က်ေနာ္နဲ႕ ေနရာ

စပါးႏွံေတြ မသီးပြင့္တဲ့
လယ္ကြင္းေတြ မရွိတဲ့
ဟီရိၾသတပ နားမလည္တဲ့ အရပ္ေဒသက
ဇိမ္ခံပစၥည္းေတြၾကား
ပကာသန အေငြ႕အသက္ေတြ
ဟန္ေဆာင္ပန္ေဆာင္ အသံုးအႏွုန္းေတြ
၀တၱရားေက် အျပံဳးေတြ
က်ေနာ္ လူမျဖစ္ခ်င္ေတာ့ဘူး

အသက္မပါတဲ့ အစဥ္အလာေတြနဲ႕
ေအးစက္စက္ ေပြ႕ဖက္မွဳေတြၾကား
က်ေနာ္မေပ်ာ္ပါဘူးဗ်ာ
အိမ္ျပန္ရက္ကုိသာ လက္ခ်ိဳးေရေနခဲ့မိတာ

အမ်ားသူငါ အားက်ေနတဲ့ ေနရာမွာ
ခက္ခက္ခဲခဲ အသက္ရွဴေနရတယ္
လူတစ္ခ်ိဳ႕ ဂုဏ္ယူတတ္ၾကတဲ့ အမုိးအကာေအာက္
စားေနရတဲ့ ထမင္းလုတ္ေတာင္
က်ေနာ္ ျမိဳမက်ဘူး

ပကာသနနဲ႕ လက္လက္ထေနတဲ့
အစြယ္ထြက္ဘီလူးေတြၾကား
နံနက္ျဖန္အေၾကာင္းေတြးလုိက္မိတုိင္း
သက္ျပင္းေမာနဲ႕က်ေနာ္
ႏွစ္ကုိယ့္တစ္စိတ္ ျဖစ္လုိ႕...

ကုိယ့္ေနရာမဟုတ္တဲ့ေဒသမွာ
သူတုိ႕ေပ်ာ္ေနတာ ျမင္ရေတာ့
ေဒါင္းေယာင္ေဆာင္ေသာ က်ီး ဥပမာကုိ
က်ေနာ္ သတိရတယ္

ေမေမ
တကယ္ဆုိ
က်ေနာ္တုိ႕အရပ္မွာ
သဘာ၀ေတြ ေပါပါတယ္
လတ္ဆတ္ျခင္းေတြ လွိဳင္လွဳိင္ထရင္း
ရုိးသားျဖဴစင္မွဳေတြ ဆယ့္ႏွစ္ရာသီ အခုိင္လုိက္ ပြင့္ၾကတယ္
ေျပာရင္းဆုိရင္းပါပဲ
ေမေမရယ္
ေက်းေတာနံ႕ကုိ က်ေနာ္ ခ်ဥ္ခ်င္းတပ္မိတယ္

တကယ္ပါ ေမေမ
မိဘဆုိတဲ့ ထမ္းပိုးသာ က်ေနာ့္ပခံုးထက္ ရွိမေနခဲ့ရင္
က်ေနာ္ဆုိတာ
အမိေျမမွာသာ ေျမၾကီးျဖစ္ခ်င္ခဲ့တဲ့ေကာင္။

ေဇာ္။

ငါ့အတၱ

ငါ ဦးသန္႕ ထက္
သူ႕နိဳင္ငံ သူ႕လူမ်ိဳးအတြက္
လူမိုက္လုပ္ခဲ့တဲ့ ဟစ္တလာ ကို
ပို သေဘာက်တယ္....

ငါ သခင္ေအာင္ဆန္း ထက္
သူတို႕လို မ်ိဳးခ်စ္လူငယ္ေတြကို
ေမြးထုတ္ေပးခဲ့တဲ့
သခင္ ကိုယ္ေတာ္မိွဳင္း ကို
ပို ေလးစားတယ္ ...

ငါ မဂၤလသုတ္ ထက္
ကိုးခန္းပ်ိဳ႕ကို
ပို ႏွစ္သက္တယ္

ငါ လြန္းထားထား ၀တၳဳေတြ ထက္
ၿမန္မာ့လူေနမွဳ ဘ၀ကို သရုပ္ေဖာ္တဲ့
တကၠသိုလ္ ဘုန္းနိဳင္ ၀တၳဳေတြကို
ပို ၾကိဳက္တယ္

လူေတြအတြက္
ကိုးကြယ္ယံုၾကည္ရာဟာ ဘုရားဆို
ငါ့အတြက္
အေမဟာ ဘုရား ..

သိ၀ိမင္းၾကီးအတြက္
ဥမၼာဒႏၱီၱဟာ အလွဆံုးဆိုရင္
ငါ့အတြက္ ငါ့ခ်စ္သူက အလွဆံုး ...

ငါ လူအ တစ္ေယာက္
ဒါေပမယ့္ ငါ့ကိုယ္ငါ ၿမန္မာလို႕ထုတ္ေဖာ္ေၿပာဖို.
ဘယ္ေတာ့မွ မရွက္ဘူး...


ေနာင္ရုိးျမတ္

ပုိးစားခံေနရေသာ ရင္ဘတ္တစ္စံု

ပိေတာက္ေတြ မဖူးၾကေတာ့တဲ့အေၾကာင္းက ရုိးရုိးေလးပါပဲ

၀န္းက်င္မွာ အစိမ္းေရာင္အစား အဆီျပန္အေငြ႕အသက္ေတြ

မွဳိေစာ္နံ စကၠဴေတြ ပလူပ်ံေနခဲ့ျပီ

ဟုိေန႕က သၾကၤန္အေၾကာင္းေျပာၾကေတာ့

သူငယ္ခ်င္းရယ္ _______ ငါ ရင္နာတယ္....။

ေငြဖလား ... သေျပခက္နဲ႕ ျမိဳ႕မျငိမ္းသီခ်င္းေတြထက္

အတြင္းခံေပၚယဥ္ေက်းမွဳ၊ အရက္ေစာ္နံ အေငြ႕အသက္ေတြ

ဒီေခတ္ၾကီးမွာ ျမန္မာျဖစ္ရတာ ငါ သိမ္ငယ္မိတယ္ သူငယ္ခ်င္း

ေစာင့္ေလမ်ိဳးႏြယ္ဆုိတာေလာက္ကုိမွ

နားမလည္ၾကေတာ့တဲ့ မိန္းမေတြ

အမ်ိဳးေကာင္းသားဆုိတာကုိ ေရးေရးမွ

မသိၾကေတာ့တဲ့ ေယာက္်ားေတြ

သူငယ္ခ်င္းေရ

နင္ေျပာခဲ့သလုိေပါ့

ကမၻာမပ်က္ရင္ေတာင္ ျမန္မာပ်က္ေတာ့မယ္ကြာ

ဂုဏ္ေတာ္ကုိးပါး မသိသူေတြ

ေထရ၀ါဒ မၾကားဖူးသူေတြ

ပင္နီကုိ မျမင္ဖူးသူေတြ

ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႕မွဳ ဆုိတာကို နားမလည္ၾကေတာ့သူေတြ

သူငယ္ခ်င္းရယ္ ____________ ေတြးမိေလတုိင္း

(ေတာ္ျပီဟာ .... ဆက္မေရးခ်င္ေတာ့ဘူး)

ျမန္မာျပည္ အသက္ရွည္ပါေစ...။


ေဇာ္။

ကုိယ္နဲ႕ ပြဲေတာ္

တသသနဲ႕ လြမ္းေမာလုိက္ရတာ
ဘာနဲ႕မွကုိ မတူဘူး
ကုိယ္မသိတဲ့ ေႏြဦးေလေပြထဲ
အတာေရေတြ စုိစြတ္ေနတယ္
ပိေတာက္ေငြ႕တုိ႕ လွိဳင္လွဳိင္ထခ်ိန္
ဧျပီေတြ ခုန္ေပါက္ေနၾကတယ္

ေမေမေရ
သူမ်ားေတြ ေျပာေနၾကတဲ့ သၾကၤန္ဆုိတာ
က်ေနာ့္အတြက္ ခြက္ပုန္းခုတ္ေနခ်ိန္နဲ႕တူတယ္
ဘံုဆုိင္ထဲက မီးေတာက္အရက္လုိ ေရေရာမွ ျဖစ္မယ့္အမ်ိဳး

ဘယ္သူမွ ဂရုျပဳမိမွာ မဟုတ္ပါဘူး
ဒါေပမယ့္
ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ ျပန္ျပန္သိေနရတာကုိက
ပဒုိင္းသီးကုိင္ထားရသလုိ
စုပ္လဲဆူး စားလဲရူးနဲ႕

ေလာကတလင္းျပင္ထဲ
ရာသီခ်ိန္မဟုတ္ပါဘဲ ပြင့္ဖုိ႕ၾကိဳးစားေနမိတဲ့ ပန္းရုိင္းလုိ
က်ေနာ့္သစ္ရြက္ေတြ တေ၀ါေ၀ါလွဳတ္ခတ္
ေမေမ့ရင္ခြင္ကုိ တခုတ္တရ လြမ္းတယ္...။

ေဇာ္။

ေနမထြက္ေသာေန႕

နံနက္ အာရုဏ္ဦးပါ
အလင္းေရာက္မလာခဲ့ဘူး

တေရြ႕ေရြ႕သြားေနတဲ့ စကၠန္႕တံနဲ႕အတူ
မလုပ္ေတာ့ဖုိ႕ ဆံုးျဖတ္လုိက္တဲ့ အရာေတြ ရွိတယ္
ငါ ရင့္က်က္သင့္ျပီ

ေမေမ
အမွားအယြင္းေတြထဲ
နာက်င္မွုနဲ႕ က်ေနာ္ ၀င္တုိက္မိေလတုိင္း
ေကာင္းကင္တစ္ဖက္စြန္းက
ေမေမ့ရင္ခြင္ကုိ အရွင္လတ္လတ္ ငတ္မြတ္ရတယ္

မာယာဗလပြနဲ႕
ေလာကေတာနက္နက္ထဲ
က်ီးလန္႕စာစား ျဖစ္ေနရသမွ်
ေမေမ
က်ေနာ္ အိမ္ျပန္ခ်င္တယ္...။


ေဇာ္။

မုေယာပြင့္ေလး မ်က္ႏွာလႊဲခ်ိန္

မြန္းက်ပ္လုိက္တာ
ေလထုထဲမွာမ်ား ေအာက္ဆီဂ်င္ေလ်ာ့နည္းေနခဲ့လား
ေရနစ္သူလုိ မေရမရာ ဖမ္းဆုပ္မိသမွ်
ကုိယ့္အတၱေတြပဲ ကုိယ္ ျပန္ျပန္ရေနတယ္

ေႏြေရ
ငါ့ရင္ဘတ္ေတြ ဟုန္းဟုန္းေတာက္ေနျပီကြာ
မစုိက္ပ်ိဳးသင့္တဲ့ရာသီမွာ
ငါ တစ္ေယာက္တည္း ထြန္းေရးငင္ေနမိခဲ့တာ
ပ်ိဳးက်ဲမိသမွ်ထဲ
သူ႕အမုန္းေတြပဲ သီးပြင့္လြန္းေနတယ္

တဆိတ္ ေႏြရယ္
ခပ္ေ၀းေ၀းမွာ ပူစမ္းပါ
ဒီေကာင့္ရင္ေတြ ေလာင္မီးက်ေနလုိ႕။


ေဇာ္။

ထုိေန႕မတုိင္မီ.....

ပံုမွန္လည္ပတ္ေနတဲ့ ေန႕ေတြ
တျဖည္းျဖည္း ေဟာင္းႏြမ္းလာတယ္
ရွဴေနရတဲ့ ေလေတြကလဲ ညစ္ညမ္းတယ္
စိတ္ေတြကလဲ ညစ္ႏြမ္းတယ္
လမ္းမွားမလုိက္ဖုိ႕ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ ထိန္းေက်ာင္းရင္းက
၀န္ရုိးတစ္ပတ္ျပီး တစ္ပတ္ လည္ခဲ့ဲျပန္တယ္
တေရြ႕ေရြ႕ခရီးႏွင္ရင္း
မသိလုိက္မသိဖာသာနဲ႕ တျဖည္းျဖည္းနီးလာခဲ့ျပီ
ဒီေန႕လား ____ နံနက္ျဖန္လား
ရွင္သန္ထေျမာက္ရာက်မ္းထဲကလုိ
ကမၻာအႏွံ႕အျပားမွာ
ျဖစ္ျခင္းပ်က္ျခင္းေတြ တန္းစီေနေလရဲ႕
တရားစီရင္ေသာေန႕ဆုိတာ
ငါလဲ မသိဘူး၊ သူလဲ မသိဘူး
ဘယ္သူမွလဲ မသိၾကဘူး
ေ၀းေ၀းကုိ မၾကည့္ပါနဲ႕ဦးကြယ္
နံနက္ျဖန္အတြက္
ဒီေန႕ေတြကုိ တန္ဖုိးရွိေစခ်င္တယ္
ငါ ဘာေတြလုပ္ျပီးျပီလဲ
ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ ျပန္ျပန္ေမးေနရတာကုိက
ခရီးမတြင္ျဖစ္ေနရတယ္
အသက္တစ္ခါရွဴ ၊ တစ္ခါထုတ္
ငါ့အတၱေတြ ငါျပန္ဆုတ္မယ္
အဲ့ဒီေန႕မတုိင္မီ
ငါ့ထမ္းပုိး ငါအရင္ျဖိဳရမယ္
မ်က္စိစုံမွိတ္
ျငိမ္သက္ျခင္းမွာ ျငိမ္သက္ရင္း
၀င္သက္ထြက္သက္ရဲ႕ေအာက္
ေနမ၀င္ခင္
ငါ အိပ္တန္းတက္ခြင့္ရခ်င္တယ္.......

ေဇာ္။