သခၤါရေလာက

သစ္ရြက္ေတြမွာ
တမလြန္ရွိမယ္ဆိုတဲ့စိတ္နဲ႕
သူ႕တို႕ရဲ႕ သခၤါရကို
ရွာၾကည္႕ေနမိတယ္။

ေဖာက္ၿပန္ေနတဲ့
တရားအစုဟာ
အဂတိမလိုက္စားဘူး။

အမႈိက္ေလးတစ
မဆင္မၿခင္လႊင့္ပစ္
လိုက္တာကိုက
က်ေနာ့္ အကုသိုလ္ ။

မၿမဲၿခင္းတရားဟာ
အသြင္သဏၭာန္အားၿဖင့္
ၿမဲေနေသးတယ္ဆိုရင္
ပညတ္ေတြကို
ေက်ာ္ၾကည္႕ရေအာင္လား။

အဲဒီ ဓမၼကို
ၾကည္ညိဳၿခင္းၾကီးစြာနဲ႕
က်ေနာ္ဟာ လူလားေၿမာက္ခဲ့
ပါေတာ့တယ္......။ ။

ဟိန္းလတ္ေဇာ္

က်ိန္စာမိခဲ့တဲ့ ဥတုတစ္ခုအေၾကာင္း

ခ်စ္မိသူဟာ အရွံဳးတဲ့
စိန္ေခၚမွဳေတာင္ မစခဲ့ရေသးပါဘူးကြယ္
ပဏာမ ေျခစစ္ပြဲမွာကတည္းက
အနီကဒ္ထိျပီး
စည္း၀ုိင္းအျပင္ ေရာက္ခဲ့ရတယ္..


ငါ
ေစာဒက မတက္ခဲ့ပါဘူး
တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ပဲ
စည္းအျပင္ဘက္ ထြက္ရပ္ေပးခဲ့တာပါ
မတတ္ႏုိင္ပါဘူး ခ်စ္သူရယ္
ငါ့ ၾကမၼာေတြကုိက
(နင္နဲ႕ပတ္သတ္ရင္)
အဖန္တစ္ရာ ငင္ခ်င္ေနၾကတယ္..


ဒီလုိနဲ႕ ငါ
စည္း၀ုိင္းထဲ
( မသိလုိက္မသိဖာသာနဲ႕)
ေနာက္တစ္ၾကိမ္
ျပန္ေရာက္ခဲ့ပါေသးတယ္
တက္တက္ၾကြၾကြ
အေကာင္းဆံုးကျပဖုိ႕ ဟန္ေရးျပင္တုန္း
အ၀ါေရာင္ သေကၤတ တစ္ခု
ငါ့မ်က္ႏွာေရွ႕ အလံလာထူသြားတယ္
ငါ လူကြ်ံေနခဲ့ျပန္ျပီတဲ့..


ခ်စ္သူေရ..
(အခုေတာ့လဲ)
ငါဟာ ပြဲၾကည့္ပရိတ္သတ္ပါကြယ္
နင္ေျခစြမ္းျပေလသမွ်
ရင္သပ္ရွဳေမာ
ဒုတိယပုိင္းေတာင္ ျပီးေတာ့မယ္
ငါကေတာ့
ရင္ခုန္ေကာင္းဆဲ
ေမွ်ာ္လင့္ဆဲ..........

ေဇာ္။

ေမေမ့လက္ေဆာင္

ေမေမ...
မွတ္မိေသးတယ္ေလ...
ၾကာခဲ့ၿပီျဖစ္ေသာ..ေက်ာင္းသားဘဝ
ေမေမ့ေမတၱာေတြ လြယ္အိတ္ထဲထည့္...
ဘာမွမဟုတ္တဲ့ အေတြးတစ္ခုနဲ႕...
ေက်ာင္းမွာေပ်ာ္ခဲ့တယ္
မိုးရြာတဲ့ေက်ာင္းဆင္းေန႕ေတြ
ေက်ာင္းဝင္းရဲ႕ဂိတ္ဝမွာ
ထီးေဆာင္းရင္းအလုအယက္
မေၾကာက္မရွက္ဆီးႀကိဳေနပံုေလး
ေဝးကြာစြာက်န္ခဲ့လည္း...
ေမေမ..သားမေမ့ေသးပါဘူးေလ...။

လူငယ္ဘဝ
ဦးစားေပးပညာေရးကိစၥအတြက္
အိမ္ႏွင့္ခြဲခြာ လက္ျပလို႕ႏႈတ္ဆက္စဥ္က
ပီတိနဲ႕ေမေမ မ်က္ရည္ေတြ...ေဝရင္း
ဥၾသသံတိုးေစခဲ့တာ
ႏႈတ္ဆက္ခ်ိန္ဘူတာႀကီးမွာ...။

လြမ္းလြန္းလို႕အိပ္မေပ်ာ္
အိမ္အေၾကာင္းေတြးရင္းအခ်ိန္ေတြၾကာ
ခ်မ္းေအးတဲ့ ျပင္ဦးလြင္ December က
ထပ္ဆင့္ကာေဝး..ေတြးမရတဲ့မိုင္ေတြဆီ
ေရာက္လာျပန္ၿပီတစ္ခါ....
ဒီတစ္ခါသြားရမွာဟိုးအေဝးက ေရေျမျခားဆီမို႕
ေလယာဥ္ကြင္းထဲလြမ္းမဆံုးႏုိင္...
အခ်ိန္လုစကားေျပာခဲ့..
ေဟာဟိုမွာ...
ေလယာဥ္ႀကီးလည္းပန္ကာလည္ၿပီ
ည(၉)နာရီလည္းထိုးၿပီ...
ေလယာဥ္ကြင္းလည္းငိုေနၿပီ
ေမေမနဲ႕အတူ...။

အခ်ိန္ေတြလည္းၾကာခဲ့ၿပီ
အခုထိလြမ္းရင္းေဆြး
အေတြးေတြလည္းႏွစ္ခ်ိဳ႕လို႕
သို႕ေသာ္လည္းေမေမ...
သားမေမ့ေသးပါဘူး..
အႏ ၱရာယ္ကင္းေစခ်င္လို႕...
သားခ်စ္တဲ့ေမေမ
သားရင္ထဲကေမေမ
ေပးခဲ့တဲ့အေဆာင္ေလး
မေပ်ာက္ေသးပါဘူး
ဘုန္းနိမ့္မွာေယာင္လို႕ေတာင္မေတြးမိလို႕...
ဒီေန႕ထိလည္ပင္းမွာဆြဲထားခဲ့တာ
ေမေမ....
ေမေမ့ရဲ႕...အထက္ဆင္စေလးပါ...

ေနပိုင္

သစၥာ၌ ဆႏၵကုိ တည္ေသာအခါ .....

ငါ
အမွတ္မရွိ
အဆံုးအစမဲ့ ဒီခရီးကုိ
(ေနာင္တမဲ့)
ထြက္ခဲ့မိတယ္။

မပီျပင္တဲ့ လမ္းၾကမ္းေတြထဲ
ျပိဳတလွည့္ ပ်က္တလွည့္
လင္းတလွည့္ ေမွာင္တလွည့္နဲ႕
စမ္းတ၀ါး၀ါး ငါေလွ်ာက္ေနခဲ့ရတယ္။

အနံ႕အသက္ဆုိး၀ါး
ပုပ္လွ်လြန္းတဲ့ ဒီႏြံတလႊားမွာ
ကူကယ္ရာလဲ မဲ့လွတယ္။

၀င္သက္ထြက္သက္ကုိမွ
မသိႏုိင္တဲ့ ၾသကာသထဲ
စြဲလန္းျခင္း ပုိက္ကြန္
အေတာမသတ္ႏုိင္တဲ့
ဒီေလာဘေတြနဲ႕
ငါ ... လံုးပါး ပါးခဲ့ေတာ့မယ္။

ႏုိးထျခင္းနဲ႕ အိပ္စက္ျခင္းၾကား
ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ ေမ့ေလ်ာ့
သတိကုိမွ မသိႏုိင္ဘဲ
ေက်ာ့ကြင္းေတြနဲ႕ ၀င္တုိးရင္းက
ငါ ...
အၾကိမ္ၾကိမ္ ေသဆံုးေနတယ္။

ေတာက္ေလာင္မွုေတြ
မီးလွ်ံရဲ႕အဟုန္နဲ႕
ပူျပင္းေလာင္ျမိဳက္
မျငိမ္းတဲ့ အဇၹ်တၱကမၻာမွာ
ငါ ...
လူျဖစ္ရတာ ေမာတယ္။

ရလုိမွုနဲ႕ မက္ေမာမွုေတြ
ငါ့အား အထပ္ထပ္ရစ္သုိင္း
ငါ့ ေျခလွမ္းေတြ ယုိင္နဲ႕ခဲ့ရျပီ။

ငါနဲ႕ငါ့ အၾကားမွာ
လူးလားေခါက္တံု႕
ေဒြးေရာယွက္တင္
ရန္ျဖစ္လုိက္ ျပန္ခ်စ္လုိက္နဲ႕
စိတၱဇလဲ ပီသခဲ့ပါျပီ။

အတၱဟိတနဲ႕ ပရဟိတ
သိသလုိလုိ မသိသလုိလုိနဲ႕
သမုဒိသစၥာနဲ႕ ပရမတၱသစၥာအၾကား
နက္နက္ရွိဳင္းရွိဳင္း
သမုဒၵရာဆန္စြာ
ငါ ... နစ္မြန္းေနခဲ့ျပီ။

အရွင္
အလင္းကုိ ျပေသာသူ ျဖစ္ပါေလာ့
အရွင္ေလွ်ာက္ေသာလမ္း၌
ငါ့အား .. ေတာင္ေ၀ွးျဖစ္ခြင့္ ရွိပါရေစ။

ေႏြရာသီရဲ႕ သစ္တစ္ပင္လုိ
ရြက္ေဟာင္းေတြေၾကြ
ရြက္သစ္ ေ၀မွာကုိလဲ
ငါ စုိးပါရဲ႕။

ဒီေန႕မဟုတ္တဲ့ နံနက္ျဖန္အတြက္
(စုိးထိတ္ရင္ပူ)
ပုထုဇဥ္ဆန္ဆန္
အေတြးအၾကံေတြလဲ မျဖစ္ရေစ။

လိမ္ညာလွည့္စား
မရုိးေျဖာင့္ျခင္းေတြၾကားက
အစာတစ္လုတ္အတြက္
အဲ့ဒီ မုိးခါးေရတစ္ခြက္ကုိ
ငါ မျမိဳရပါလုိ
ငါ့ကုိ လမ္းျပေပးလွည့္ပါ။

ဆူညံေပါက္ကြဲ
နာခံရာခက္
အရုိင္းဆန္ဆန္ သံစဥ္ေတြၾကားမွာမွ
ငါ့အား တိတ္ဆိတ္ျခင္းလဲ ရွိပါရေစ။

ျငိမ့္ေညာင္းႏွစ္လုိဖြယ္
ခ်ဳိသာယစ္မူး
ပ်ိဳျမစ္မွု ဂီတေတြၾကားမွာမွ
ငါ့အား ျငိမ္သက္္ျခင္းလဲ ရွိပါရေစ။

အရွင္
ငါ ေမာလွပါျပီ
ထြန္ယက္မွုလဲ မလုပ္ရေစ
ပ်ိဳးၾကဲမွုလဲ ကင္းရေစ
အရွင္ညႊန္ျပရာ ခရီးလမ္းမွာ
ငါ ....
ဥေပကၡာကုိ အေဖာ္ျပဳရင္း
သတိတစ္ခုကုိသာ
ကုိင္စြဲထားခဲ့ခ်င္ပါျပီ။

ျငိမ္သက္ျခင္း သစ္သားနဲ႕
စပ္ထားခဲ့တဲ့ ဒီအေခါင္းမွာ
ငါ့ အတၱခႏၵာကုိ ထည့္သုိရင္း
တိတ္တဆိတ္ပဲ
ငါ့ကုိယ္ငါ သရဏဂံု တင္ခဲ့ပါရေစ။

ျငိမ္းခ်မ္းေသာသူသည္ ျငိမ္းခ်မ္းရာသုိ႕ သြားရာ၏။

အရွင္
ငါ၏ ရင္သည္ မီးထက္ အဆတစ္ရာ ပူေသာ
ေလာင္ကြ်မ္းမွဳမ်ိဳးျဖင့္ ရွိပါ၏
မျငိမ္းေသာမီး၌
ငါ့အား တြဲလက္ကုိ ကမ္းပါေလာ့...

အရွင္
ငါ့အား ေခၚေဆာင္ရာသုိ႕ တည္ပါေစ။

ဖတ္ဖူေသာ ကဗ်ာထဲကလုိ
ငါကား ျငိမး္၏
မီးကား မျငိမ္းေတာ့ေခ်။

ေဇာ္။

အလြမ္းဖြဲ႕ ရာသီ

အေရွ႕ဘက္ေကာင္းကင္မွာ
မုိးေတြ ညိဳ႕လာေနခဲ့ျပီ
အဲ့ဒီ ေရစက္ေတြေပါ့
ငါ့မ်က္ရည္နဲ႕ ဟန္ေဆာင္ မိတ္ဖြဲ႕ၾကဦးမယ္

မစားေကာင္းမွန္းသိပါရဲ႕
ငါကုိက ဆာေလာင္ငတ္မြတ္ေနခဲ့မိတယ္
ထြန္ယက္စုိက္ပ်ိဳးခဲ့တာပါပဲ
ေျမျပင္ကုိက မ်ိဳးျဖစ္ဖုိ႕ ညံ့ခဲ့တယ္

စကားသံေတြ စကားလံုးေတြ
(ငါ့အေပၚကုိ)
သဲၾကီးမဲၾကီး ရြာခ်ေနၾကတယ္

ႏွုတ္သီးေကာင္း လွ်ာပါးေလးရယ္
ႏွုတ္ခမ္းတလန္ ပန္းတလန္ေတြ
ခနေလာက္ သိမ္းထားပါလား
နင့္ရဲ႕ စြာလန္ၾကဲမွုေတြထဲ
ငါ့မာနေတြ အရည္ေပ်ာ္
ငါကုိယ္တုိင္ေတာင္
ေခါင္းမေဖာ္ႏိုင္ေတာ့ဘူးကြဲ႕

အဲ့ဒီ အျပာေရာင္ေလးနဲ႕ ငါဆံုတုိင္း
အလန္႕တၾကား ထထခုန္တဲ့
ဒီရင္ဘတ္ကုိ ငါ မုန္းတယ္

ေကာင္းကင္ေတးသံေတြ
တစ္စြန္းတစ္စ ငါၾကားမိတုိင္း
အငမ္းမရျဖစ္တတ္လြန္းတဲ့
ဒီနားရြက္ေတြ ငါ မုန္းတယ္

အဲ့ဒီလုိ
(အခုိင္အမာ) ရူးေနခဲ့ရင္းက

(မစားရလုိ႕)
တားျမစ္ထားတဲ့ ပန္းသီးေလးရယ္........
အခုေတာင္
ငါ လြမ္းတယ္........

ေဇာ္။

ခ်စ္သူမသိေသာ တစ္ညေန.....

ေလလွုိင္းထဲ စီးေမ်ာလာတဲ့ အဲ့ဒီ ဂီတေတြထဲ
ညစ္ညဴးမွုေတြ အခ်ိဳးက်က် ပါ၀င္ေနခဲ့ပါသတဲ့
မၾကည္လင္မွုေတြနဲ႕ အဓိပါယ္ဖြင့္ဆုိထားတဲ့ ဂီတေတြရဲ႕
ညွိဳ႕ငင္မွုေအာက္မွာ
ငါ အသက္ရွဴဖုိ႕ေတာင္ ေမ့ေလ်ာ့ခဲ့မိတယ္
ညေနခင္းက သာယာပါရဲ႕
ရာသီဥတု ေအးစိမ့္လိုက္ပံုမ်ား
ငါ ကုိယ္တုိင္ေတာင္ ႏွင္းျဖစ္ေလာက္တယ္

စုိထုိင္း ေအးစက္ေနတဲ့ ဒီအခန္းက်ဥ္းေလးထဲ
ျငိမ္ျငိမ္သက္သက္ ထုိင္ရင္း
အသက္ရွဴဖုိ႕ ငါေမ့ခဲ့တယ္
ငါဖတ္ဖူးခဲ့တဲ့ ကဗ်ာထဲကလုိ
အညတရဆန္ဆန္ေပ်ာက္ဆံုးသြားဖုိ႕
အေၾကာင္းအရာေတြ ၾကီးက်ယ္စရာမွ မလုိခဲ့ဘဲေလ...

ေျမာက္ျပန္ေလရဲ႕ ေဆာင္းေငြ႕ေတြနဲ႕အျပိဳင္
ေအးစက္စက္ ဂီတသံေတြ နာၾကားရင္း
ငါ့ စိတ္ခႏၵာ.. အဲ့ဒီေျခရင္းမွာ ျပိဳလဲခဲ့တယ္..
စကားလံုး မရွိတဲ့ ခံစားခ်က္ကုိ .. အဓိပါယ္ဖြင့္ဖုိ႕ ငါ ၾကိဳးစားရင္းနဲ႕ပဲ
ရထားအုိလဲ ေ၀းသြားခဲ့တယ္

ငါ မငိုပါဘူး ခ်စ္သူ
မ်က္ရည္ေတြက နာက်င္ျခင္းေတြကုိ တုိက္စားသြားမွာစုိးလုိ႕
ငါ မငုိျဖစ္ခဲ့ပါဘူး
အဲ့ဒီ ျမွားဒဏ္ရာရဲ႕ ေသြးအစက္စက္က်မွုကုိ သိမ္းဆည္းရင္း ငါ တိတ္တဆိတ္ ေၾကြလြင့္ခဲ့တယ္..
နဖူးက အမာရြတ္ကုိျမင္တုိင္း မေဟာ္ကုိသတိရတတ္တဲ့ ေက၀ဋ္ပုဏားလုိ
ငါ့ ေသြးအစက္စက္ကုိ နင္ျပဆုိတယ္
စိတ္ညစ္ရတယ္ဆိုတဲ့ စကားသံတစ္ခ်ိဳ႕ေအာက္
ငါ သိမ္ငယ္ေပ်ာက္ဆံုးခဲ့တယ္..
ငါ သိပ္ခ်စ္တဲ့ ေဟာ့ဒီ ငါ့ရဲ႕ လက္အစံုက ငါျမတ္ႏိုးတဲ့ ခ်စ္သူကုိ နာက်င္ေစခဲ့တယ္တဲ့လား
ငါ တန္ဖုိးထားခဲ့တဲ့ ငါ့ စိတ္ကူး အသိဥာဏ္အခ်ိဳ႕က ငါ ခ်စ္တဲ့ ခ်စ္သူကုိ စိတ္ညစ္ေစခဲ့တယ္တဲ့လား
အလန္႕တၾကား ငါ ေမာ့ၾကည့္မိေတာ့..
အုိး ေကာင္းကင္ရယ္.. မိွုိင္းမွုန္ရီေ၀လြန္းခ်ည္ရဲ႕

ေပ်ာက္ဆံုးေနတဲ့ စကားသံေတြရဲ႕ တုိက္ခုိက္မွုကုိ အလူးအလဲ ငါ ခံခဲ့ရတဲ့ေနာက္
ေလေတြေတာင္ အတြယ္အတာ မဲ့ေနၾကသလိုပါပဲ
ေလာကၾကီးရယ္ .. ငါတစ္ေယာက္တည္း ေနခြင့္ေပးပါ
ဘုရားအဆူဆူေရွ႕ ငါ့ခ်စ္ျခင္းကုိ ျပဌာန္းခ်င္လုိ႕

ခ်စ္မိတာကုိ အျပစ္တစ္ခုလုိ အတင္းဆုိၾကပါေစ..
ငါ့ ရင္ဘတ္က အသည္းႏွလံုးတစ္ျခမ္း နင္တစ္ျခမ္းျဖစ္ခဲ့တယ္
ခ်စ္သူရင္ကုိ ျမင္ေအာင္မၾကည့္ႏုိင္ပါဘဲ ေ၀ါဟာရေတြ ဖြဲႏြဲ႕ခဲ့မိလုိ႕
စကားလံုးေတြရဲ႕ ဒဏ္
ငါသင့္ခဲ့တယ္
ကမၻဦးအစမွာကတည္းက
ခ်စ္တယ္ဆုိတဲ့စကား ခ်စ္သူနားလည္ေအာင္ ေျပာမျပတတ္ခဲ့တဲ့ေကာင္
ေနာင္ ဆယ္ကမၻာတုိင္ေအာင္ လြမ္းရေစသတည္းတဲ့..
ဒီလုိနဲ႕ပဲ .. က်ေနာ္ေပ်ာက္ဆံုးခဲ့ေတာ့တယ္
အညတရ ဆန္စြာ.........

ေဇာ္။

ကုမ္ရာသီသုိ႕ ေပးစာ

ခနတျဖဳတ္ မေတာ္တဆနဲ႕
ငါ ရြာခ်ခဲ့လုိက္မိတာပါ
ဒါေပမယ့္ တစ္သက္စာလံုး ညိဳ႕မွုိင္းလုိ႕

လန္းလန္းဆန္းဆန္းနဲ႕ အစြမ္းကုန္ ပြင့္အာဖုိ႕
ငါ ဖူးခဲ့တာပါ
မထင္မွတ္ခဲ့မိဘူး
တစ္ေတာလံုးေၾကြတဲ့ ဒီေႏြထဲ
ငါ ပါသြားခဲ့လိမ့္မယ္လုိ႕

ရနံ႕ေတြနဲ႕ ထံုမႊန္းထားလုိ႕
(ျမတ္ႏုိးစြာ)
ငါ အသာငံု႕ေမႊးလုိက္မိပါတယ္
ငါ့တစ္ကုိယ္လံုး ဆူးေတြ စူးလုိ႕

ကံဇာတာမွာ ရာဟုေတြမ်ား အုပ္စုိးေနခဲ့လားလုိ႕
စစ္ၾကည့္မိပါတယ္
ရာသီခြင္ ေဟာစတမ္းမွာ
ၾကာသပေတးျဂိဳလ္ထဲ အက်ဥ္းက်ေနခဲ့ပါသတဲ့

လျပည့္ေန႕ရဲ႕ ျပယုဂ္ေလးရယ္
(ေက်းဇူးျပဳျပီး)
အလင္းေတြကုိ သိပ္မလင္းခ်င္းျပပါနဲ႕
ငါ့ ရင္ကမ္းစပ္မွာ နင့္အလင္းေတြေၾကာင့္
လွုိင္းေျခရာေတြ လူျမင္ကုန္ပါ့မယ္
ၾကယ္ ကုိယ္စားလွယ္ေတြ ငုိ ကုန္ပါ့မယ္
မျငဴစူလုိက္ပါနဲ႕
ငါကုိက နင့္ေလာင္းရိပ္မွာ မိခဲ့တယ္
မလွန္ဘဲ ထားခဲ့မိတဲ့ အဲ့ဒီ စာမ်က္ႏွာထက္
ေအာ္ေခၚသံေတြ ထပ္ခဲ့တယ္

လျပည့္ေန႕ေလးေရ
ဆံုးျဖတ္ခံသူတုိ႕ရဲ႕ အဆံုးစီရင္ပြဲမွာ
ငါဆုိတာ ယဇ္ေကာင္ေပါ့
ႏွလံုးေသြးကိုေဖာက္ အဲ့ဒီ အဆိပ္ကုိ ေသာက္ခဲ့မိရင္းက
ရာသီေတြ ေၾကြေနခဲ့တာ
( ရင္တစ္ခုလံုး)
ေမွာင္ပိန္းလုိ႕။

ေဇာ္