ်ိဳးကေန ေခ်ာင္းၾကည့္ေနေလရဲ႕<br />ေနမင္းရယ္<br />ျငိဳးေဖ်ာ့စြာ လင္းလက္<br />နင့္ရဲ႕ေဆာင္ေတာ္ကူးခ်ိန္မွာ<br />ငါတစ္ေယာက္တည္း အားငယ္တတ္ခဲ့လုိက္တာ<br />ေကာင္းကင္တစ္ခုကေန<br />ႏွုတ္ဆက္လက္ျပ<br />နင့္အျပံဳးေတြ မိွန္ေလ်ာ့ခဲ့ျပန္ျပီေပါ့<br />ေနမင္းရယ္<br />ဟုိးတစ္ဘက္ျခမ္းမွာ နင္ေပ်ာ္ျမဴးခ်ိန္<br />ငါ့ေကာင္းကင္က ေမွာင္နက္ေနတယ္<br />ကဗလာ ခင္းက်င္းခဲ့တယ္<br />တိမ္မည္းညိဳတုိ႕ လြင့္ေမ်ာခဲ့<br />ေနမင္းမရွိတဲ့ ေကာင္းကင္<br />လမင္းမသာတဲ့ ဒီည<br />ငါ့ဘ၀ မ်က္ႏွာငယ္လုိက္တာဟာ<br />ေနမင္းေရ...<br />နင္ေရာက္လာမယ့္ ေန႕သစ္ဦးစ<br />ဟုိးခပ္ျပျပမွာ ေတာင္ခုိးေတြေ၀ေနၾကတယ္<br />မုိးရာသီရဲ႕ေအးျမမွုဟာ စက္တင္ဘာေတြကုိ<br />လႊမ္းျခံဳေနခဲ့ျပန္ျပီ<br />ငါ တုိးတိတ္စြာ ဟစ္ေၾကြး<br />နင့္ခ်ိတ္ဆြဲေနတဲ့ အဲ့ဒီ ေကာင္းကင္ေထာင့္ခ်ိဳးက ဆည္းဆာေလးတစ္ခု<br />ငါ့ရင္တြင္းမွာ ေျခရာထင္က်န္ခဲ့ေပါ့<br />ေနမင္းရယ္<br />မသြားပါနဲ႕လုိ႕ ငါ မတားခဲ့လုိက္ႏိုင္ပါဘူး<br />ႏွုတ္မဆက္ပါနဲ႕လုိ႕လဲ ငါမဆုိရက္ႏုိင္ခဲ့ဘူး<br />ဒါေပမယ့္ နင္ခ်န္သြားတဲ့ ေနာက္ဆံုးဆည္းဆာေရာင္မွာ<br />အေနအထိုင္မတတ္ခဲ့တဲ့ငါ<br />ခုိးခုိးျပီး လင္းေနခဲ့ရျပီေပါ့ဟာ .....<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 102);">ေဇာ္</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7131883970491528538-2346236550326873868?l=latlatzaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေဇာ္http://www.blogger.com/profile/13774875875259445312noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7131883970491528538.post-60077816809882605102010-08-23T02:36:00.001+04:002010-08-23T02:38:51.160+04:00ေကာင္းကင္ၾကီးရယ္...<br />သူ႕ကုိ ေျပာျပေပးပါ<br />ခ်စ္သူကုိ သတိရလြန္းလုိ႕ .. ေကာင္းကင္ၾကီးရဲ႕<br />မ်က္ႏွာျပင္မွာ သူ႕ပံုရိပ္မ်ား ထင္ေနမလား<br />က်ေနာ္ ရွာေဖြေနမိတယ္ဆုိတာ<br /><br />ၾကယ္ေလးေတြရယ္...<br />သူ႕ကုိ ႏွုတ္ဆက္ေပးပါ<br />ခ်စ္သူကုိ ခ်စ္တဲ့စိတ္နဲ႕ က်ေနာ္ ခင္ဗ်ားတုိ႕ဆီကတဆင့္<br />သူ႕ဆီ စကားေတြ ပါးေနမိတဲ့အေၾကာင္း...<br /><br />ေျမျပင္ၾကီးရယ္<br />က်ေနာ္တတ္တဲ့ ေျမၾကီးစကားနဲ႕<br />ခ်စ္သူကုိ နားလည္ေအာင္ က်ေနာ္ ဘယ္လုိေျပာရပါ့မလဲ<br />ခ်စ္သူကုိ က်ေနာ္လြမ္းေနတယ္.. သတိရတယ္..<br />က်ေနာ္ ဘယ္လုိဘာသာျပန္ျပရပါ့မလဲ.....<br /><br />ငွက္ေလးေတြရယ္<br />ခင္ဗ်ားတုိ႕ အေတာင္ပံေတြကုိ အသံုးျပဳ<br />ရုိက္ခတ္မွုတို္င္းနဲ႕ ခ်စ္သူဆီ အမွာပါးပါရေစ<br />ေဆာင္းခုိဌက္တုိ႕ အိမ္ျပန္ခ်ိန္မွာ<br />ခ်စ္သူထံပါး ခ်စ္စကားေျပာဖုိ႕အခြင့္အေရး<br />ရွိခြင့္တစ္ၾကိမ္ က်ေနာ္ ေမွ်ာ္လင့္ပါရေစ<br />ခ်စ္သူကုိ ေျပာျပေပးပါ<br /><br />သစ္ပင္တုိ႕ရယ္<br />သူရွိတဲ့အရပ္မွာမွ ပန္းတုိ႕ပြင့္ေပးၾကပါ<br />ခ်စ္သူကုိ ခ်စ္ျမတ္ႏုိးတဲ့စိတ္တစ္ခုတည္းနဲ႕<br />က်ေနာ္ေန႕ရက္တုိ႕ ဖူးပြင့္<br />ခ်စ္သူနမ္းတဲ့ ပန္းကေလး က်ေနာ္ျဖစ္ခ်င္တဲ့အေၾကာင္း<br /><br />အလင္းတုိ႕ရယ္<br />နံနက္ခင္းတုိင္းမွာ က်ေနာ့္ကုိယ္စား ခ်စ္သူကုိ ႏွုတ္ဆက္ေပးၾကပါ<br />က်ေနာ္ ဖူးေတြ႕ခြင့္မရွိတဲ့ ခ်စ္သူ႕မ်က္ႏွာ<br />နံနက္ခင္းရဲ႕ ပြင့္ခ်ပ္လႊာတုိင္းမွာ က်ေနာ္အတူရွိခ်င္ေနမိတယ္ဆုိတာ<br /><br />တိမ္ျဖဴျဖဴတုိ႕ရယ္<br />လြင့္ေမ်ာေပးၾကပါ<br />ခ်စ္ျခင္းအတြက္ က်ေနာ့္ရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ပါးပါးေလးတစ္ခ်ိဳ႕<br />ခင္ဗ်ားရင္ခြင္မွာ ျမွဳပ္ႏွံ<br />ခ်စ္သူေမာ့ၾကည့္တဲ့ခန က်ေနာ့္ႏွလံုးသားကုိ<br />သူျမင္ႏုိင္ပါေစလုိ႕ ဆုေတာင္းမိတဲ့အေၾကာင္း<br /><br />ေလျပည္ညင္းရယ္...<br />သူ႕ကုိ ေထြးေပြ႕ေပးပါ<br />ခ်စ္သူကုိ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးရတဲ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာအားလံုးကုိ<br />ခင္ဗ်ားနဲ႕အတူ..<br />က်ေနာ္ထည့္ေပးလိုက္တယ္ဆုိတာ ..<br /><br />ေလာကၾကီးရယ္...<br />ဘုရားအဆူဆူကုိတုိင္တည္<br />နတ္ေဒ၀တာတုိ႕ကုိ သက္ေသျပဳ<br />က်ေနာ္ ေျဖာင့္ခ်က္တစ္ခုကုိ ၀န္ခံပါရေစလားဗ်ာ<br />ခ်စ္သူ ရင္ခြင္ထက္ဆီက အဲ့ဒီ အိတ္ကပ္ကေလး က်ေနာ္ျဖစ္ခ်င္ပါတယ္<br />ခ်စ္သူ မ်က္ႏွာေတာ္ပါး.. ေမာ္ဖူးခြင့္ရဖုိ႕...........<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 102);">ေဇာ္</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7131883970491528538-6007781680988260510?l=latlatzaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေဇာ္http://www.blogger.com/profile/13774875875259445312noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-7131883970491528538.post-11618147005647845402010-08-15T20:40:00.001+04:002011-04-08T10:52:06.578+04:00ေျခာက္ေသြ႕တိတ္ဆိတ္ျပီး ျငိမ္သက္လြန္းတဲ့ အမွတ္တမဲ့ အဲ့ဒီ တနလၤာေန႕ ညေနတြင္ ခ်စ္သူကုိ ကြ်န္ေတာ္ စတင္ေတြ႕ရွိခဲ့သည္။<br />ျပန္ေျပာဖုိ႕ခက္ေသာ အေၾကာင္းအရာအခ်ိဳ႕ ရွိသည္ဆုိပါစုိ႕...<br />ခ်စ္သူသည္ ကြ်န္ေတာ္၏ ေက်ာက္ျဖစ္ရုပ္ၾကြင္းတစ္ခု ျဖစ္ခဲ့သည္။<br />ခန္႕မွန္းရခက္ေသာ နကၡတ္ရာသီလဲ ျဖစ္သည္။<br />ဆူညံသံတုိ႕ ကင္းမဲ့ေသာ အခ်က္ေပးေခါင္းေလာင္းသံလဲ ျဖစ္သည္။<br />ညေနခင္း၏ ေန၀င္ခ်ိန္တြင္ အေမွာင္ထုတစ္ခုကုိ ၾကိဳဆုိရင္း ခ်စ္သူကုိ ေမ့ေလ်ာ့စြာ တသသ ေငးၾကည့္ခဲ့ဖူးသည့္ အဲ့ဒီ အခ်ိန္တစ္ခ်ိဳ႕တြင္.. မက္ေမာမွုမ်ား စီးေျမာေနခဲ့ဖူးပါသလား....<br />ဖေယာင္း၏ ေပ်ာ့ေျပာင္းျခင္းလုိ.. ေရျပင္၏ နက္ရွိဳင္းျခင္းလုိ ... ပြင့္ခ်ပ္လႊာတုိ႕ ႏူးညံ့သလုိ<br />ၾကည္လင္မွုတစ္ခုေအာက္ နစ္ျမဳပ္ေပ်ာ္၀င္ရင္း .. သူ႕ကုိ က်ေနာ္ျမတ္ႏုိးခဲ့ဖူးသည္။<br />ခ်စ္ျခင္း၏ အဇၹ်တၱတစ္ခုကုိ ကြ်န္ေတာ္ ပါးပါးေလး ေတြးၾကည့္ခဲ့မိေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ရင္တုိ႕ သိမ့္ခနဲ ....<br />ေမွ်ာ္လင့္စြာ ... ယစ္မူးစြာ... စြဲလန္းစြာ... သူ႕ကြန္ယက္၌ ကြ်န္ေတာ္မလွုပ္မယွက္ ရုန္းထြက္ရ ခက္ခဲ့ဖူးသည္။<br />ခ်စ္သူသည္ ညေန ေန၀င္ရီတေရာလဲ ျဖစ္သည္။<br /><br />ခ်စ္သူႏွင့္ေတြ႕ဆံုခဲ့ရေသာ အခ်ိန္သည္ ကဗ်ာမဆန္ပါ။ စိတ္ကူးယဥ္မဆန္ပါ။ အိပ္မက္မဟုတ္ခဲ့ပါ။<br />ကြ်န္ေတာ့္ေန႕ရက္မ်ားအတြက္ အလင္းအိမ္ေလးကုိသာ ခပ္ပါးပါး သူထြန္းညွိေပးခဲ့ဖူးသည္။<br />ကြ်န္ေတာ္ .... သူ႕ေျခရင္းေအာက္ ဒူးေထာက္ပ်ပ္၀ပ္... အဲ့ဒီ တစ္ခနမွာ ကြ်န္ေတာ့္ျမိဳ႕ရုိး တပ္ပ်က္သြားခဲ့ဖူးသည္။<br />ကြ်န္ေတာ့္တြင္ ေနာင္တတုိ႕ မရွိခဲ့ပါ။<br /><br />ခ်စ္မိသူဟာ အရွံုးတဲ့။<br />စာဆုိအဆက္ဆက္ရဲ႕ အဲ့ဒီ ဂႏၱ၀င္ေျမာက္စကားတစ္ခြန္း ကြ်န္ေတာ့္ႏွလံုးအိမ္တြင္ ခပ္လြန္႕လြန္႕ခ်ိတ္ဆြဲ ... ကြ်န္ေတာ့္တံခါးတုိ႕ သံေခ်းတက္ခဲ့ဖူးသည္။<br />ခ်စ္သူအတြက္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ စီးခ်င္းထုိး ... အဲ့ဒီခ်စ္ျခင္းကုိ ကြ်န္ေတာ္ စိန္ေခၚခဲ့ဖူးသည္။<br />သမုိင္း၏ ရာဇ၀င္တုိင္းတြင္ အခ်စ္အတြက္ ဧရင့္က်ဴး ဖြဲ႕သီခဲ့ၾကသည္မ်ားကုိ ကြ်န္ေတာ္ေတြ႕ရသိရတုိင္း ကြ်န္ေတာ္ ႏွစ္ျခဳိက္စြာ ျပံဳးခဲ့မိဖူးပါသည္။<br />ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ ခ်စ္သူကုိ ပူေဇာ္ဖုိ႕ ျမတ္ႏုိးျခင္းမွတစ္ပါး အျခား မရွိခဲ့ဖူးပါ။<br />ခ်စ္သူ၏ အျပံဳးႏုတြင္ က်ေနာ္ ရင္ခုန္ခဲ့ဖူးသည္။<br />ခ်စ္သူ၏ မ်က္လံုး ၾကည္ၾကည္ေလးတြင္ ကြ်န္ေတာ္ရူးသြပ္ခဲ့ဖူးသည္။<br />ခ်စ္သူ၏ ရယ္ဟဟ စကားလံုးအခ်ိဳ႕တြင္ ကြ်န္ေတာ္ က်ဆံုးခဲ့ဖူးသည္။<br />ကြ်န္ေတာ္ အၾကိမ္မ်ားစြာ ရွံုးနိမ့္... ေဆာက္တည္ရာမဲ့ ကုိယ့္အရိပ္ကုိယ္ ျပန္မုန္းခဲ့ဖူးပါသည္။<br />ခ်စ္သူသည္ ဆူးတုိ႕ခေသာ ပန္းရုိင္းပင္လုိ ကြ်န္ေတာ့္ရင္ကုိ ထြင္းေဖာက္ .... သူမသိခဲ့ေသာ ကြ်န္ေတာ့္ခ်စ္ျခင္းမွာ ကြ်န္ေတာ္ အဆိပ္သင့္ခဲ့ရတာ အၾကိမ္ၾကိမ္.............<br /><br />ျမတ္ႏုိးျခင္းကုိ အေဖာ္ျပဳ တိတ္တဆိတ္ ခုိးၾကည့္ခဲ့ရေသာ အဲ့ဒီေန႕ေတြရဲ႕ ေငြ႕ရည္ဖြဲ႕ ျဖစ္တည္မွုမ်ား၌ ကြ်န္ေတာ္ဆုိတာ ျမဴမွုန္မွ်သာ.....<br />ကြ်န္ေတာ္မေျပာျဖစ္ခဲ့ဖူးေသာ စကားလံုးတစ္ခ်ိဳ႕ ကြ်န္ေတာ့္ႏွလံုးသားတြင္ သိမ္းဆည္းေသာ့ခတ္ သူမျမင္ေအာင္ ဖံုး၀ွက္ခဲ့ရတာလဲ ဒုိင္ယာရီေတြ ျပည့္လုမတတ္.........<br /><br />မုိးဦးကုိ ေရာက္ခဲ့ျပန္ပါျပီခ်စ္သူ......<br />မုိးရာသီကုိ ၾကိဳက္တာခ်င္းအတူတူ .. ခ်စ္သူရဲ႕ မုိးကုိမွ ကြ်န္ေတာ္က ရင္ခုန္ခ်င္သူ.......<br />ခ်စ္သူ ရွဴရွုိက္ခဲ့ေသာ ခေရရနံ႕သည္ ကြ်န္ေတာ္၏ အိပ္မက္လဲ ျဖစ္သည္။<br />ခ်စ္သူ ျဖတ္ေလွ်ာက္ခဲ့ေသာ ဒီလမ္းေလး၏ ျမက္ခင္းျပင္တြင္ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ကူးတုိ႕ ေမွးစက္......<br />ခ်စ္သူ၏ ဖိနပ္ပါးေလး ကြ်န္ေတာ္ ျဖစ္ခ်င္ခဲ့ဖူးသည္။<br /><br />ခ်စ္သူ<br />နင့္အတြက္ နင္မသိတဲ့ ခံစားခ်က္တစ္ခ်ိဳ႕ ငါ သိမ္းဆည္းသုိ၀ွက္ ... ငါ့စကားလံုးေတြ ေရစုိကုန္ၾကျပီ..........<br />နင္မသိခဲ့တဲ့ ငါ့ခ်စ္ျခင္းမွာ ငါ့ကုိယ္ငါ ျမွဳပ္ႏွံ .... တိမ္ေတြငိုတဲ့ခန ...... ငါ့ရင္တြင္းမွာ မုိးေတြေတာင္ သည္းလုိ႕........<br />ျပန္လာပါလုိ႕ ငါမေျပာခ်င္... လွည့္ၾကည့္ပါလုိ႕ ငါမဆုိရက္...<br />နင္မသိတဲ့ ငါ့ႏွလံုးသားက ခ်စ္ျခင္းအတြက္ ေသြးအစက္စက္က်လုိ႕.....<br /><br />ေဟာ့ဒီေကာင္းကင္ၾကီးေအာက္.. ေဟာ့ဒီေျမျပင္ၾကီးေပၚ ခ်စ္သူရွိေနတယ္ဆုိတဲ့ ခံစားခ်က္တစ္ခုနဲ႕ အသက္ရွင္...<br />ကြ်န္ေတာ့္ေန႕ရက္တုိ႕ ဆန္းသစ္ခဲ့ဖူးသည္။ ကြ်န္ေတာ့္ကဗ်ာတုိ႕ အသက္၀င္ခဲ့သည္။ ကြ်န္ေတာ့္အိပ္မက္ေတြ မုိးလင္းခဲ့ဖူးသည္။<br />ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ ... ကြ်န္ေတာ့္ကမၻာ ... ကြ်န္ေတာ့္က႑မွာ ခ်စ္သူရဲ႕ ကုိ္ယ္သင္းနံ႕ေလးကုိ မွန္းဆ.. ကြ်န္ေတာ့္အခ်ိန္တစ္ခ်ိဳ႕ ျပဳတ္က်သြားခဲ့ဖူးသည္။<br />တကယ္ေတာ့ ...<br />ခ်စ္သူသည္ ကေ၀ပ်ိဳႏွင့္တူ၍ ေမွာ္ဆန္ေသာ ပညာရပ္တစ္ခုလဲ ျဖစ္ေနခဲ့သည္။<br />ကြ်န္ေတာ္မသိလုိက္ပါဘဲ ကြ်န္ေတာ့္ႏွလံုးသားသည္ သူျပဳစားခဲ့ေသာ ပန္းသီးတစ္လံုး ျဖစ္ခဲ့သည္။<br /><br />ခ်စ္သူကုိ ........................ ကြ်န္ေတာ္ခ်စ္တယ္...............<br />ဆူညံစြာ .... ေပါက္ကြဲစြာ... နာက်င္စြာ.... ရင္ဖြင့္ခ်... အဲ့ဒီတဒဂၤမွာ ကြ်န္ေတာ့္စာမ်က္ႏွာေလး ေရလွ်ံသြားခဲ့ဖူးသည္။<br />ခ်စ္တယ္........... ခ်စ္တယ္............ ခ်စ္တယ္..............<br />အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ အကၡရာတင္ ... ကြ်န္ေတာ့္စာအုပ္ေလး ျပည့္က်ပ္သြားဖူးသည္။<br /><br />စကားလံုးမရွိတဲ့ ခံစားခ်က္တစ္ခ်ိဳ႕ကုိ ျမိဳသိပ္ဖုိ႕ .. ငါဘယ္ေလာက္ထိ သူရဲေကာင္းဆန္လုိက္ရတယ္ဆုိတာ ငါသာ အသိဆံုးပါ ခ်စ္သူ..............<br /><br />ခ်စ္သူကုိ သတိရရင္း အိပ္ပ်က္ခဲ့ညေတြ မုိးလင္းခဲ့ရတာ အၾကိမ္ၾကိမ္.......<br />ဂစ္တာကုိ ၾကိဳးညွိရင္း ကြ်န္ေတာ့္သီခ်င္းေတြက ခ်စ္သူသာ ျဖစ္သြားခဲ့ၾကသည္။<br />ေဘာပင္ႏွင့္စာရြက္ကုိ ကုိင္တုိင္း ကြ်န္ေတာ့္ကဗ်ာေတြက ခ်စ္သူ၏ ကုိယ္ပြားေတြ ျဖစ္သြားၾကသည္။<br />ကြ်န္ေတာ့္ ၀ိဥာဥ္ကုိက ခ်စ္သူထံပါး ခစားေနခဲ့သည္ပဲ.......<br /><br />သူမသိတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ခ်စ္ျခင္းမွာ ကြ်န္ေတာ္ရူးသြပ္ အဲ့ဒီခန အိပ္မက္က လန္႕ႏုိးေတာ့ ခ်စ္သူဆီမွာ ကြ်န္ေတာ္မဟုတ္ေသာ ရင္ခြင္တစ္ခု ရွိေနခဲ့သည္တဲ့။<br />ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ကူးတုိ႕ အေရာင္မွိန္... ကြ်န္ေတာ့္နံနက္ခင္းတုိ႕ ပ်က္ဆီးသြားခဲ့ဖူးသည္။<br /><br />ခ်စ္ရတာ သိပ္ကုိ ပင္ပန္းရပါတယ္ခ်စ္သူ။<br />အဲ့လုိပဲ ရင္ထဲမွာ သိပ္ ............... နာက်င္တယ္။<br />ငါမဟုတ္တဲ့ ရင္ခြင္တစ္ခုရဲ႕ ေလာင္းရိပ္ေအာင္ နင္ေပ်ာ္၀င္ .... အဲ့ဒီ တံစက္ျမိတ္မွာ ငါဆုိတာ ေရခုိးေငြ႕တစ္ခုေပါ့..........<br />ခ်စ္သူ<br />ငါမဟုတ္တဲ့ နင့္ခ်စ္ျခင္းမွာ နင့္ရင္ခုန္သံကုိ နားေထာင္ဖုိ႕ နင့္အိပ္ကပ္ေလး ငါ ျဖစ္ခ်င္မိတဲ့ခန.... နင္ရင္းႏွီးတဲ့ အဲ့ဒီ ရင္ခြင့္ကုိ ငါမုန္းတယ္...........<br /><br />ကြ်န္ေတာ္မဟုတ္ေသာ ခ်စ္သူ ျမတ္ႏုိးသည့္ ရင္ခြင္တစ္ခုအတြက္ ကြ်န္ေတာ့္ဆႏၵကုိ အသာျပန္ျမိဳခ်.. ကြ်န္ေတာ့္တြင္ စကားလံုးတုိ႕ ဆြံ႕အသြားခဲ့သည္။<br />ခ်စ္သူ၏ အျပံဳးေအာက္ ကြ်န္ေတာ့္ႏွလံုးသားကုိ ျဖန္႕ခင္း .... ခ်စ္သူနင္းေသာ ဒီလမ္းေလးတြင္ ကြ်န္ေတာ္ဆုိတာ ျမက္ရုိင္းပင္ေလးတစ္ခုမွ်သာ....<br /><br />မေျပာေတာ့ပါဘူးခ်စ္သူ<br />ကြ်န္ေတာ္ရဲ႕ ခ်စ္ျခင္းကုိ ေသာ့ခတ္ .... မကရေသးတဲ့ ဒီျပဇာတ္မွာ ကြ်န္ေတာ္က စစ္မထြက္ခင္ ျမွားကုန္ခဲ့ရသူ..........<br />ခ်စ္သူအတြက္ ခ်စ္ျခင္းကုိ ျမတ္ႏုိးစြာသိမ္းထုပ္ ... က်ေနာ့္ႏွလံုးသားကုိ သိမ္းႏွုတ္လုိက္တဲ့ အဲ့ဒီခန ....<br />ကြ်န္ေတာ္ဆုိတာ ဒႆထက္ ရဲရင့္ခဲ့သူေပါ့......<br />ခ်စ္သူမသိတဲ့ ဒီဥယ်ာဥ္ထဲ ကြ်န္ေတာ္စုိက္ပ်ိဳးခဲ့မိေသာ ခ်စ္ျခင္းတြင္ ရိတ္သိမ္းျခင္းတုိ႕ မရွိခဲ့ေတာ့ပါ။<br />စိန္ေခၚျခင္းမရွိေသာ ဒီတုိက္ပြဲ၌ အရွံုးကုိဖက္တြယ္<br />အဲ့ဒီေတာင္ကုန္းမွာ ကြ်န္ေတာ္ဆုိတာ မွတ္တုိင္တစ္ခုအျဖစ္ .. သမုိင္း ေမာ္ကြန္းတင္ခဲ့သည္။<br /><br />ခ်စ္ျခင္းမွာ လုပ္ယူလုိ႕ မရဘဲ သူ႕ဟာသူ အလုိလုိ ေပါက္ဖြားလာတဲ့အရာေတြ ရွိတယ္ဗ်...<br />ကြ်န္ေတာ္က ပန္းတစ္ပြင့္မဟုတ္ဘူး... သစ္တစ္ပင္ပါ...<br />ဥယ်ာဥ္မွဴး စိတ္ရွိတဲ့သူတုိင္း ပန္းကုိပ်ိဳးတဲ့လက္ပဲ ျဖစ္ခ်င္ၾကတယ္...<br />သစ္ပင္ဆုိတာ ပန္းပ်ိဳးလက္ မရွိလဲ .. သူ႕ဟာသူ ရွင္သန္ႏုိင္တယ္... သူ႕မွာ ခုိင္မာတဲ့ ေရေသာက္ျမစ္ေတြ ရွိတယ္ေလ...<br />သူ႕ရဲ႕အတြင္းထဲမွာကုိ အျပင္လူေတြ မျမင္ႏုိင္ေလာက္တဲ့ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြ ရွိေနတာပဲ...<br />ကြ်န္ေတာ္က သစ္ပင္ပဲ..<br />ပန္းပြင့္ေလးလုိ႕ ႏူးႏူးညံ့ည့ံ သိမ္သိမ္ေမြ႕ေမြ႕နဲ႕ ေမႊးရနံ႔ေပးႏုိင္တဲ့သူ မဟုတ္ဘူးဗ်....<br />သစ္ပင္က သစ္ပင္လုိေနတာပဲေကာင္းတယ္...<br />ပန္းပြင့္လုိ သြားေနရင္ ရယ္စရာပံုျပင္တစ္ပုဒ္ျဖစ္သြားမွာေပါ့............<br /><br />နင့္ကုိသိပ္ခ်စ္မိတဲ့ ဒီခ်စ္ျခင္းေတြကုိ ငါ အသာျပန္ျမိဳသိပ္ရင္း....... နင့္ကုိ တိတ္တဆိတ္ပဲ ငါလြမ္းတတ္ခဲ့ေတာ့တယ္ခ်စ္သူ......<br />တကယ္ေတာ့ ငါက .. မဖူးခင္ကတည္းက ေၾကြခဲ့ရတဲ့ေကာင္ပါ ခ်စ္သူ....<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 102);"><br /><br />ေဇာ္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7131883970491528538-1161814700564784540?l=latlatzaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေဇာ္http://www.blogger.com/profile/13774875875259445312noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-7131883970491528538.post-22622047079359261062010-08-07T10:53:00.002+04:002010-08-07T10:58:33.424+04:00ေျခာက္ေသြ႕ျပီး ျမဴကင္းတဲ့<br />အဲ့ဒီတစ္ေန႕မွာ<br />ေလာကကုိ အလွဆင္ဖုိ႕<br />နတ္သမီးတစ္ပါး ဆင္းသက္ခဲ့တယ္<br /><br />သူ<br />ပုလဲသီ ခပါရဲ႕<br />ျဖဴစင္စြာ ပြင့္ပါရဲ႕<br />စိမ္းျမစြာ လန္းပါရဲ႕<br />ႏွုတ္ခမ္းေတာ္ ႏုႏုေထြးမွာ<br />နီရဲခြင့္ ခနတာ<br />မွီႏြဲ႕စြာျဖစ္တည္<br />ပန္းေတြေတာင္ ငုိကုန္ၾကျပီ<br /><br />ဥၾသငွက္တုိ႕ ေတးသီသံ<br />သစ္ပင္အုိတုိ႕ ႏွုတ္ဆက္သံ<br />ေလျပည္ညွင္းတုိ႕ ကယုကယင္<br />အုိး... မိန္းကေလးရယ္............<br />လာျခင္းေကာင္းခဲ့ေခ်ျပီေကာကြယ္ .........<br /><br />ျမတ္ႏုိးျခင္းမွအပ<br />နက္ေမွာင္စြာ ျဖစ္တည္<br />အဲ့ဒီ မ်က္ခံုးကေလးက<br />ဟန္၀င့္လုိ႕ မာန္ခ်ီ<br /><br />ႏြဲ႕လ်ဟန္ျပင္<br />ေပ်ာ့ေျပာင္းညက္စင္း<br />ဆံႏြယ္ယဥ္ေက်ာ့ေက်ာ့မွာ<br />လဲေလ်ာင္းခြင့္ခနတာ<br />ငါ အဲ့ဒီ ကလစ္ေလးတစ္ဖက္ ျဖစ္ခ်င္ခဲ့မိတယ္....<br /><br />နက္ရွိဳင္းတဲ့ ဒီေတာအုပ္အလယ္<br />ျဖဴစင္စြာ ပြင့္လန္း<br />အဲ့ဒီ ပန္းကေလးေပါ့<br />ေတာ္၀င္ နန္းထုိက္ခဲ့တာ<br /><br />မိန္းကေလးရယ္...<br />နင္ျပံဳးလုိက္တုိင္း ငါ ရင္ခုန္တယ္<br />နင္ရယ္လုိက္တုိင္း ငါ လွုိက္ေမာတယ္<br />နင္ မ်က္လႊာ၀င့္တုိင္း ငါ မူးေမ့တယ္<br />စြဲလြန္းစိတ္နဲ႕ ျမတ္ႏုိးမွုမွာ<br />ေပ်ာ္၀င္ေပ်ာက္ဆံုး<br />အဲ့ဒီ အခိုက္အတန္႕ေတြက<br />(ငါအတြက္)<br />အနိစၥနဲ႕ အိမ္ခ်င္းကပ္ခဲ့တယ္...<br /><br />မိန္းကေလးေရ.......<br />ရုိးသားမွုမွာ အေျခတည္<br />သစၥာတရားကုိ ႏွလံုးသားျပဳ<br />နင့္ရဲ႕ေသြးကုိ ခ်စ္ျခင္းနဲ႕အတူ<br />စီးဆင္းေစပါ<br />ရွက္ျခင္း ေၾကာက္ျခင္း သိကၡာရွိျခင္းဆုိတာ<br />နင့္ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းေတြေပါ့<br />ဒီေျမ ဒီေရ ဒီေလမွာ<br />ယဥ္ေက်းမွုနဲ႕ ရွင္သန္<br />နင္ဆုိတာ<br />ရုိးရာဆန္ဆန္ေလးပါ<br /><br />ေပ်ာ့ေပ်ာင္းလွည့္ပါ<br />ႏူးညံ့လွည့္ပါ<br />ရိုေသလွည့္ပါ<br />ေနာက္ .................<br />စိတ္အလွတရားတစ္ခုနဲ႕အတူ<br />ေတာက္ပလွည့္ပါ<br />နင္မသိတဲ့<br />ေဟာ့ဒီ ကမၻာေျမတစ္ေနရာမွာ<br />နင့္အတြက္ ငါဆုိတာျဖစ္တည္<br />အဲ့ဒီ သစ္တစ္ပင္..<br />ဂုဏ္ယူစြာနဲ႕ ရွင္သန္ျပီေပါ့ကြယ္............<br /><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102); font-weight: bold;">ေဇာ္<br /><br /></span><span style="color: rgb(51, 0, 0); font-style: italic;">( ၾသဂတ္လ ၃ရက္ေန႕ နံနက္ခင္းပုိင္းမွာ ေမြးဖြားခဲ့တဲ့ ( က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းလင္မယားရဲ႕) သမီးေလးအတြက္ပါ ....... ) </span><span style="color: rgb(0, 0, 102); font-weight: bold;"><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7131883970491528538-2262204707935926106?l=latlatzaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေဇာ္http://www.blogger.com/profile/13774875875259445312noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7131883970491528538.post-39172406872355696492010-07-28T09:14:00.002+04:002010-07-28T09:19:55.834+04:00ေျမာက္ျပန္ေလတုိ႕ တုိက္ခတ္သလုိ<br />ကသစ္ရြက္တုိ႕ ပြင့္ခ်ိန္လုိ<br />ေဆာင္းႏွင္းပန္းတုိ႕ ဖူးခ်ိန္လုိ<br />ငါ့ရင္ကုိ ရုိက္ခတ္<br />အဲ့ဒီ မုိးမွာ<br />ငါ .... ေၾကြတယ္.......<br /><br />ကြ်န္ေတာ့္ကုိ ေမြးဖြားတဲ့ေန႕ဟာ<br />ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ပထမရွင္သန္ျခင္းျဖစ္ျပီး<br />ခ်စ္သူကုိ စတင္သိကြ်မ္းရတဲ့ေန႕ဟာ<br />ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ဒုတိယ ရွင္သန္ျခင္းပါ<br /><br />ေႏြဦးကုိ ေရာက္ခဲ့ျပန္ျပီ<br />တစ္ေဆာင္းတုိ႕ သစ္ခဲ့ျပန္ျပီ<br />တစ္မုိးတုိ႕ ခ်ဳန္းခဲ့ျပန္ျပီ<br />သစ္တစ္ပင္ရဲ႕ ျဖစ္တည္မွဳ<br />ဒီ အရြက္တစ္ခုမွာ<br />ေၾကြလြင့္ေပ်ာက္ဆံုး<br />အဲ့ဒီေန႕က<br />တိမ္ဖံုးခဲ့တယ္.................<br /><br />အနက္ရွိဳင္းဆံုး နက္ရွိဳင္း<br />အလင္းလက္ဆံုး လင္းလက္<br />အဲ့ဒီ ရာသီမွာ<br />ကြ်န္ေတာ္ဆုိတာ အေသးငယ္ဆံုးေပါ့<br /><br />ပင္လယ္ေတြ ျပိဳတယ္<br />လွိဳင္းလံုးေတြ စုိတယ္<br />စမ္းေခ်ာင္းတုိ႕ ငုိတယ္<br />ေဟာ့ဒီ ငါ့ရင္တစ္ျခမ္း<br />ျပာက်လုနီးမွ<br />မီးကြ်မ္းတာကုိ သိခဲ့တယ္.................<br /><br />ဒီလုိနဲ႕<br />ထြက္ေပါက္ကင္းမဲ့<br />အသက္ရွဴဖုိ႕ခက္တဲ့ အဲ့ဒီခန<br />ေလတုိးသံတိတ္<br />မုန္းမာန္ဆိတ္လုိ႕<br />အမွတ္မရွိ<br />(သူ႕) အၾကည့္တစ္ခ်က္မွာ<br />(ငါ) ........... ေသတယ္.........................<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 102);">ေဇာ္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7131883970491528538-3917240687235569649?l=latlatzaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေဇာ္http://www.blogger.com/profile/13774875875259445312noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-7131883970491528538.post-37003395421212420622010-07-26T02:35:00.003+04:002010-07-26T03:00:41.709+04:00တုိးတိတ္ညင္သာတဲ့အသံ.....<br />ႏူးညံ့တဲ့ စကားလံုးေလးေတြ....<br />ညႊန္းဆိုမွဳ ဖြဲ႕ဆုိမွု တစ္ခုတုိင္းစီအတြက္<br />အသက္၀င္မွဳဆုိတာကုိလဲ ျပဆုိရဲ႕..<br />လွိဳက္ခတ္မွုကုိလဲ ရည္ရြယ္ရဲ႕..<br />ေႏြးေထြးမွုကုိလဲ ကုိယ္စားျပဳရဲ႕..<br /><br />ေပ်ာ့ေပ်ာင္းစြာ ေျပးလႊားေနခဲ့ေသာ သူ႕လက္ေလးေတြ...<br />ေအးေဆးစြာ ဖန္တီးေနခဲ့ေသာ သူ႕ဂီတ..<br />အရာရာကုိ အစီစဥ္တက်မ်ား ဖြဲ႕သီခဲ့ေလသလား...<br />ေမးခြန္းေပါင္းမ်ားစြာ ေမးဖုိ႕ မလုိအပ္ေလာက္ေအာင္ကုိ သူ႕သြင္ျပင္....<br />သူ႕ဟန္ပန္.... သူ႕စိတ္အစဥ္ကုိ ပံုစံသြင္းရင္း...<br />အဲ့ဒီခနမွာ သူဆုိတာ<br />ျဖစ္တည္ေနခဲ့တယ္.......<br /><br />ဂစ္တာတစ္လက္ သံစဥ္တစ္ခက္နဲ႕... သူ႕ရင္ကုိထံုမႊန္း...<br />အဘယ္နတ္ဘုရားရဲ႕ ညွိဳ႕ခ်က္နဲ႕မ်ား ဖမ္းစားထားခဲ့ေလသလဲ......<br />ေလတုိးသံတုိ႕တစ္ခနမွာ မုိးမခကုိင္းတုိ႕ ဦးညႊတ္လုိ႕...<br />ေလႏွင္ရာကုိ ယိမ္းႏြဲ႕ေျမာပါတတ္ခဲ့တဲ့ ျမက္ရုိင္းပင္ေလးေတြလုိ<br />သူ႕လက္ခတ္သံတစ္ခ်က္မွာ ကြ်န္ေတာ့္အိပ္မက္ေတြ တိတ္တဆိတ္<br />ျဖစ္တည္သြားခဲ့ဖူးတယ္....<br /><br />စီးေျမာမွု လုိက္ေမာမွုတုိင္းမွာ ဖြဲ႕ဆုိမွုတစ္ခုစီ ရွိတယ္ဆုိပါစုိ႕<br />ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ တည္ေနရာဟာ သီခ်င္းသံတစ္ခု<br />ဂစ္တာသံတစ္ခ်က္လုိ႕ေတာင္ ဆုိခ်င္ပါရဲ႕<br />ေရစက္တစ္ခု စင္လုိက္သလုိ<br />အဖ်ားခတ္တစ္ခု တုန္ယင္သလုိ<br />နက္ရွုိင္းမွုကုိ ထိေတြ႕သလုိ<br />နားစည္ကုိရုိက္ခတ္<br />သူဖန္ဆင္းတဲ့ သံစဥ္ေတြၾကား (ကြ်န္ေတာ္)<br />အသက္ရွဴဖုိ႕ ေမ့သြားခဲ့ဖူးတယ္............<br /><br />သာယာလုိက္တာ<br />ႏူးညံ့လုိက္တာ<br />သိမ္ေမြ႕လုိက္တာ<br />တည္ၾကည္လုိက္တာ<br />ခံစားခ်က္ေပါင္းမ်ားစြာ<br />ျဖစ္တည္မွုေပါင္းမ်ားစြာ<br />စကားလံုးတုိ႕ဆြံ႕အ<br />ညွိဳ႕ခ်က္ျပင္းမွာ ( ကြ်န္ေတာ္)<br />ရင္ခုန္ဖုိ႕ကုိ ေမ့သြားခဲ့ဖူးတယ္..........<br /><br />သူ...<br />လွုိင္းတစ္ခုလုိ ျငိမ့္ေညာင္းတယ္<br />ေရကန္တစ္ခုလုိ နက္ရွုိင္းတယ္<br />ေက်ာက္သားျပင္လုိ တည္ၾကည္တယ္<br />မုိးေရစက္လုိ ႏူးညံ့တယ္<br />မုိးမခရြက္တုိ႕ ေၾကြခ်ိန္လုိ သိမ္ေမြ႕တယ္<br /><br />(သူ႕) သီခ်င္းသံကုိ နားေထာင္းတုိင္း<br />ေဆာင္းရာသီရဲ႕ ေနာက္ဆံုးက်တဲ့ ႏွင္းပြင့္ေတြလုိ<br />ေနာက္တစ္ၾကိမ္ ျပန္မရေတာ့မွာ ( ကြ်န္ေတာ္)<br />စုိးရြံ႕ခဲ့ဖူးတယ္..........<br /><br />ဒီလုိနဲ႕..<br />သီခ်င္းသည္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ေအးေဆးျငိမ္သက္မွုေအာက္<br />ကြ်န္ေတာ့္အာရံု<br />ကြ်န္ေတာ့္စိတ္အစဥ္<br />ကြ်န္ေတာ့္အေတြး<br />ခပ္ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေပ်ာ္၀င္<br />အဲ့ဒီေန႕က ( ကြ်န္ေတာ္)<br />ဂစ္တာတစ္လက္ေအာက္<br />ရူးသြပ္သြားခဲ့ဖူးတယ္................<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 102);">ေဇာ္</span><br /><br />( <span style="font-style: italic; color: rgb(51, 0, 0);">က်ေနာ့္ရဲ႕ ေမြးေန႕မွာ မေတာ္တဆ ခလုတ္တုိက္ျပီး ေကာက္ရခဲ့တဲ့ အကုိတစ္ေယာက္အတြက္ ရည္ရြယ္ပါတယ္.... က်ေနာ့္ကဗ်ာေလးနဲ႕ သူဆုိတဲ့သီခ်င္းေတြ လုိက္ဖက္ညီမွု ရွိမရွိကုိ စာဖတ္သူမ်ား ကုိယ္တုိင္ ခံစားၾကည့္ေပးေစခ်င္ပါတယ္ဗ်ာ... ေက်းဇူးတင္ပါတယ္.... </span><br /><br />http://www.youtube.com/user/terminatingvirus#p/u/1/nt7l02uD__E<br /><br />http://www.facebook.com/profile.php?id=100000012223369&amp;ref=mf<br /><br />http://www.facebook.com/video/video.php?v=146299172047156&amp;ref=notif&amp;notif_t=like )<br /><br /><span id="fullpost"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7131883970491528538-3700339542121242062?l=latlatzaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေဇာ္http://www.blogger.com/profile/13774875875259445312noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7131883970491528538.post-72548455232145011992010-07-24T17:49:00.002+04:002010-07-24T17:53:31.668+04:00<i><span style="color: rgb(153, 51, 0);"></span></i>ငွက္ကေလးရယ္<br /> ေကာင္းကင္ကုိျမင္ေနရံုနဲ႔ လုံေလာက္ပါျပီ<br /> တိမ္ေတြက အခက္အလက္က်ဲက်ဲနဲ႔<br /> ရုိးရာမပ်က္ပ်ံသန္းရင္း မင္းကုိလမ္းျပပါလိမ့္မယ္<br /> မင္းဦးတည္ရာအရပ္မွာ ခ်စ္သူရွိေနမွာပါ..။<br /> <br />ငွက္ကေလးရယ္..<br /> ေကာင္းကင္ကုိျမင္ေနရုံနဲ႔ လုံေလာက္ပါျပီ<br /> မင္းသူငယ္ခ်င္းေလးကို ေျပာလွည့္ပါ<br /> သူလည္းလြမ္းေနမယ္ဆိုရင္<br /> မနက္ျဖန္ဆုိတာ ရွိေနဦးမယ္လုိ႔..။<br /><br />ငွက္ကေလးရယ္..<br /> ေကာင္းကင္ကုိျမင္ေနရုံနဲ႔ လုံေလာက္ပါျပီ <br /> တာ၀န္ဆုိတဲ့လမ္းကုိေလ်ွာက္ရင္း<div id=":f" class="ii gt"> ငါ့ေက်ာပုိးအိတ္ထဲမွာလည္း<br /> အလြမ္းေတြနဲ႔ညႊတ္ကုိင္း<br /> ေတာင္ျပာတန္းေတြေတာင္ ေၾကကြဲအုံဆုိင္းေနရဲ႕..။<br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102); font-weight: bold; font-style: italic;">မင္း</span><br /></div><span id="fullpost"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7131883970491528538-7254845523214501199?l=latlatzaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေဇာ္http://www.blogger.com/profile/13774875875259445312noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7131883970491528538.post-65154387668211795182010-07-22T01:45:00.002+04:002011-04-08T10:52:06.579+04:00ရုတ္တရက္ ဆူညံစြာျမည္လာတဲ့ နာရီႏုိးစက္အသံတစ္ခုေၾကာင့္ ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္အိပ္ေပ်ာ္ေနရာမွ သူမ ရုတ္တရက္လန္႕ႏုိးလာခဲ့သည္.. အျပင္တြင္ေတာ့ ၾသကာသေလာကၾကီးက အေမွာင္ထုျဖင့္ အလွဆင္လွ်က္...<br />ေမွာင္မုိက္ေနတဲ့ အိပ္ခန္းငယ္ေလးထဲ တစ္ေယာက္တည္းဟူေသာအသိက ရင္တစ္ခုလံုးကုိ ေအးစက္ထံုက်င္သြားေစသည္အထိ.. ဒီလုိပါပဲေလလုိ႕ သူမေတြးမိေတာ့ ႏွုတ္ခမ္းေထာင့္စြန္း၌ ခပ္ပါးပါးအျပံဳးတစ္ခု လြင့္ကနဲ..<br />ျမည္ေနဆဲျဖစ္ေသာ နာရီႏုိးစက္ေလးကုိ ပိတ္လုိက္ေတာ့ အေမွာင္ထဲ၌ ၾကည့္လုိ႕ရေသာ နာရီေလးက သူ႕လက္တံေတြကုိ တာ၀န္ေက်စြာ ၁၂နာရီ တိတိသုိ႕ ညႊန္ျပလွ်က္...<br />ေၾသာ္... ႏွစ္တစ္ႏွစ္ရဲ႕ ဂ်ဴလုိင္လ ၂၂ရက္ေန႕ကုိ ေရာက္ခဲ့ျပန္ျပီလုိ႕ သူမ တုိးတိတ္စြာ ေရရြတ္လုိက္မိသည္။ အိပ္ယာမွ အသာအယာထလုိ႕ ေမွာင္မုိက္ေနတဲ့အခန္းေလးႏွင့္ကပ္လွ်က္ ၀ရန္တာဆီ သူမထြက္လာခဲ့မိသည္။ လုိက္ကာကုိအသာမလုိ႕ ၀ရန္တာရဲ႕မွန္တံခါးေနာက္မွာ ကုိယ္ကုိ ခပ္ရုိ႕ရုိ႕ကြယ္ရင္း အျပင္ဘက္ေလာကတစ္ခုဆီ ေခ်ာင္းၾကည့္မိေတာ့ .. ေမွာင္မုိက္တိတ္ဆိတ္လြန္းစြာ သူမကုိ ေစာင့္ၾကိဳေနသလုိ ခံစားလုိက္ရ