အရုိးသားဆံုးဆက္ဆံတာဟာ အေကာင္းဆံုးလက္ေဆာင္ေပးလုိက္တာပါတဲ့.. က်ေနာ္လဲ အရုိးသားဆံုးပဲ ျဖစ္ခ်င္ပါတယ္.. က်ေနာ္ျမတ္ႏုိးတဲ့စာေတြ ကဗ်ာေတြနဲ႕ဖြဲ႕စည္းထားတဲ့ က်ေနာ့္ရဲ႕နားခုိရာကုိ တကူးတက အားေပးၾကလုိ႕ ေက်းဇူးအထူးတင္လွ်က္ပါ.. စိတ္ေအးခ်မ္းသာ ရွိၾကပါေစလုိ႕ ဆႏၵျပဳရင္း...။ ။

Wednesday, July 17, 2013

သူ .... သိေစ။

က်ေနာ္ ပံုေအာထားတဲ့ အဲ့ဒီအလင္းေတြ
သူ႕တစ္ကုိယ္စာ
က်ေနာ္ ... လဲ့ျဖာရူးသြပ္ထားတယ္။
လမင္းအနားသတ္ကေလးပဲျဖစ္ျဖစ္
၀လံုးရဲ႕ အစဦးပုိင္းေလးပဲျဖစ္ျဖစ္
က်ေနာ္ သိမ္းပုိက္ခမ္းနားခ်င္တာမဟုတ္ပါဘူး
က်ေနာ္က ေကာင္းကင္ကုိ ေငးေမာ့ၾကည့္ရံု။

၀င္းပလင္းျမလွတဲ့ ၾကည္ေမြ႕ေမြ႕
သူ႕အျပံဳးတစ္စြန္းတစ္စမွာ
က်ေနာ္ တုန္ယင္လွိဳက္ဖုိသြားဖူးတယ္
ႏူးညံ့ေယာင္ေဆာင္ထားတဲ့ ေအးစက္စက္စကားလံုးရုိင္းေတြ
ခုခ်ိန္ခါ
ျပန္ၾကားေယာင္ပါရဲ႕ မ်က္ခံုးေကြးေလးရယ္
က်ေနာ္က ျမွားဆိပ္သင့္သူ သားေကာင္ေကာင္းလဲ ျဖစ္ခဲ့တယ္။

သတိရျခင္းေတြဟာ တတိတိနဲ႕ က်ေနာ့္ကုိ တုိက္စား
နာက်င္ေနမွန္းေမ့ေနေလာက္ေအာင္ နာက်င္ရတယ္
ဖတ္ေနတဲ့ စာအုပ္ေတြ၊ စိတ္ျဖစ္စဥ္ ထိန္းခ်ဳပ္မွဳေတြၾကားမွာ
အလြမ္းက ေနရာမလပ္ ၀င္ယူ
သူ႕ရဲ႕ မ်က္ေတာင္စုိက္စုိက္ကေလးရယ္၊
မ်က္လံုး၀ုိင္းၾကည္ၾကည္ကေလးရယ္၊
မၾကာမၾကာ ဘယ္ဘက္ရင္ဘတ္ထဲက ထုတ္ထုတ္ၾကည့္ျဖစ္ရတယ္
ေနသာပါရဲ႕ကြယ္။

တုိက္ခတ္သြားတဲ့ေလျပည္ေတြရယ္
ေ၀့လြင့္သြားတဲ့ တိမ္တုိက္ေတြရယ္
ပ်ံသန္းသြားတဲ့ အိမ္ျပန္ငွက္ေတြရယ္
သူတုိ႕ေတြၾကားမွာ သူ႕ရဲ႕ သတင္းစကားကုိ ၾကားရသလုိ
ေကာင္းကင္အနားသတ္ေတြဆီမွာ သူ႕ရဲ႕ အျပံဳးၾကည္စင္ေတြကုိ ျမင္ရသလုိ
အသားတက် က်ေနာ္ သတိရတတ္တယ္
အရွက္ရခဲ့တဲ့ ဂုဏ္ပုဒ္တစ္ခ်ိဳ႕ကုိ ေသေသသပ္သပ္၀ွက္သိမ္း
က်ေနာ့္ရဲ႕ ႏြမ္းလ်သိမ္ငယ္ျခင္းေတြ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ရင့္သန္လာခဲ့ျပီ။

မက္ခဲ့တဲ့အိပ္မက္ေတြ ..
ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ
က်ိဳးပ်က္သြားတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြ
ျပန္ေျပာင္းေအာက္ေမ့ရင္း
ေန႕ရက္ရွည္ေတြ အားစုိက္ ျဖတ္သန္းေနခဲ့ရ။
ဘာကုိမွ မေတာင့္တေတာ့ပါဘူး
တစ္ခါတေလ အထီးက်န္ဆန္ဆန္ ျငီးေငြ႕ဖြယ္ နာက်င္ျခင္းေတြနဲ႕
ခပ္ျပျပ ဆုေတာင္းမိတယ္
ရင္ႏွင့္အမွ်
(သူ)
ျငိမ္းျမပါေစ။



ေဇာ္။

Thursday, July 11, 2013

မုိး (၂)

က်ေနာ့္အတြက္ ... ၀ဋ္အၾကီးအက်ယ္လည္ရမယ့္အခါသမယဟာ ..
ဒီေန႕ညမွာ .. က်ေနာ့္ဘက္ဘက္ရင္အံုထဲ ..
ဆုိင္းမဆင့္ ဘံုမဆင့္ ဆုိက္ဆုိက္ျမိဳက္ျမိဳက္ ေရာက္လာတယ္။

ျပင္ဆင္ခ်ိန္မရလုိက္ပါဘဲ .. က်ေနာ္ဟာ အလဲလဲ အျပိဳျပိဳ
ရွိဳက္ၾကီးတငင္ ဒူးေထာက္ရျခင္းေတြ ကမ္းပါးေျမျမိဳ ျဖစ္ၾကရ
တင္းတင္းေစ့ထားတဲ့၀ါက်ေတြဟာ က်ေနာ့္ရဲ႕ ေသြးေၾကာေတြကုိ ဆြဲညွစ္ေနခဲ့
တုန္ရီေအးစက္ ေမးခ်င္းရုိက္ခတ္ေနတာေတာင္မွ
က်ေနာ့္ကုိ ေၾကာက္လန္႕ျခင္းေတြ အုတ္ေအာ္ေသာင္းနင္း ပြဲေတာ္တည္တယ္

ထားမသြားဖုိ႕ရယ္ .. ေတာင္းပန္စကားရယ္ ..
ေတာင္းပန္စကားရယ္ ... ထားမသြားဖုိ႕ရယ္ ..
က်ေနာ္ သိတာ အဲ့ဒီ စကားႏွစ္ခြန္းထဲ
အဲ့ဒီ စကားႏွစ္ခြန္းထဲနဲ႕ပဲ က်ေနာ္...
ဘ၀ကုိ အဆံုးစီရင္ခ်င္လာတယ္

ဒီလုိမွန္းသိခဲ့ရင္
က်ေနာ့္ဆီကုိ အလင္းေတြ သယ္ေဆာင္မလာဖုိ႕ က်ေနာ္ေျပာခဲ့မိပါလိမ့္မယ္။

ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႕ေပါ့
က်ေနာ့္ကုိ ခြင့္လႊတ္ဖုိ႕အေၾကာင္း
အဲ့ဒီ အေရွ႕ေျမာက္အရပ္မွာရွိတဲ့ က်ေနာ့္ လမင္းဆီ
ဒူးေထာက္ထားတဲ့ ေသြးစက္စက္ေတြ
တခုတ္တရထုပ္ပုိးျပီး
ေလေျပေတြနဲ႕ ထည့္ေပးလုိက္ခ်င္ပါတယ္

ေၾကပါေစ။

ေဇာ္။

Thursday, July 4, 2013

မုိး (၁)

ခ်စ္သူဟာ
မုိးစက္မွဳန္မႊားေလးျဖစ္တယ္
သူ႕ စကားလံုးရြာက်မွဳေတြနဲ႕
သစ္ပင္ကုိ တတိတိ စုိစြတ္ေနေစရဲဲ႕။

ခ်စ္သူဟာ
၀လံုးကေလးျဖစ္တယ္
ခံုးေနတဲ့ မ်က္ခံုးနက္နက္ကေလးေတြရယ္
၀ုိင္းစက္စက္မ်က္လံုးကေလးေတြရယ္နဲ႕
သစ္ပင္ကုိ စကားလံုးေတြ ေရးျခယ္တယ္။

ခ်စ္သူဟာ
ဘဂ၀ါဂီတေလး ျဖစ္တယ္
တင္းတင္းေစ့ထားတဲ့ ပါးလ်လ်ႏွုတ္ခမ္းတစ္စံုနဲ႕
သစ္ပင္ရဲ႕ က်မ္းအဆူဆူကုိ လက္ညွိဳးညႊန္
အမိန္႕ေတြကုိ စာခြ်န္လႊတ္တယ္။

က်ေနာ္က သစ္တစ္ပင္ပါ
ခ်စ္သူအိပ္တန္းတက္မယ့္ တံတ်ာနဲ႕
ေရေသာက္ျမစ္ေတြကုိ အသက္ဆက္ေနခဲ့ရ ...။


ေဇာ္။


Sunday, June 30, 2013

ဒဏ္။

ညွိဳးလ်သိမ္ငယ္ျခင္းေတြနဲ႕ .. ဘ၀ဟာ အခုမွ ခပ္က်က် ခါးသက္ေနခဲ့
ဘယ္လုိအကုသုိလ္မ်ားလဲ .. အၾကိမ္ၾကိမ္ပါပဲ .. အဲ့ဒီ ေတာ္သလင္းမွာ က်ေနာ္သံသရာရွည္ေနရေတာ့တာ။

ခနခနရွိဳက္မိတဲ့ ၀င္သက္ထြက္သက္ေတြနဲ႕ .. တနဂၤေႏြက ခနခန ထားသြားေနတယ္
က်ေနာ္ဟာလဲ ခနခန အသက္ရွဴၾကပ္ .. ေနာက္ဆုံးေတာ့ မုိးဟာမုိးပါပဲ .. ခနခန ေအးစက္စက္ ႏိုင္လြန္းေနလွတယ္။

ေတာ္သလင္းရယ္ ... တနဂၤေႏြရယ္ .. မုိးရယ္ ..
က်ေနာ္မက္ေနမိတဲ့အိပ္မက္ဟာ ေရခဲျမစ္တစ္စင္းလဲ ျဖစ္တယ္။ တိတိပပ ေပါက္ကြဲဖုိ႕၀န္မေလးတဲ့ သစ္ရြက္ေလးလဲ ျဖစ္တယ္။ က်ေနာ္ဟာလဲ ရူးလြန္းခဲ့တယ္။

မသိက်ိဳးကြ်ံခ်န္ရစ္သြားဖုိ႕ရယ္ .. တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္က်န္ရစ္သြားဖုိ႕ရယ္ ... အဲ့ဒီ တနဂၤေႏြဟာ က်ေနာ့္ကုိ ခနခန ျပဌာန္းတယ္။ ရင္ဘတ္တစ္ခုလံုး ထိတ္လန္႕သြားေလာက္တဲ့အထိ က်ေနာ္ ထံုက်ဥ္ခဲ့ရဖူးတယ္။ မုိးရယ္။
စကားလံုးေတြ မရွိေတာ့ေလာက္ေအာင္ .. စကားလံုးေတြ ေပ်ာက္ဆံုးေနေလာက္ေအာင္ .. အတိတ္ရဲ႕ အရိပ္ေတြနဲ႕ က်ေနာ့္ကုိ တနဂၤေႏြေလး မ်က္ႏွာလႊဲသြားတယ္။

တကယ္လုိ႕မ်ား ... တကယ္လုိ႕မ်ားေပါ့ေလ ...
ဘ၀ကုိေနာက္တစ္ၾကိမ္အသစ္က ျပန္စခြင့္ရခဲ့မယ္ဆုိပါစုိ႕ ... တနဂၤေႏြရဲ႕ သံသယေငြ႕ေငြ႕ေတြေအာက္
က်ေနာ္ ဘယ္ေတာ့မွ လူမျဖစ္ခ်င္ဘူး။


ေဇာ္။

Friday, June 21, 2013

သူသိပါေစ။

ေၾသာ္ ..
ဒီအခ်ိန္ေတာင္ေရာက္ျပီ။
မေန႕က ဒီအခ်ိန္ေပါ့ ...
ခုေတာ့ က်ေနာ့္ရဲ႕ သံစဥ္ကေလး
ေ၀း ... လြင့္... ေပ်ာက္... ရွ
အလြတ္ရေနတဲ့ ဂဏန္း ၁၂လံုးဟာ
က်ေနာ့္ကုိ ပုိျပီး ခါးသက္ေနေစေတာ့တာ ..။

ခုေလာေလာဆယ္ေပါ့ သံစဥ္ရယ္
ဖုန္းခလုတ္ေတြေပၚ လက္မေရာက္ေအာင္ ေနေနမိတယ္

ဆုေတာင္းျခင္းမ်ားသာ အသက္၀င္မယ္ဆုိ
သကၠရာဇ္ေတြကုိ ျဖဳိခ်င္တယ္
ေနာက္ေၾကာင္းေတြထက္
သံစဥ့္ကုိသာ က်ေနာ္ လုိခ်င္တယ္
သံစဥ္ရယ္ ...။

ခုဆုိ တနဂၤေႏြေရာက္ဖုိ႕ ၂၄နာရီ ၂ခါ ျဖတ္ရဦးမယ္
အရင္က ခ်ိဳျမိန္ခဲ့တဲ့ တနဂၤေႏြဟာ
အခု က်ေနာ့္အတြက္ ထိတ္လန္႕စရာေတြ ျဖစ္လုိ႕
သံစဥ္ရယ္ ...။

မေခၚဘဲမေနပါဘူးလုိ႕ သံစဥ္ေျပာခဲ့တယ္
အျမဲေခၚမွာပါလုိ႕ သံစဥ္ေျပာခဲ့တယ္
ဒီလုိနဲ႕ သံစဥ္ မရွိေတာ့ဘူး ..
ခုဘယ္မွာလဲ သံစဥ္။

က်ေနာ္က အေ၀းေရာက္လူသားပါ
ဂစ္တာအုိကုိထမ္း
ကဗ်ာေတြကုိ ရူးႏွမ္းရင္း
သံစဥ္နဲ႕ေတြ႕မွ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ အသက္ရွိမွန္းသိခဲ့ရ ...
ျပန္လာခဲ့ပါလား သံစဥ္ရယ္ ..။

ဒီလုိပါပဲ ..
ကုိယ္ေနတတ္ေအာင္ၾကိဳးစားမယ္ဆုိတဲ့
အဲ့ဒီ ဂီတကေလး
က်ေနာ့္ခပ္ေ၀းေ၀းကုိ ေျပးထြက္သြားတာ
ခုဆုိ ၂၄နာရီကုိ စြန္းသြားခဲ့ျပီ။


ေဇာ္။


Thursday, June 20, 2013

က်ေနာ္ႏွင့္မုိး

ထုိေန႕က က်ေနာ္တုိ႕ ဆံုစည္းခဲ့ၾကသည္။
ထုိေန႕ျပီးေနာက္ က်ေနာ္တုိ႕ ေ၀းကြာသြားခဲ့ၾကသည္။
တိတိက်က် ခ်န္ရစ္ထားဖုိ႕ေရာ
တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ က်န္ရစ္ခဲ့ဖုိ႕ေရာ
ေသခ်ာေနခဲ့ျပီးျဖစ္သည့္ က်ေနာ္သည္
လက္ျပႏွုတ္ဆက္ျခင္းႏွင့္ ျငင္းဆန္ပယ္ဖ်က္ျခင္းမ်ားကုိ
ျငိမ္ျငိမ္သက္သက္ ရပ္ၾကည့္ေနခဲ့ျပီးပါျပီ။

တစ္ေန႕ ျပန္ေရာက္လာေလမလားဆုိသည့္ေမွ်ာ္
လင့္ခ်က္ျဖင့္
က်ေနာ္ ေငးၾကည့္ေနလင့္ကစား
မတူညီေသာ စိတ္တည္ေဆာက္မွဳမ်ား၌
က်ေနာ္သည္ က်န္ရစ္ခဲ့ျပီးသူ ျဖစ္ခဲ့သည္။

က်ေနာ္အျမဲေျပာခဲ့ေသာ စကားတစ္ခြန္းရွိပါသည္။
က်ေနာ္က မုိးကုိ ခ်စ္ပါေသာ္လဲ မုိးက က်ေနာ့္ကုိ မခ်စ္ခဲ့ပါ ဟူ၍။

ထုိသုိ႕ျဖင့္ ..
က်ေနာ့္ရင္ထဲမွ မုိးသည္ ..
တနဂၤေႏြေန႕တြင္ေရာက္လာ၍ ဤေန႕တြင္ အျငိဳးသည္းစြာ ရြာခဲ့ေလျပီ။
ေသခ်ာပါသည္ ...
က်ေနာ္ မငုိပါ။
သုိ႕ေသာ္ ....။

ခြဲခြာရျခင္းမ်ားတြင္ ...
နာက်င္မွဳမ်ား ..
၀မ္းနည္းမွဳမ်ား ...
စိတ္မေကာင္းျဖစ္မွဳမ်ား ..
အသက္ရွဴသံျပင္းျပင္းမ်ား ...
အခ်ိဳးက်ပါ၀င္ေနၾကမည္မွန္း
က်ေနာ္အစကတည္းက သိခဲ့ပါလွ်င္ ...

ဆံုစည္းရျခင္းမ်ားကုိ က်ေနာ္ ေကာင္းမြန္စြာ ၾကိဳလင့္ခဲ့လိမ့္မည္မဟုတ္။


ေဇာ္။

Sunday, June 16, 2013

မုိးေရာက္လာတဲ့ တနဂၤေႏြ

က်ေနာ္က ျမတ္ျမတ္ႏုိးႏုိးျဖစ္ရသမွ်
စည္းေဘာင္ေတြက က်ေနာ့္ကုိ ဟန္႕တားၾကတယ္
မုိးရယ္ .....

သူ႕ကုိ မုိးလုိ႕ေခၚမယ္ဆုိ
သူ႕ရဲ႕ ရြာက်မွဳတုိင္း ရင္စည္းခံဖုိ႕
ေျမၾကီးတစ္ေကာင္က က်ေနာ္ ...
ေနာက္က်သြားျပီလုိ႕ေတာ့ မဆုိပါနဲ႕
အစည္းအတားေတြၾကားက
အဲ့ဒီမုိးကုိ က်ေနာ္ ခုိးခ်င္ေနခဲ့တာ ...။

ဘာ့ေၾကာင့္မ်ား .......
ခုမွ .............
..............
က်ေနာ္ မေတြးဘူး
မေတြးေတာ့ဘူး ....။
အစကတည္းက ငုိဖုိ႕ျဖစ္လာတဲ့ မုိးကုိ
၀ါဆုိေကာင္ က်ေနာ္က
ျမတ္ျမတ္ႏုိးႏုိး ေထြးေပြ႕ခဲ့မိ
ရႊဲရႊဲနစ္နစ္ စုိခ်င္လဲ စုိပါေစ။

တကယ္ေတာ့
က်ေနာ္က မခ်စ္တတ္ခဲ့ပါဘူး
မုိးကလဲ သိမွာမဟုတ္ပါဘူး
ဒါေပမယ့္ မုိးအတြက္ ရင္ဘတ္ေတာ့ျဖစ္ခ်င္ခဲ့
တိတ္တဆိတ္ပါပဲ မုိးရယ္
ျမတ္ႏုိးလုိက္မိတယ္။      ။


ေဇာ္။




Wednesday, February 27, 2013

က်ေနာ္ရယ္ ၾကယ္ေသာၾကာရယ္ စီးခ်င္းထိုးၾကတယ္။

သူ႕ကုိ က်ေနာ္ကေျပာေတာ့
သူက က်ေနာ့္ကုိ ရယ္တယ္...
ရူးလဲ ရူးတဲ့ေကာင္တဲ့ ...။
တကယ္ပါ
က်ေနာ့္မွာ အဲ့ဒီေန႕ကတည္းက
၀င္သက္ထြက္သက္မရွိခဲ့ေတာ့တာ။

က်ေနာ္ အိပ္ယာေျပာင္းအိပ္တယ္
ေနရာေတြ ေရႊ႕ေျပာင္းတယ္
အိပ္မက္ေတြကေတာ့ ေျပာင္းေရႊ႕ပါမလာဘူး
သူ႕ဆီဖုန္းေခၚတယ္
မၾကားခ်င္တဲ့ မိန္းမၾကီးရဲ႕ ငွက္ဆုိးထုိးသံကုိပဲ ၾကားလုိက္ရတယ္
ဒီလုိနဲ႕ ၈နာရီခြဲသြားတယ္
နံနက္က နံနက္နဲ႕ကုိ မတူေတာ့ဘူး
က်ေနာ္ကလဲ က်ေနာ္နဲ႕ မတူေတာ့ဘူး
ဘယ္ဘက္ရင္ဘက္ကေတာ့ သူ႕အမည္နာမေလးနဲ႕သာ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ထထခုန္တယ္။

ေသာၾကာကုိ ကုိယ္စားျပဳတာ ဗီးနပ္စ္ဆုိ
က်ေနာ္ ဘာပံုျပင္မွ နားမေထာင္ခ်င္ေတာ့ဘူး
သူ႕နစ္ကေလး ဘယ္ေတာ့စိမ္းမလဲလုိ႕ ရူးရတဲ့ဒုကၡ
လူျဖစ္ရတာထက္ ႏွစ္ဆ နာတယ္
ပန္းခ်ီဆြဲတယ္ .. သူပဲျဖစ္ေနတယ္
သီခ်င္းညည္းတယ္ .. သူပဲ ျဖစ္ေနတယ္
စာေတြဖတ္တယ္ ... သူပဲ ျဖစ္ေနတယ္
ဒါနဲ႕ က်ေနာ္လဲ ေျပာင္းလဲလုိက္တယ္
ဒါလဲ သူပဲ ျဖစ္ေနျပန္ပါေရာ
ဘယ္အရပ္ကုိပဲ ေမာ့ေမာ့ ..
က်ေနာ့္ေကာင္းကင္မွာ ေသာၾကာၾကယ္ လင္းမလာဘူး
က်ေနာ္ တုိးတုိးတိတ္တိတ္ က်ိန္ဆဲလုိက္တယ္
စကားႏွစ္လံုးတည္းပါပဲ
ခ်စ္တယ္။

ခ်စ္တယ္ဆုိမွ က်ေနာ္နဲ႕ က်ေနာ္က စကားေတြ စစ္ထိုးျဖစ္ေနတယ္
ခ်စ္တာ ဘာလဲ ... မခ်စ္တာကေရာဘာလဲ
သူကေတာ့ ေျပာတယ္ မေသခ်ာမေရရာတဲ့ ေကာင္းကင္ေအာက္တဲ့
က်ေနာ္ကလဲ ျပန္ေျပာလုိက္ခ်င္တယ္
က်ေနာ္က ေျမၾကီးတစ္ေကာင္ဆုိတာ
ထားပါေတာ့
ရူးေနမွေတာ့ ဘာပဲလုပ္လုပ္ သူပဲျဖစ္ေနတာ ဆန္းသလားလုိ႕
ေျပာရင္းေျပာရင္းနဲ႕ က်ေနာ္ အသက္ရွဴက်ပ္တယ္
ရူးခ်င္ေယာင္ေဆာင္တတ္တဲ့ က်ေနာ့္ေကာင္းကင္က ေသာၾကာၾကယ္ကုိ
မမွီမကမ္း ေလာက္ေလးခြနဲ႕ လွမ္းေဆာ္ခ်င္တယ္
စိတ္ရွိလက္ရွိ ပစ္ပစ္ႏွစ္ႏွစ္ ဆဲေရးခ်င္တယ္
စကားႏွစ္လံုးတည္းပါပဲ
ခ်စ္တယ္။
တကယ္ပါ
က်ေနာ္ အဲ့ဒီေလာက္ထိ သူ႕ကုိ ရူးတယ္။


ေဇာ္။

Monday, February 18, 2013

သစ္ပင္ေၾကြေသာေန႕


ရုတ္တရက္ ကုိယ္တစ္ေယာက္တည္းလုိ႕
သိလုိက္ရတဲ့ ခံစားခ်က္က
ႏွလံုးသားတစ္ခုလံုး ဆုပ္ညွစ္ထားသလုိမ်ိဳး

အရင္းႏွီးဆံုး ယံုၾကည္ရတဲ့သူလုိ႕ တစ္ထစ္ခ်သိထားျပီးကာမွ
သူစိမ္းတစ္ေယာက္လုိ ရုိက္ခတ္မွဳမ်ား
ခါးသီးလုိက္ရတာ ...
မုိးေတြ အျဖိဳင္လုိက္ရြာတယ္

လာတုန္းကလည္း တစ္ေယာက္တည္း
ျပန္ေတာ့လဲ တစ္ေယာက္တည္းဆုိတဲ့ နိယာမ
ခနခန ၾကားေနခဲ့သားနဲ႕မွ
သခၤါရ လမ္းမွာ
သိရဲ႕နဲ႕ မုိက္တဲ့လူ

၀မ္းနည္းပက္လက္
ေသြးတစ္စက္စက္က်ျပီးကာမွ
ျပန္တည္ေဆာက္ရဖုိ႕ဆုိတာ
ရင္ဘတ္တစ္ခုလံုး ျဖန္႕ခင္းျပီး နင္းရတာထက္ ဆုိးတယ္

ရွဳိက္ၾကီးတငင္ ငုိရင္းက
မသိလုိက္မသိဖာသာနဲ႕ က်သြားတဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခ်ိဳ႕ရွိတယ္
ေသာၾကာကုန္ျပီးရင္
နံနက္ျဖန္ရဲ႕ အလင္းကုိ ငါ မျမင္ခ်င္ေတာ့ဘူး။

ေဇာ္။
( ဒီဇင္ဘာ ၁၆ရက္၊ ၂၀၁၁။ ေသာၾကာေန႕။ 

ည ၁၁နာရီ ၆မိနစ္)

၂၀၁၁ တုန္းက ေရးခဲ့တဲ့ ကဗ်ာေဟာင္းေလးတစ္ပုဒ္ပါ။
ဖုိင္တြဲတစ္ခုတည္းက ျပန္ေတြ႕လုိ႕ တင္လုိက္တာ။

Sunday, July 22, 2012

မုိင္တုိင္နံပါတ္ ၂၅ (သုိ႕မဟုတ္) အမွဳန္တစ္ခုရဲ႕ ေကာက္ေၾကာင္း

ဒီေန႕ ၂၅ႏွစ္ျပည့္
ျဖတ္သန္းေနတဲ့ စကၠန္႕ေတြမွာ
လွဳတ္ခတ္လြန္းတဲ့အမွဳန္တစ္ခုဟာ
က်ေနာ္ပါ

အသိဥာဏ္နဲ႕ အရွိဟန္ေတြရဲ႕ၾကား
ရုိးသားျခင္းေငြ႕ရည္ေတြ
က်ေနာ္ အငမ္းမရ ရွာေဖြေနတယ္
ဟုိတစ္စ ဒီတစ္စ လြင့္ေမ်ာျခင္းမ်ား
တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္စြာ
ျပာယာခတ္ေနၾကေလရဲ႕ ...

နံနက္ေစာေစာ ဘုရားသြားတယ္
ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ ျပန္မိဖုိ႕လဲ ၾကိဳးစားတယ္
ပါရမီတစ္ပါးကုိလဲ ျဖည့္ခဲ့တယ္
အမွဳန္တစ္ခ်ိဳ႕နဲ႕လဲ အမွန္တရားအတြက္ တုိက္ပြဲ၀င္ခဲ့တယ္
ေတာ္ေလာက္ပါျပီ ..
အေၾကာင္းအက်ိဳးေတြနဲ႕ စက္၀ုိင္းလည္ေနသ၍
အက်ိဳးအေၾကာင္းေတြဟာ ရွည္လ်ားေနၾကဦးမွာပါ  ...

ေပါ့ပါးလြတ္လပ္တဲ့ ရယ္သံလြင္လြင္မ်ား
ႏုနယ္ပ်ိဳျမစ္တဲ့ အျပံဳးခ်ိဳခ်ိဳေတြၾကား
ဒုတိယအရြယ္ဟာ က်ေနာ္ပါ
ျငိတြယ္ျခင္းေတြ ... ေႏွာင္ဖြဲ႕မွဳေတြနဲ႕
က်ေနာ့္ကုိယ္က်ေနာ္ မြန္းက်ပ္ေလွာင္ပိတ္
အခုထိကုိ ရုန္းမထြက္ႏုိင္ဘူး ...

ဒီကဗ်ာ ေရးေနတုန္း ..
ဟိန္းလတ္ေဇာ္ကုိ သတိရတယ္ ..
သစ္ရြက္ေတြမွာေတာင္ သခၤါရ ရွိတယ္လုိ႕ သူ ေျပာခဲ့ဖူးတယ္ ..
ဒါဆုိ သစ္ရြက္တစ္ရြက္လုိ အဆံုးသတ္တတ္ဖုိ႕
က်ေနာ္လဲ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ ျပင္ဆင္ရဦးေတာ့မယ္ ..
ျဖစ္တည္မွဳ ပဓာန၀ါဒီအေၾကာင္း
အဆံုးသတ္မဟုတ္တဲ့ အဆံုးသတ္အေၾကာင္း
အစ မဟုတ္တဲ့ စတည္ျခင္း အေၾကာင္း
သစၥာအေၾကာင္း ... အနတၱအေၾကာင္း
အေၾကာင္းေပါင္းမ်ားစြာ ...
တခုတ္တရ ျငင္းခုန္ခဲ့ရသမွ် ..
ဒီနံနက္ ဗုဒၶပလႅင္ေတာ္ေရွ႕
ဟိန္းလတ္ေဇာ္
လတ္လတ္ေဇာ္
ႏွင္းဦးေဇာ္
ေႏြဦးလြင္
ရွိဳင္းေနလင္းဦး
နာမေတြဟာ တစ္ခုနဲ႕တစ္ခု တုိက္မိခဲ့ၾက
ဟိန္းလတ္ေျပာတဲ့ သံသရာစက္၀န္းဟာ
ဒါမ်ားလားကြယ္ ....။

ကဲ ...
အဲ့ဒီလုိ ေျပာေနရင္း ေျပာေနရင္းနဲ႕
(ဟိန္းလတ္ေဇာ္ရဲ႕ ကဗ်ာထဲကလုိ ...)
ေဒါင္လုိက္ရွင္သန္ေနတဲ့ က်ေနာ့္ဆီ
အလ်ားလုိက္အိပ္စက္ရမယ့္ ေသျခင္းတရားဟာ
တျဖည္းျဖည္းနီးလာခဲ့ျပီ။


ေဇာ္။




Thursday, July 19, 2012

ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းကုိ လက္ႏွက္ခ်လုိက္တဲ့အခါ ...

တစ္ေန႕ျပီးတစ္ေန႕ ခရီးဆက္ေနရတာကုိက
က်ိန္စာမိခံေနရသလုိ
ေန၀င္တာနဲ႕ မုိးခ်ဳပ္တာဟာ တူတူပါပဲ
အလင္းလာမယ္လုိ႕ အားမေပးၾကပါနဲ႕ေတာ့
သစၥာတရားဟာ ဒီအရပ္မွာ ေခါင္လြန္းလွတယ္။

ေ၀းကြာျခင္းေတြဟာ က်ေနာ္နဲ႕ က်ေနာ္ၾကားမွာ
သီခ်င္းတစ္ပုဒ္စာေလာက္ပဲ ရွိခဲ့တာပါ
ေမ့တဲ့အခါလဲ ေမ့ .. သိတဲ့အခါလဲ သိ
က်ေနာ္ဟာလဲ ၾကိဳးေတြနဲ႕ ျငိျငိေနတယ္
ငါသိပါတယ္ .. ငါသိပါတယ္ လုိ႕ ေျပာေနရင္းနဲ႕
က်ေနာ္ ေပ်ာက္ဆံုးေနတာေတြ မ်ားေနခဲ့ျပီ

မုိးရြာျပီးရင္ ေနပူမယ္ .. ေနပူျပီးရင္ မုိးရြာမယ္
ဒါပါပဲ ..
အားလံုးက သူ႕အလုပ္သူ လုပ္ေနၾကတဲ့အခ်ိန္
က်ေနာ္သာလွ်င္ သင္းကြဲေနခဲ့တာ ...

လုိခ်င္တယ္ ျဖစ္ခ်င္တယ္ ရခ်င္တယ္ ..
... ခ်င္တယ္ .. ခ်င္တယ္ .. ခ်င္တယ္ ..
ဘယ္ေတာ့ရပ္မွာတဲ့လဲ
ျငီးေငြ႕စရာေကာင္းတဲ့ ေလထုထဲမွာ
မွားယြင္းစြာ ရပ္ေနမိသမွ်
က်ေနာ္ ဒီလုိပဲ အသက္ရွဴက်ပ္ေနရဦးေတာ့မွာပါ

မထူးဆန္းပါဘူး ..
က်ေနာ္နဲ႕ က်ေနာ္ဟာ အလွမ္းေ၀းေနပါေသးတယ္
ဒါေပမယ့္ဗ်ာ ...
ဒီအရပ္မွာေတာ့
သစၥာတရားဟာ ေခါင္လြန္းလွတယ္။


ေဇာ္။

Saturday, January 21, 2012

ၾကယ္ေတြေၾကြေနတဲ့ တုိင္းျပည္

ေျပာပါ
ဘယ္သူ႕မွာ တာ၀န္ရွိလဲ
ေဟာ့ဒီေကာင္းကင္ က်ယ္က်ယ္ၾကီးထဲ
ထြန္းလင္းသင့္တဲ့ ၾကယ္ေတြ တျဖဳတ္ျဖဳတ္ေၾကြ
နာၾကည္းငုိညည္းသံေတြ ဘ၀င္မွာ သဲ့ညံေနတယ္

တခ်ိဳ႕ေတြအတြက္ ေပ်ာ္စရာေပမယ့္
တခ်ိဳ႕ေတြအတြက္ မသာယာခဲ့ဘူး
တခ်ိဳ႕ေတြက ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႕ ေၾကြခဲ့ရတယ္
တခ်ိဳ႕ေတြက ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႕ ႏုိက္ကလာပ္တက္တယ္
ေျပာပါ
ဘယ္သူ႕မွာ တာ၀န္ရွိလဲ

လက္တစ္ဆုပ္စာ ၾကယ္တခ်ိဳ႕ထြန္းလင္းေနခ်ိန္
ၾကယ္အမ်ားစုက တျဖဳတ္ျဖဳတ္ေၾကြေနရတယ္
နာက်င္ခံခက္ ဒဏ္ရာေသြးစက္ေတြနဲ႕
ရင္ထဲမွာ လွိဳက္လွိဳက္ျပီးငုိ
ၾကယ္တုိ႕ရဲ႕ ႏွလံုးသားမွာ
မ်က္ရည္ေတြ အခ်ိန္တုိင္း စုိလူးေနခဲ့
ေျပာပါ
ဘယ္သူ႕မွာ တာ၀န္ရွိလဲ

လက္တစ္ဆုပ္စာ ဘ၀သက္တမ္းတုိတုိေလးမွာ
ငါ့တစ္ဘုိ႕စာ၊ ငါ့မိသားစု
ငါ့သမီးသား၊ ငါ့မယား ဆုိတဲ့ လူ႕အႏၶမ်ား
က်ေနာ္တုိ႕ေကာင္းကင္မွာ ဖံုးလႊမ္းေနသ၍
ၾကယ္ေတြ ၾကယ္ေတြ တျဖဳတ္ျဖဳတ္ေၾကြ
ေျမၾကီးေအာက္က ငုိေၾကြးသံေတြ
ေျမျပင္ေပၚက ေတာက္ေခါက္သံေတြ
ေလထုထဲမွာ ပ်ံ႕လြင့္ေနတယ္
ေျပာပါ
ဘယ္သူ႕မွာ တာ၀န္ရွိလဲ

ကုိယ္ခ်င္းစာစိတ္ေလးတစ္ခုေတာ့ ထားၾကစမ္းပါ
စကားဟာ စကားအျဖစ္ပဲ ေလထဲ ေ၀့လြဲ
ဘယ္ေတာ့မွ တစ္ကုိယ္ေကာင္းဆန္တဲ့ သူေတြနားထဲ လြင့္မပ်ံ႕ခဲ့ဘူး
ေလာကပါလ တရားေစာင့္နတ္တုိ႕
ဘယ္ေခ်ာင္မွာမ်ား ေရာက္ေနၾကသလဲ
က်ေနာ္တုိ႕ေကာင္းကင္မွာ
ၾကယ္ေတြ တျဖဳတ္ျဖဳတ္ေၾကြ
စိန္ပြင့္ေတြဟာ ေျမာင္းထဲမွာ ေ၀ေနရတယ္
ေျပာပါ
ဘယ္သူ႕မွာ တာ၀န္ရွိလဲ
..............................
ေမးခြန္းဟာ ေမးခြန္းပဲ ျဖစ္ခဲ့ရတယ္

ေပးဆပ္ျခင္းနဲ႕ ဘ၀ကုိ ရင္းခဲ့ရတဲ့ ၾကယ္ေတြမွ
တျဖဳတ္ျဖဳတ္ေၾကြေနရေလသလားရယ္လုိ႕
အံကုိၾကိတ္
မခ်ိတင္ကဲ
အနက္ရွိဳင္းဆံုး နာက်င္ရလဲ
က်ေနာ္တုိ႕ ဘာမွ မတတ္ႏုိင္ခဲ့
သားသမီးအိမ္ျပန္ခ်ိန္ကုိ ေမွ်ာ္ေနတဲ့
အေမတစ္ေယာက္ရဲ႕ မ်က္ရည္ေတြနဲ႕
ေဟာဒီ တုိင္းျပည္ တည္ေဆာက္ထားတယ္

မတရားဘူးလုိ႕ ေအာ္ေနတဲ့
ေျမၾကီးေအာက္က အသံေတြ
ေနႏွင့္ဦးေပါ့ကြာဆုိတဲ့
ေျမျပင္ေပၚက ရင္တြင္းစကား
မုန္းတီးျခင္းမ်ား ျပြတ္သိပ္
အားမတန္ မာန္ေလွ်ာ့ေနရတဲ့ စိတ္ေတြ
ေဟာ့ဒီတုိင္းျပည္မွာ အုံနဲ႕က်င္းနဲ႕ ရွိေနၾကတယ္

မေျပာခ်င္ေတာ့ပါဘူး အရပ္ကတုိ႕ရယ္
လူတုိင္းမွာေတာ့ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ရွိတယ္
ျပဳသူအသစ္ ျဖစ္သူအေဟာင္းတဲ့
၀ဋ္ေၾကြးမ်ားရွိ ေျပပါေစလုိ႕ ဆုမေတာင္းေလနဲ႕
ကမၻာမေၾကတဲ့သူေတြ တမလြန္မွာ ျပည့္ေနေလရဲ႕
ခင္ဗ်ားတုိ႕ ရက္စက္မွဳနဲ႕ ေၾကြလြင့္ခဲ့ရတဲ့ ၾကယ္ေတြ
ေကာင္းကင္မွာ မေရႏုိင္ေတာ့ဘုူး
မုိးေကာင္းတုန္းကုိ ရြာထားပါ
ထမင္း၀တုန္း နားထားပါ
တစ္ေန႕ေန႕ ျပန္ဆံုတဲ့အခါ
အလွည့္က်ေတာ့ မႏြဲ႕စတမ္းေပါ့ကြာ

..................
..................
ေျပာရင္း ေျပာရင္း
ရင္ထဲ စုိ႕နစ္
ၾကယ္ေတြ ၾကယ္ေတြ
တျဖဳတ္ျဖဳတ္ေၾကြေနတဲ့ တုိင္းျပည္
................................
ေတာ္ျပီ
က်ေနာ္ ဒီကဗ်ာကုိ ဆက္မေရးခ်င္ေတာ့ဘူုး။


ေဇာ္။

Monday, December 19, 2011

မေန႕က က်ေနာ္တုိ႕ပခံုးေပၚမွာ ၾကယ္တစ္ပြင့္တုိးတယ္

အမွတ္တမဲ့နဲ႕
က်ေနာ္တုိ႕အတြက္ ဘူတာတစ္ခု
၇ႏွစ္အျပီးမွာ
ဆုိက္ေရာက္လာတယ္

အိမ္ျပန္ခ်ိန္မသိ
နားခ်ိန္မရွိတဲ့ ေန႕ရက္မ်ား
ျပကၡဒိန္ ၇ခုစာ ျပာျဖစ္ခဲ့ၾက
ၾကမ္းတမ္းတဲ့ ခရီးလမ္းမွာ
တစ္ကုိယ္တည္း ေပ်ာ္ေမြ႕ခဲ့ၾက
ယံုၾကည္ခ်က္တစ္ခုအတြက္
လူမုန္းမ်ားလဲ
အစိမ္းေရာင္ကုိပဲ ခ်စ္တတ္ခဲ့တယ္

ခါးသက္တဲ့ မုန္တုိင္းေတြနဲ႕ ၾကံဳေလတုိင္း
က်လုလု မ်က္ရည္
ရွိဳက္သံမဲ့ ငုိေၾကြးရျခင္းေတြ
က်ေနာ္တုိ႕လဲ လူပါပဲ
ႏွလံုးသားနဲ႕ တည္ေဆာက္ထားတယ္
အမ်ားအတြက္ ေသနတ္ကုိင္တဲ့လက္
စိတ္အဆာေျပရံု
ဘယ္တုန္းကမွ လူမသတ္ခဲ့ဘူး

ငါးခံုးမတစ္ေကာင္ေၾကာင့္
တစ္ေလွလံုးပုပ္ဆုိသလုိ
သစ္တစ္ပင္မေကာင္းရံုနဲ႕
တစ္ေတာလံုးျပဳတ္ရတဲ့အျဖစ္မ်ိဳး
က်ေနာ္ရင္နာလုိ႕ မဆံုးပါဘူး ေလာကၾကီးရယ္
မတရားဘူးလုိ႕ ဟစ္ေၾကြးခ်င္ေပမယ့္
ဘယ္သူကေရာ နားေထာင္ေပးလုိ႕လဲ
က်ေနာ္တုိ႕ရဲ႕ ေသြးေတြ ေခြ်းေတြ
ဘယ္သူကေရာ ျမင္ေပးလုိ႕လဲ
အမ်ားအတြက္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္တူးဆြ
အသက္ကုိ ေျမမွာခ်ခဲ့တာေတာင္
ဘယ္သူကမ်ား အသိအမွတ္ျပဳလဲ

အဲ့ဒီလုိနဲ႕
မသိလုိက္ မသိဖာသာ
က်ေနာ္တုိ႕ တစ္ျဖဳတ္ျဖဳတ္ေၾကြက်သြားခဲ့ရတာ

ေဖေဖ ေမေမ
ေမာင္ႏွမေတြနဲ႕ မိသားစုရဲ႕ ဟိုးအေ၀းမွာ
မုိးဒဏ္ေလဒဏ္ ဥတုဒဏ္ၾကား
ရင္ဘတ္တစ္ခုလံုး အသားမာတက္
ႏွလံုးသားေတြ ကြ်ဲပခံုးထခဲ့ရတယ္

ေျပာစမ္းပါဦး ေလာကၾကီးရယ္
ေျမမွာ ေၾကြဆင္းဖုိ႕သက္သက္ေတာ့
က်ေနာ္တုိ႕ေတြ လင္းလက္မျပခဲ့ဘူး
ပခံုးေပၚက ၾကယ္ဆုိတာ
က်ေနာ္တုိ႕ ေသြးနဲ႕ ဖြဲ႕စည္းထားတာ
စကားလံုးေပါင္းမ်ားစြာ
လက္ညွိဳးေပါင္းမ်ားစြာ
သူတုိ႕နားမလည္တဲ့ က်ေနာ္တုိ႕ဆုိတာ
ေသြးတစ္စက္နဲ႕ ျဖစ္တည္လာတဲ့
ၾကယ္တစ္ပြင့္ကုိပဲ ပုိျမတ္ႏိုးတယ္

ရတယ္
စိန္ေခၚမွဳေတြၾကား
မုန္းတီးသူေတြၾကားမွာ
ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ တည္ေဆာက္
ေယာက္်ားဆုိတာ ဘယ္ေတာ့မွ ဒူးမေထာက္ဘူး

ဒီလုိနဲ႕
ထုိးႏွက္ခ်က္ေတြနဲ႕အတူ
အစိမ္းေရာင္ကုိ မုန္းတဲ့လူေတြေရွ႕
မေန႕က က်ေနာ္တုိ႕ပခံုးေပၚမွာ ၾကယ္တစ္ပြင့္တုိးခဲ့ျပီ ေမေမ ..။


ေဇာ္။

( ဒီဇင္ဘာ ၁၄ရက္ေန႕ ၂၀၁၁ခုႏွစ္၊ ဗုဒၶဟူးေန႕ အပတ္စဥ္၅၀ ... ေနာင္ရုိးျမတ္ရဲ႕ အပြင့္တုိးျခင္းအမွတ္တရ .. က်ေနာ္ေရးပါသည္။)

Monday, November 28, 2011

ေသာ့ခတ္ထားေသာ စကားလံုးမ်ား

မသိလုိက္မသိဘာသာနဲ႕ နာရီေတြ ကုန္သြားေနတယ္
၀က္ကေလးရဲ႕ မီးစိမ္းပြင့္ေလး ဘယ္အခ်ိန္ထိ လင္းေနမွာလဲ

က်ေနာ့္မွာ ဘာမွ မရွိပါဘူး
ရင္ခြင္အကန္းနဲ႕ ကမ္းမျမင္လမ္းမျမင္ေတာ့ ခ်စ္တတ္ခဲ့တယ္

မေသခ်ာမေရရာတဲ့ ေနာင္လာမယ့္ ျပကၡဒိန္ေတြအတြက္
ရင္တထိတ္ထိတ္ခုန္ေနရတဲ့ ဒုကၡကုိ
က်ေနာ့္၀က္ကေလး မသိရွာဘူး

အရူးအမူးျဖစ္ရလြန္းလုိ႕ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ မနည္းခြ်န္းအုပ္
ရင္ဘတ္တစ္ျခမ္းကုိ အတင္းသိမ္းထုပ္ထားရတာ
ကုိယ့္၀မ္းနာ ကုိယ္သာ သိတယ္

၀က္ကေလးရယ္
ခ်စ္ေသးရဲ႕လားလုိ႕ ခနခနမေမးပါနဲ႕
စကားလံုးေတြထက္ ေလးနက္ျခင္းေတြကုိပဲ ငါသိမ္းထားတယ္

ယံုခ်င္ယံု မယံုခ်င္ေနပါ
ေဆာင္းႏွင္းေတြ ဆြတ္ဆြတ္ျဖဴေအာင္ ပြင့္ေ၀တဲ့ေန႕က
က်ေနာ္ သူ႕ကုိ စခ်စ္ခဲ့တယ္။


ေဇာ္။

Sunday, November 27, 2011

တိမ္ဆုိင္ေတြၾကား ေလယာဥ္ေပၚက က်ေနာ္

အဆံုးအစမရွိဘူး
ျဖဴလြ ငံုၾကြေနတဲ့ ၀ါဂြမ္းမ်ား
ျပာလြင့္ ၀င့္ျမဴးေနၾက
ျမင္ျမင္ရသမွ် စူးရွလြန္းတယ္

ၾကည္တဲ့အခါ ၾကည္
ေနာက္တဲ့အခါ ေနာက္
ပါးတဲ့အခါ ပါး
ထူတဲ့အခါ ထူ
ေလယူရာကုိလဲ ေ၀့လူးတတ္တယ္

ပိတ္သားျပင္ ျပာျပာထဲက
အျဖဴေရာင္ စုတ္ခ်က္မ်ား
ဗန္ဂုိးေတာင္ လက္ဖ်ားခါေလာက္ရဲ႕

အဲ့ဒါ ေလာကတရားေတြေပါ့
မရဏသေဘာေတြနဲ႕
အသစ္တဖန္ ျပန္ျပန္ျဖစ္တယ္

သဘာ၀ေတြကလဲ
စကားေတြ ေျပာေနတတ္တယ္ မေဇာ္ တဲ့
ကုိယ့္ညီကေလးရဲ႕ စကားကုိ အမွတ္ရ
၀န္းက်င္ဟာ ပုိလုိ႕ လွလာတယ္

ေဟး ______
ရင္ဘတ္တစ္ခုလံုး ျမည္ဟည္း ဟစ္ေၾကြး
အျဖဴေရာင္ တိမ္စည္းကေလးကုိ
က်ေနာ္ လွမ္းလင့္ ေငးေနမိတယ္

အဲ့ဒီလုိ ေတြးရင္း ေ၀းရင္း
ေမ်ာလြင့္ရင္းနဲ႕
အဲ့ဒီေန႕က
စိတ္အစဥ္ကုိ
တိမ္ခုိးျဖဴ လက္တစ္ဆုပ္ၾကားမွာ
နစ္ျမဳပ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။


ေဇာ္။

Friday, October 7, 2011

လူနာေဆာင္ (၁၃) သုိ႕ မွာတမ္း

ညီေလး
ျဖတ္ခနဲ တုိက္သြားတဲ့ ေလ ဆုိတာ
မုန္တုိင္းရဲ႕ အစပ်ိဳးလဲ ျဖစ္ႏုိင္တယ္
ေအးျမမွဳရဲ႕ သေကၤတလဲ ျဖစ္ႏုိင္တယ္
ဖုန္မွဳန္႕ေတြလဲ ပါႏုိင္တယ္
ေရေငြ႕ေတြလဲ ပါႏုိင္တယ္ ...။

ညီေလး
ေဆးနံ႕ေတြ တလူလူလြင့္ေနတဲ့
သံကုတင္ အဆင့္ဆင့္မွာ
အသက္ကုိ ၀ ၀ ရွဴစမ္းပါ
ရနံ႕ကုိ စားသံုးဖုိ႕ လူျဖစ္ၾကတာမွ မဟုတ္တာကြာ
ရဲရင့္မွေပါ့ ...။

ညီေလး
တိတ္ဆိတ္ျခင္းမွာ ကာရံေတြဟာ ပုိၾကြတတ္တယ္
ဓမၼကုိရွာေဖြဖုိ႕ ျငိမ္းခ်မ္းမွဳလုိ႕လဲ ဆုိၾကေလရဲ႕
ဘယ္သူမွ မရွိလုိ႕ အားငယ္မေနနဲ႕
ငါတုိ႕အားလံုး တူတူခ်ည္းပဲ
တစ္ေန႕ေန႕ေတာ့ .... ခြဲရမယ္ ...။

အားတင္းထားစမ္း
မင္းရယ္ေနတယ္ဆုိတာ ငါသိတယ္
ဒီလုိေပါ့ကြယ္
လင္းတလွည့္ ေမွာင္တလွည့္မွာ
အက်င့္ကုိ ပ်ိဳးဖုိ႕ဆုိတာ
ေသြးရဲဖုိ႕ေတာ့ လုိလိ္မ့္မယ္ ...။

ညီေလး
စိတ္မပ်က္နဲ႕
ဘ၀ဟာ ေလွကားထစ္ပဲ
မင္း အဲ့ဒီေတာင္ကုိသာ ေက်ာ္ခဲ့
ငါတုိ႕ ဒီမွာ ရွိေနတယ္။

ေဇာ္။
(ညီေနပုိင္ ေဆးရံုေရာက္ျခင္း အမွတ္တရ)

Wednesday, October 5, 2011

မီးခုိးမ်ားနဲ႕ က်ေနာ္

ရုတ္တရက္ ႏုိးထလာတဲ့ နံနက္ခင္း
အရုဏ္ဟာ အလင္းေရာင္ေရာင္နဲ႕
ဘ၀ဟာ အိမ္တစ္ေဆာင္မီးတေျပာင္မဟုတ္တာလဲ အေသအခ်ာပဲ

ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ .. ကဗ်ာတစ္ပုဒ္
အေၾကြးေတြက ေတာင္လုိပံု
ေမ့မရျခင္းမွာ ငါက ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ နင္းသတ္တဲ့ ဖိနပ္တစ္ရံ
ျမိဳ႕ျပဟာ ငါနဲ႕ လားလားမွ မတန္
ငါဟာ လူႏံုလူအတစ္ေယာက္လဲ ျဖစ္ရဲ႕

ထားလုိက္စမ္းပါ .. ထားသြားလုိက္စမ္းပါ ...
ရင္ကုိဖြင့္ ... ႏွလံုးသားကုိ ၀င့္ျပီး ဟစ္ေၾကြး
ငါ့သမုိင္းက မွတ္တုိင္တစ္ခုရဲ႕ ေျမစုိက္ရာ
ဘ၀ဟာ ပုိလုိ႕ အေမာက္ၾကြလာခဲ့တာ။

ငွက္ဆုိတာ ပ်ံရင္း ေသရမွာပဲ
စကားၾကီးစကားက်ယ္ေတြနဲ႕ ႏွုတ္ခမ္းပဲ့ခ်င္း မီးမွဳတ္ပစ္ခဲ့တာလဲ အၾကိမ္ၾကိမ္
အဆံမရွိတဲ့ စပါးႏွံလုိ ေထာင္လႊား
ေဟာ့ဒါ ငါကြလုိ႕ အခါခါ ေဟာင္ျပတတ္တဲ့ ေျမစုိင္ခဲေတြၾကား
လူျဖစ္ရတဲ့ဒုကၡကုိ ၀ါးရံုပင္ၾကီး ေအာ္ရယ္ေနေတာ့
က်ေနာ္ရွက္လုိက္တာ ေမေမရယ္ ...
ကုိယ့္မ်က္ႏွာကုိယ္ ပုဆုိးျခံဳထဲ ဖံုး၀ွက္
က်ေနာ္ တပ္ေခါက္ျပန္ခဲ့ရတယ္။

အခုေတာ့ က်ေနာ္နဲ႕ မတန္လုိ႕ထင္ရဲ႕
အရုဏ္ဟာ ေနကုိလဲ ေဆာင္ၾကဥ္းမလာေသးပါဘူး
က်ေနာ္ဟာလဲ ႏုိးထမေရာင္နဲ႕ မႏုိးထျဖစ္ခဲ့ေသးပါဘူး
ပတ္၀န္းက်င္ဟာ အေမွာင္ဖံုး
အနက္ရွိဳင္းဆံုးမွာ
ဘ၀ဟာ မီးလုိပူတယ္။

ကုိယ့္လူေရ ...
ဟုိးမွာ ၾကည့္လုိက္
အဲ့ဒီ ေတာင္ကုန္းေပၚက ေျမပံုဟာ
ငါပဲ။

ေဇာ္။

Sunday, September 18, 2011

သစၥာဦးအတြက္ ပြင့္မယ့္ပန္း

ဇန္န၀ါရီ ၁၄ရက္
.............
ႏွစ္တစ္ႏွစ္ရဲ႕ အစေပမယ့္
ပန္းတုိ႕ မညွိဳးၾကေသးဘူး
စိမ္းျမျမ သေကၤတတစ္ခု
ႏွဳတ္ခြန္းဆက္သံ တစ္စြန္းတစ္စ
အဲ့ဒီရဲ႕ အလင္းပ်ိဳးမွဳမွာ
ေဆာင္းႏွင္းတုိ႕ ပုိ လူးလြန္႕လာ ...

ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၈ရက္
................
စကားပန္းေတြ ပေတာင္းခတ္္ေအာင္ပြင့္ေ၀
ေဆာင္းကုန္ခါနီး ေအးျမေနဆဲ
အဲ့ဒီေန႕က
မခမ္းနားေပမယ့္ လူႏွစ္ေယာက္အတြက္
အိမ္အသစ္ေဆာက္ခဲ့ၾကတယ္
ျပကၡဒိန္မွာ ၀င့္ထည္စြာ ....

ေဖေဖာ္၀ါရီ ၂၈
................
နင္ရယ္ .. ငါရယ္ .. သူငယ္ခ်င္းရယ္
အဲ့ဒီ ေႏြးေထြးမွဳမွာ အလင္းတစ္ပြင့္က
နာမေတြကုိ ေျပာင္းလဲပစ္ခဲ့
ခ်စ္သူရယ္ .. ေမာင္ရယ္ .. ဘ၀လက္တြဲေဖာ္ရယ္
ရြယ္စူးကာ ရူးမိ
တူႏွစ္ကုိယ္မွာ တဲအုိပ်က္ မရွိေပမယ့္
ေလွ်ာက္ေနတဲ့လမ္း
စိတ္ကူးေတြကုိ ထပ္တူျပဳမယ္
တုိင္တည္ခဲ့တယ္

စက္တင္ဘာ ၁၈ရက္
................
ဒီေန႕မတုိင္ခင္ မေန႕ကအထိ
သခၤါရကုိ ငါတုိ႕ အတူရွဳတယ္
အတူေမႊခဲ့ဖူးတဲ့ စာအုပ္စင္ေတြ
ေဆြးေႏြးခဲ့တဲ့ ႏုိင္ငံေရးအေၾကာင္း
တက္က်မ္းေတြအေၾကာင္း
သမုိင္းေတြအေၾကာင္း
ဘာသာေရးအေၾကာင္း
ဒႆနအေၾကာင္း
အခ်ိန္မွန္ ဘုရားရွိခုိးသံနဲ႕ တရားထိုင္
ထိျခင္းငါးပါး ကန္ေတာ့ခန္း
ဓမၼကုိ အတူနာၾကားရင္း
နင္ရယ္ .. ငါရယ္ .. အခ်ိန္ရယ္
ညအိပ္ယာ၀င္ ပံုျပင္ေတြၾကား
ႏွစ္ကုိယ့္တစ္စိတ္ ျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္

နင့္ေမေမဆီ ဖုန္းဆက္ေတာ့
ငါလဲ အတူဆက္ခဲ့တယ္
ငါ့မိဘနဲ႕ စကားေျပာေတာ့
နင္လဲ အတူ ခ်က္ (Chat) ခဲ့တယ္
မုိင္ေသာင္းခ်ီေ၀းေနေပမယ့္
ငါတုိ႕တေတြ ... နီးနီးေလးပဲ
ရင္ဘတ္ျခင္းတူ လမ္းလဲတူတယ္
ႏွစ္ေယာက္အတူ အျမဲရွိမယ္

နင့္ေၾကာင့္ ငါရယ္ခဲ့ရတယ္
ငါ့ေၾကာင့္နင္ ငုိခဲ့ရတယ္
ငါဟာ သစၥာဦးအတြက္
ဘီလူးလုိလူလဲ ျဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္
နင္ဟာ သစၥာဦးမွာ
ရဲရင့္သူလဲ ျဖစ္ခဲ့တယ္
ခြင့္လႊတ္ပါကြယ္
စကားတစ္ခြန္းနဲ႕ ငါ့ကုိယ္ငါ အဆံုးသတ္
ငါဟာ နင့္အတြက္ ပြင့္မယ့္ပန္း
ရဲရဲခတ္ နီေစြးရင္း
တြဲလက္ေတြ ခုိင္ျမဲေစ
တုိးတိတ္စြာ ေတာင္းဆုေခြ် ....

ျပန္ေတြးၾကည့္ရင္ မေန႕ကလုိပဲ
နင္ရယ္ ငါရယ္
ခ်က္စ္ (Chess) အတူထုိးရင္း ျငင္းၾကတယ္
ကုိယ္မွန္တယ္ထင္ရင္ ေလာင္းေၾကးေတြထပ္
နင္ရွံဳးလုိက္ ငါရွံဳးလုိက္
သံသရာကုိ ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ လည္ပစ္ခဲ့ၾက
ႏုိးျပီလားဆုိတဲ့ ေ၀ါဟာရတစ္ခုကုိ
ဦးသူရြတ္စတမ္း
နံနက္ခင္းကုိ အျပိဳင္အသက္သြင္း
ေန႕ေတြကုိ အတူတူလင္းပစ္ခဲ့ၾက
အဲ့ဒါဟာ အခ်စ္စစ္လား .... ငါေမးခ်င္တယ္

တကယ္ပါ
နင္နဲ႕ပတ္သတ္ရင္ ငါ့မွာ
ေျပာစရာေတြက ေတာင္လုိပံုလုိ႕
ေျပာမကုန္ဘူး ... သစၥာဦးရယ္
တန္ဖုိးမထားတတ္တဲ့ ငါ
နင့္ရင္ဘတ္ကုိ ျဖတ္နင္းဖူးမွ
(ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္) နာက်င္လုိက္ရတာ
အခုထိ ခံစားရတုန္း

ထားလုိက္ပါေတာ့
ငါ့ရဲ႕ ကဗ်ာေလးရယ္ ....
စကားတင္းေတြ ငါမဆုိေတာ့ဘူး
ခြင့္လႊတ္မွဳနဲ႕ နားလည္မွဳမွာ
ငါတုိ႕ ကမၺည္းတင္ျပီးၾကျပီပဲ
ရာဟုအခ်င္းခ်င္း ေတာကုိ၀င္ဖုိ႕
လမ္းေတြကုိ ရွာေဖြရင္း
ေဟာ့ဒီမွာ ငါ့လက္တစ္ဖက္
ခုိင္ခုိင္တြဲခဲ့
ဟုိးက မုိးကုတ္စက္၀ုိင္းဆုိတာ
ငါတုိ႕အတြက္ နီးနီးေလးပဲ
ကဲ......
.............
ေလွ်ာက္လုိက္ၾကစုိ႕ .......။ ။


ေဇာ္။

Sunday, September 4, 2011

ရွင္ကြဲ ...။

ကဗ်ာေတြကုိ ျမတ္ႏိုးမိလုိ႕တဲ့
က်ေနာ့္ကုိ ထားသြားတဲ့သူ
ေဟာ့ဒီ ကမၻာၾကီးမွာ
ရွိခဲ့ဖူးပါတယ္ ေမေမ
အညတရနဲ႕ သမားရုိးက်
က်ေနာ့္ညေတြမွာ
ပုိးစုန္းၾကဴးေတြေတာင္
မေပ်ာ္ျမဴးၾကေတာ့ဘူး ...။

ျငိမ္သက္ေနတဲ့ ရနံ႕ေတြနဲ႕
ယဥ္ပါးလြန္းတဲ့ က်ေနာ့္ကုိ
မႏူးညံ့ဘူးရယ္လုိ႕
စကားတင္းေတြလည္း
သူဆုိခဲ့ဖူးပါတယ္ ေမေမ
အျပင္မွာ ႏွင္းေတြ မေ၀ေသးေပမယ့္
က်ေနာ့္ရင္မွာ ေဆာင္းေတြကေတာ့
တစ္ပြင့္ခ်င္း လြင့္ေၾကြခဲ့ေပါ့ ...။

မခြ်ဲႏြဲ႕တတ္ခဲ့ပါဘူး
မသိမ္ေမြ႕ခဲ့မိပါဘူး
ခ်စ္တင္းေတြလည္း နားမလည္ခဲ့ဘူး
ရယူခ်င္တာကလြဲလုိ႕
က်ေနာ္ဟာ အရုိးသားဆံုး ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္ ေမေမ ...။
ခံစားလုိ႕ မရဘူးဆုိတဲ့
ျပင္းရွရွေလတုိးသံေတြက
က်ေနာ့္ကုိ ေသြးလန္႕ေစခဲ့ ...။

ေမေမရယ္
ေနာက္ဆံုးေတာ့လဲေလ
ေတာင္းပန္ပါတယ္ဆုိတဲ့
စကားပန္းေတြ ပြင့္ေ၀ရင္းက
သူ က်ေနာ့္ကုိ
(အျပီးအပုိင္)
ထားသြားခဲ့တာ ...။ ။

ေဇာ္။

Wednesday, August 31, 2011

ေျမၾကီးစကား ...။


ေ၀းရျပီပဲကြယ္
မေျပာျဖစ္ခဲ့တဲ့ စကားလံုးေတြနဲ႕
ဒီတံခါးကုိ ေစ့ပိတ္လုိက္ပါ့မယ္
မေတြ႕ရေတာ့ေပမယ့္
သတိတရ ရွိခ်င္တယ္။

မခူးေတာ့ပါဘူးေလ
အပင္မွာပဲ တင့္ပါေစ
အဲ့ဒီ ပန္းကေလး
က်ေနာ္ ... ေလထဲကပဲ ရနံ႕ေတြကုိ ပုိက္ေထြးမိတယ္
ကံၾကမၼာရယ္ ...
ပန္းကေလးက မ်က္ႏွာလႊဲ
က်ေနာ့္အတြက္မွ မဟုတ္ဘဲ .... တဲ့။

မစိမ္းကားပါးနဲ႕ကြယ္
ေ၀းရမွာကုိ စုိးပါတယ္
ခယ၀ပ္တြား
သိပ္ခ်စ္ေၾကာင္းကုိ စကားေတြ အၾကိမ္ၾကိမ္ပါးေပမယ့္
ကံၾကမၼာရယ္ ...
သူ ... က်ေနာ့္ကုိ ထားသြားတယ္။

အစကတည္းက အေျဖၾကိဳသိေနတဲ့
အျဖစ္အပ်က္ေတြအတြက္
က်ေနာ္ ထူးျပီး ၀မ္းမနည္းေတာ့ဘူး
တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ေပါ့
ေတာင္ေလလာလုိ႕ က်ေနာ့္ပန္းကေလး
အပြင့္ေတြေ၀ရင္
ရင္တစ္ခုလံုးကုိ ျဖန္႕ခင္းေပးမယ္။

ရပါတယ္
ထားခဲ့ရက္လဲ
သတိရတုိင္း ေကာင္းကင္ၾကီးကုိ ေမာ့ၾကည့္မယ္
ေဟာ ... ဟုိးမွာ
သူ ရွိတယ္။


ေဇာ္။